IMAGO
MENTIS.
273
tia,
nec
sit
dualitas,
ab
ejus
esse
distincta:
quocirca
concludo,
si
mens
ejus
imagi¬
nem
referre
debeat,
saltem
omnis
mentis
proprietas
colliquescere
debeat,
in
sub¬
stantiam
intellectivam
simplicis
lucis.
Perinde
ut
fumus,
per
flammam
accensus,
in
figura
materiaque,
est
idem
cum
flam¬
ma.
Sic
anima
est
nudus
&
purus
intelle¬
ctus,
&
imago
increati
luminis.
(29)
Adeo
sic¬
ut
oculus
nil
verius
aut
proprius
aspicit
quam
solem,
caeteraque
cuncta
propter
ipsum:
sic
anima
beata
non
intelligit
quicquam
verius
quam
lumen,
quo
intus
illustratur
&
potitur,
unde
scilicet
totali
ter
atque
immediatè
dependet.
Sed
sicut
oculus
non
fert
Solis
obtutum:
sic
mens
nequit
intelligere
Deum,
nisi
quantum
Charitatis
habuerit,
ad
cujus
mensuram
quoque
Deum
intus
gloriosae
possidet.
Intellectus
enim
ejus
liber,
intelligendo
acquirit
rei
intellectae
usurpationem,
quatenus
commigrando
transformatise,
in
beneplacito
complacendique
studio,
ad
unitatem
lucis,
quae
ipsum
peretrat
penetrandoque
beatificat.
Sic
nimirum
mens,
principaliter
atque
primario,
Deum
contemplatur
intelligendo,
illustratur
pe¬
netrativè,
sicque
Dei
imago,
quàm
refert,
eandem
transformando,
sibi
assimulat.
(30)
Qui
verò
imaginem
Dei
in
ratione
loca¬
runt,
argumentantur.
Quod
lex
sit
imago
Dei,
lex
autem
sit
inscripta
animabus
no¬
stris
per
Rationem:
adeoque
animam
putant
simulacrum
Dei,
quatenus
ratio¬
nalem.
At
non
considerant,
quod
anima
sic
contineret
quidem
Dei
imaginem:
sed
non
proindè,
ipsa
mens
esset
essentialiter
ipsamet
lex.
Non
aliter
quam
lex
&
ani¬
ma
differunt
essentiae
suppositionalitate.
Nondum
enim
erat
lex,
dum
anima
homi¬
nis
iam
erat
creata.
Ego
autem
de
vena¬
tione
scientiarum
ostendi,
blasphemum
esse,
in
Rationem
imaginem
Dei
retulis¬
se.
Cum
nulla
sit
rationis
similitudo,
vel
comparatio
facultatis
incertae
&
caducae,
cum
Deo.
(31)
Dicam
ergo
mea.
Intellectus
etenim
habet
sibi
coaequalem
&
substan¬
tialiter
colliquatam
&
unitam
volunta¬
tem
intellectivam,
non
quidem
quae
sit
potestas
vel
accidens;
sed
ipsum
lumen
intellectuale,
substantia
spiritualis,
essen¬
tia
simplex,
indivisa:
ab
intellectu
sepa¬
rata,
per
suppositionalitatem
sui
esse,
in¬
comprehensibili
modo;
&
non
in
essen¬
tia.
In
mente
pariter
est
tertium,
quod
defectu
ethymi,
dico
Amorem,
sive
desi¬
derium
perpetuum.
Non
quidem
haben¬
di,
acquirendi,
possidendi,
aut
fruendi:
sed
amandi,
seu
complacendi:
duobus
prae¬
fatis
aequale,
aequaliter
simplex
in
unitate
substantiae.
Quae
tria,
sub
unica
animae
&
indivisibili
substantia,
in
unitatem
colli¬
quata
sunt.
Non
est
autem
amor
ille
actus
aliquis
voluntatis:
sed
procedit
simul
ab
intellectu
&
voluntate
substantialibus,
tanquam
distinctus,
&
gloriosus
actus.
Nec
demum
amor
ille,
est
passio:
sed
es¬
sentia
dominans,
&
actus
glorificans.
Vo¬
luntas
ergo
&
amor
hujus
loci,
nequic¬
quam
commune
habent,
cum
voluntate
viri,
aut
carnis:
(32)
quia
sunt
tituli
essentia¬
les,
quibus
sub
egestate
verborum,
ima¬
ginem
Dei
quodammodo
mens
repre¬
sentat.
Eo
quod
intellectus
Deum
intel¬
ligit,
intendit,
ac
omni
mente
amat,
indi¬
viso
amoris
unicoque
complacentiae,
seu
desiderii
actu,
in
omnimoda
simplicitate
sui.
Ab
initio
autem
creationis
fuere
haec
duo
cum
intellectu,
nempe
voluntas
&
Amor,
intellectualia:
nec
putandum
ab
obitu
eadem
de
novo
suscitata:
cum
sint
de
essentia
mentis
sive
imaginis
Dei.
Sed
mox
ut
intellectus
cessit
turbidus
phan¬
tasiae
sensitivae:
sic
&
voluntas,
&
amor
intellectualia,
per
corruptionem
naturae
voluntatem
atque
memoriam
admiserunt,
quae
cum
anima
caduca
in
nihilum
abi¬
bunt,
perstite
integritate
mentis.
In
ectasi
enim
saepè
obdormiunt,
intellectus,
vo¬
luntas
&
memoria,
solo
superstite
amoris
actu
igneo,
sic
autem
à
tribus
illis
distin¬
cto,
ut
tamen
non
sit
sine
intellectu
&
vo¬
luntate
substantialibus,
sibique
alioquin
adequatis.
(33
[sic])
Amor
ergo,
sopitis
velut
aliis,
stat
Mm
2