IMAGO
MENTIS
275
xat
intima
menti,
tamque
illi
propria,
quam
est
ipsi
sua
ipsius
essentia.
Pro¬
prietates
verò
reliquae,
non
sunt
ipsa
mentis
essentia:
sed
essentiarum
pro¬
ducta,
ac
posteriora.
Quia
non
est
con¬
dignum
majestate
imaginis
divinae,
ex
qualitatibus
desumi.
Nam
aliarum
re
rum
proprietates
colliquescunt
in
ani¬
mae
essentiam,
ex
vi
imaginis
divinae.
Sin
autem
tanquam
attributa,
vel
produ¬
cta
censeantur:
id
propter
miserum
vul¬
gò
intelligendi
modum,
assuetumque
abusum.
(38)
Siquidem
mens
est
unus
actus,
purus,
simplex,
formalis,
homogeneus,
indivisus,
&
immortalis,
in
quo,
proxi¬
mè
DEI
imago
incomprehensibilis
in¬
comprehensibiliter
essentialiterque
con¬
sistit,
mentemque
format.
Adeo,
ut
in
ista
imagine,
etiam
omnes
potestates
nedum
deponant
naturam
attributorum;
verum
etiam
suas
supposionalitates
col¬
ligant
in
unitatem
indistinctam.
Eo
quod
anima
sit
in
se
lux
quaedam
sub¬
stantialis:
sive
substantia
ita
lucida,
quod
suppositis
non
sit
distincta
ab
ipsa¬
met
luce:
Ejusque
intellectus,
est
ita
lux
mentis,
ut
ipsa
mens
sit
merus
in¬
tellectus
lucidus.
In
hac
enim
sui
ipsius
luce
mens,
separata
à
corpore
tota
per
totam
se
videt,
intelligitque:
(39)
quor¬
sum
nec
cerebro,
nec
corde
opus
ha¬
bet.
In
quibus
nempe
organis
sub¬
stantia
mentis,
proprietatum
prosapiam
tantum
assumere
videtur.
In
corpore
nimirum,
dum
ipse
intellectus
abstra¬
ctus,
utitur
corporalibus
organis,
qui¬
bus
obligatur,
&
per
suam
sedem
ani¬
mae
sensitivae
in
profundum
corruptae
illius
naturae,
ut
demersus
est,
vim
qua¬
litativam
repraesentet,
ac
assumat,
quae
Imaginatio
dicitur.
(40)
Quae
ex
societate
potestatis
phantasticae,
ipsius
animae
sen¬
sitivae
&
intellectus
splendore,
in
or¬
ganis
degenerato,
quadam
combinatio¬
ne
consurgit,
in
potestatem
qualitati¬
vam
praefatam.
Proinde
ista
facultas
lassatur
imaginando,
succumbit,
non
ra¬
ro
quoque
demens
fit,
ac
imaginando
canescunt
pili.
Ast
mens
semel
sepa¬
rata,
intelligendo
fatigatur
nunquam.
Quinimo
imaginatio
in
vivis
nedum
lassatur:
sed
etiam
à
seipso,
non
habet
species
intellectivas,
quas
non
hausit
ab
obiectis
sensibilibus.
Ideoque
vis
intel¬
lectiva,
quae
cum
animae
sensitivae
fun¬
ctione
phantastica
concurrit,
sequitur
organi
indolem,
atque
vitae
sensitivae
ar¬
bitrium,
non
secus
atque
alibi
in
natu¬
ralibus
effectus
sequitur
debiliorem
par¬
tem
suarum
causarum.
(41)
Sed
anima,
quid
quid
ad
noscendum
volendumque,
pro
semel,
aut
pro
saepius,
requirit:
id
totum
à
scipsa,
&
non
ab
alieno
extrinseco,
ha¬
bet.
Non
enim
animae
beatae
oritur
vo¬
luntas
bona
substantialis,
à
re
intelle¬
cta:
sed
est
sua
bonitas
amoris,
per
quam
mens
beata
substantialiter,
&
non
qualitativè
est
bona.
(42)
Quam
praerogati¬
vam
habet,
quia
typica
imago
divinita¬
tis.
Corpora
verò,
perpetua
labuntur
sponte,
in
formarum
attributa,
haete¬
rogeneitatem,
vicissitudines
&
dissolu¬
tiones.
(43)
Ergo
Amor
desideriumve
men¬
tis,
non
est
functio
potestatis
appetiti¬
vae:
sed
est
ipsa
mens
intellectualis
&
volens.
Quae
sub
unitatem
indivisibi¬
liter
sunt
copulata,
in
identitate
&
sim¬
plicitate
quam
maxima.
In
mortalibus
tamen
separata
tam
propter
organorum
necessitatem,
sunctionum
disparitates,
quàm
animae
sensitivae
misturam.
(44)
Siqui¬
dem
nunc
saepè
desideramus,
quae
intelle¬
ctus
iudicat
non
desideranda,
&
volun¬
tas
optaret
non
adventura.
Necesse
est
autem
res,
quarum
operationes
sunt
dis¬
cretae,
easdem
in
radice
sui
esse
di¬
stinctas
per
modum,
quo
singula
sepa¬
rantur.
In
mente
quidem
sola
suppo¬
sitionalitate
relativa:
In
anima
sensiti¬
va
autem,
iuxta
corpoream
&
qualitati¬
vam
naturam.
(45)
Ideoque
mentis
istud
de¬
siderium
amorosum,
est
animae
substan¬
tia.
Et
licet
in
Coelis
sit
desiderabi¬
lium
plena
satietas,
fruitioque
perpetua:
non
Mm
3