272
IMAGO
MENTIS.
unitatem
exhibere
debeat.
Quin
potius,
credam
in
simplicissima
unitate,
Indivisi¬
bili
homogeneitate
spiritus,
sub
immorta¬
litatis,
&
indissolutionis,
identitatísque
symbolo,
extra
omnem
connexionem,
mentem
Deo
magis
assimilari.
(22)
Non
est
ergo
gloriosa
imago
Dei,
separata
ab
ani¬
ma,
ut
nec
separabilis:
sed
ipsa
mens
est
gloriosa
imago,
tam
intima
animae,
quàm
ipsamet
anima
sibi:
Idcirco
enim
dici
aut
cogitari
nequit
similitudo,
inter
mentem
&
Deum,
cum
Deus
ipse
totus
sit
incom¬
prehensibilis,
nec
unquam
cogitari
possit
ideo
identitatis
unitatisque
character,
in
quo
fundetur
ista
similitudo.
Sat
est,
Quod
mens
sit
spiritus,
Deo
dilectus,
homogeneus,
simplex,
immortalis,
in
Ima¬
ginem
Dei
creatus,
ens
unicum,
cui
mors
nil
addit,
aut
ab
eo
aufert,
quod
sibi
in
simplicitatis
essentia
sit
geniale.
(23)
Et
quia
à
sui
constitutione,
&
destinatione,
est
beatitudinis
particeps:
idcirco
damna¬
tio
illi
est
per
accidens
superveniens,
praeter
institutum
nempe,
propterque
de¬
fectum
posterum.
Ergo
mens,
separata
à
corpore,
non
utitur
plus
memoria,
neque
inductione
reminiscentiae,
intuitu
loci,
aut
durationis:
sed
unicum
nunc
illi
&
ibi
continet
omnia.
(24)
Ideoque
si
qua
su¬
perstes
esset
illi
memoria,
frustranea
in
aeternum
&
onerosa
esset.
Vt
&
remini¬
scentia:
quippe
quae
non
nisi
per
rationis
discursum
iam
mortuae
in
actum
deduci¬
tur.
Adeoque
in
aeternitate
non
amplius
locum
habent.
Obi
scilicet
nudae
veritatis
aspectu,
ac
fruitione,
sine
occasu,
defati¬
gatione,
atque
defectu,
stat
anima
extra
memorandi
necessitates.
Saltem
staret
anima
beata
extra
praefatum
potestatum
ternarium,
ideoque
nec
amplius
Dei
imaginem
repraesentaret:
cujus
solius
er¬
go
tamen
est
condita.
Imo
penitius
in¬
spiciendo,
non
reperio
in
homine
morta¬
li
memoriam
singularem,
aut
separatam
animae
potestatem;
sed
nudum
remini¬
scendi
modum:
quo
immemores,
per
subsidium
imaginationis
(quae
est
intel¬
lectus
vicaria)
memoriam
artificialem
concinnant,
longéque
fortiorem,
quam
illorum
aliàs
memoria
esset
naturalis.
(25)
Quinimo
cum
vita,
simul
recedit
voluntas
ab
anima:
videturque
ideo
accidentali¬
ter,
velut
animae
adiecta.
Nam
Deus,
post
creatum
hominem,
eandem
constituit
in
manu
arbitrii
sui.
Quod
denotat,
nedum
posterioritatem:
sed
etiam
proprio
mo¬
do,
voluntatem
non
esse
menti
initialiter
essentialem,
quae
ex
concessione,
talenti
instar,
est
adiecta.
Vt
homo
viam,
quam
eligere
mavult,
sequatur.
Alioqui
sanè
in
tota
rerum
scena,
nulla
est
homini
po¬
testas
perniciosior,
voluntate
libera,
quip¬
pe
quae
sola
omne
parit
dissidium,
inter
Deum
&
hominem.
Quapropter
ejusmo¬
di
facultas,
in
aeternitatis
beatitudine,
lo¬
cum
saltem
habere
nequit.
Sublata
au¬
tem
volendi
libertate,
perit
quoque
ipsa¬
met
voluntas,
aut
tormento
erit
frustra¬
nea.
Voluntatem
idcirco
ajunt
in
Coelis
confirmatam,
seu
potius
proinde
abla¬
tam.
Id
est,
coelites
non
posse
velle,
aut
vel¬
le
velle,
nisi
quod
vult
Deus.
Quique
sunt
in
charitate
&
gloria,
non
possunt
non
velle
quae
sunt
charitatis.
Cessat
itaque
voluntas
hominis,
dum
volendi
libertas
est
liquata.
Ac
per
consequens,
voluntas
est
potestas
animae
caduca.
Quia
nequit
animae
beatae
inservire
aut
prodesse.
(26)
Dum
nec
amplius
in
actum
deferri
potest,
pos¬
setque
duntaxat
optatio
quae
in
Coelis
non
est,
ubi
optabilium
est
plena
satietas
&
possessio
cum
omni
abundantia.
Esset
ergo
voluntas
animae
beatae,
onerosa
ap¬
pendentia.
Sat
esto,
in
hac
vita,
potestate
volendi,
thesaurizasse.
(27)
Perit
itaque
cum
vita,
potestas
volendi,
ac
se
manifestat
vo¬
luntas
substantialis,
ab
intellectu,
mentis¬
que
essentia,
nequicquam
distincta,
ideo¬
que
ab
accidente
volendi
libero,
distin¬
ctum
habens
esse.
Nam
sicut
vis
phanta¬
stica,
per
deliria
alienatur,
delirat,
&
cum
vita
perit:
ita
cessat
volendi
potestas
li¬
bera.
(28)
Platonis
Parmenides,
aliquousque
intellexit,
quod
in
Deo
non
sint
acciden¬
tia,