270
IMAGO
MENTIS
Ad
dexteram
interim
rima
visa
est
in
pa¬
riete,
per
quam
lux
quaedam
insolito
splendore;
oculos
perstrinxit,
quae
me
li¬
quoris,
vocis
&
prioris
consilii
fecit
im¬
memorem.
Quia
vidi,
quod
superat
co¬
gitatum
verbo
exprimibilem.
Actutum,
dein
rima
illa
disparuit.
Inde
ad
lagenam
iterum
sed
moestus
rediens,
hanc
mecum
abstuli.
Conabar
autem
liquorem
degu¬
stare,
longoque
labore,
phialam
aperui,
ac
horrore
perculsus,
somno
excidi.
Reman¬
sit
autem
praecedens
ingensque
deside¬
rium
cognoscendi
animam:
quo
deside¬
rio
per
23
solidos
annos
anhelavi.
Quia
tandem
anno
1633
in
anxiis
fortunarum
afflictionibus,
cum
vitae
meae
tamen
sab¬
batismo
ex
insontis
vitae
securitate
pro¬
pinato,
vidi
in
visione
mentem
meam
fi¬
gura
humana.
Erat
autem
lux,
cujus
ho¬
mogeneum
totum
erat
activè
cernens,
spiritualis
substantia,
crystallina,
proprio
splendore
lucens.
Obvolvebatur
autem
in
altera
nubilosa
parte,
tanquam
sui
sili¬
qua,
quae
an
splendorem
aliquem
ex
se
haberet,
non
potui
discernere,
propter
fulgorem
superlativum
spiritus
crystalli¬
ni
intus
contenti.
Istud
tamen
facile
ad¬
verti,
quod
nota
sexualis
non
esset
nisi
in
siliqua.
Crystalli
autem
sigillum,
erat
lux
ineffabilis
sic
reflexa,
ut
ipsa
crystallus
fi¬
eret
incomprehensibilis.
Idque
non
per
negationem
aliàs,
quam
quod
verbo
non
solùm
nequeat
exprimi:
verum
insuper¬
quod
nescias
quidditatem
rei,
quam
cer¬
nis.
Et
tum
scivi,
quod
ista
lux
esset
ea¬
dem,
quam
23
annis
ante,
per
rimam
vi¬
deram.
Ego
saltem
inde
comprehendi
va¬
nitatem
longi
desiderii.
(14)
Nam
utut
pul¬
chra
esset
visio:
attamen
inde
nequic¬
quam
perfectionis
sibi
mens
acquisivit.
Cognovi
namque,
quod
mens
in
somnia¬
li
visione,
velut
personam
tertii
egisset,
nec
esset
tanto
optatui
digna
repraesenta¬
tio.
(15)
Quod
autem
ad
Dei
imaginem
spe¬
ctat,
nil
potui
unquam
concipere,
ne
qui¬
dem
in
abstracta
intellectus
meditatione,
quod
non
eandem
opera,
aliquam
prae
se
fer¬
ret
figuram,
sub
qua
staret
in
consideran¬
te.
Nam
sive
rem
concipiam
per
sui
ideam
imaginando,
sive
verò
intellectus
sese
transmutet
in
rem
intellectam;
semper
conceptus
stetit
sub
aliqua
figura.
Nec
enim
potui
quidditatem
mentis
immor¬
talis,
cum
exsistentia
individuali,
conside¬
rare
omni
orbatam
figura;
nec
quin
sal¬
tem
responderet
figurae
humanae.
(16)
Nam
quoties
anima
separata,
videt
aliam
ani¬
mam,
Angelum
vel
cacodaemonem,
fit
istud
cum
scientia,
haec
sibi
adesse,
dum
animam
ab
Angelo,
itemque
Petri
ani¬
mam,
à
Iohannis
distinguit.
Siquidem
ejusmodi
distinctio,
sola
visione
animae
propria
contingit,
quae
visio
animae
alte¬
ritatem
externam
ideoque
&
figuralem
includit.
Siquidem
Angelus
ita
est
in
lo¬
co,
ut
simul
non
sit
alibi.
In
quo
necessa¬
rio
includitur
tam
localis
quàm
figuralis
circumscriptio.
(17)
Dein.
Corpus
humanum,
ut
tale,
nequit
sibi
dare
figuram
huma¬
nam:
sculptore
ergo
opus
habuit,
qui
in¬
tra
materiam
seminis,
clauderetur
atque
in
eam
aliunde
descendisset.
Is
tamen
in
quantum
sortis
esset
materialis,
non
magis
ex
se
quam
ipsa
corporis
massa
vim
habet
figurandi.
Ergo
praecedit
ali¬
quid
in
massa,
quod
immateriale
planè,
reale
tamen,
&
effectivum
initium
esset,
cuivis
figurandi
inesset
per
impressionem
sigillarem.
Patrantis
ergo
anima,
dum
ex¬
trorsum
labitur,
lustratque
corpus
semi¬
nis,
in
aura
quadam,
sui
sigillum
atque
fi¬
guram
adumbrat,
quae
seminum
foecun¬
ditatis
causa
est.
Alioqui,
si
anima
non
esset
figurata,
sed
figura
ipsa
corporis
ve¬
lut
spontè
nasceretur:
iam
truncus
aliquo
membro,
nisi
truncum
quoque
generaret:
eo
quod
corpus
illius
generantis
non
sit
integrum,
at
saltem
in
spiritu
insito
illius
membri
deficiat.
Si
itaque
figura
semini
inseratur:
A
vitali
extra
se
initio
&
prio¬
re
istam
suscipiet
imaginem.
Sin
autem
anima
figuram
semini
imprimat,
non
mentietur
exoticam,
vel
alienam
faciem:
sed
sui
ipsius
depinget
Iconem.
Sic
namque
bruto¬