276
IMAGO
MENTIS
non
cessat
tamen
proinde
mentis
deside¬
rium,
quod
est
studium
complacentiae,
nec
hoc
passionem
menti
infert,
plusquam
ipsa
Charitas.
Quippe
quae
in
radice,
sunt
unum
ac
idem.
Alioqui
cessante
praefato
desiderio,
vel
mox
satietas,
vel
in
sensilitas
fruitionis,
oboriretur
in
coele¬
stibus.
(46)
Est
itaque
istud
desiderium,
sive
amor,
fomes
delectationis
interminabilis.
Patet
ergo,
in
mente
intellectum,
volun¬
tatem
atque
amorem,
substantialiter
cou¬
nita.
In
anima
verò
sensitiva,
operationes
distingui,
è
radice
facultatum
diversa¬
rum,
dum
intelligimus
non
desiderata,
desideramus
quoque
quae
nollemus,
nec
planè
noscimus.
Volumus
denique
(dum
quis
tendit
ad
supplicium)
quae
non
de¬
sideramus:
sed
nollemus.
Vnde
contin¬
git,
desiderium
superare
voluntatem,
ac
vicissim
voluntatem
cogere
desiderium:
adeoque
esse
mutua
atque
pugnantia
im¬
peria.
Quae
cuncta
contingunt
in
morta¬
libus,
quamdiu
sensitiva
trahit
potestates
suas,
in
multiplicem
divisionis
ataxiam.
Sic
stultè
desiderantur
impossibilia,
prae¬
terita
item,
optantur
praesentia,
vel
non
accidisse.
(47)
Sed
desiderium,
de
quo
loquor,
occultatum
cum
mente,
nisi
de
mentis
es¬
sentia
esset,
non
peccaret
qui
vidit
mu¬
lierem
ad
concupiscendum
eam,
ante
vo¬
luntatis
consensum.
Desideramus
ergo
nunc,
per
aemulas
mentis
facultates,
in
sensitiva,
quorum
effectus
à
voluntate
&
iudicio
recusantur.
In
modo
etiam,
nunc
aliter
enim
operatur
desiderium,
sive
amor,
atque
aliter
voluntas.
Pariter
in
motu
diei
sive
duratione,
desiderium
sae¬
pe
praecedit,
sequiturve
velle,
superatque
unum
vicissim
alterum,
ut
quid
distin¬
ctum
à
se
coerceat,
idque
totum
in
cadu¬
cis:
quia
ex
animae
sensitivae
thymosi.
(48)
In
coelestibus
verò
resurgit
amor
ille,
tan¬
quam
mentis
substantia:
nil
enim
est
ibi
desideratum,
quod
non
volitum.
Idque,
tam
quoad
actum,
quàm
substantiam,
in
unitatem
est
collectum.
Quamquam
ha¬
beant
supposita
in
radice
diversa.
Quod
planè
superat
modum
intelligendi
in
mor¬
talibus.
Quia
in
homine,
Regnum
Dei
nunc
est
quidem:
sed
incomprehensibili
modo:
Post
mortem
verò,
idem
Regnum
cuncta
in
unitatem
sui
colligit.
Ergo
pri¬
maria
imago
Dei
est
in
mente,
cujus
ipsa¬
met
essentia
est
ipsissima
Dei
imago.
Quae
imago
nec
corde
cogitari,
nec
verbis
in
hac
vita
exprimi
potest,
quia
Dei
similitu¬
dinem
refert,
extra
quam
non
est
alia
in
nobis
imago,
quae
conceptui
offerri
pos¬
sit.
Proin
nempe
ipsa
mens
&
sibi
totaliter
ignota.
(49)
Dein,
in
siliqua
mentis,
sive
sensi¬
tiva
atque
vitali
forma,
est
eadem
imago
in
potestatibus
relucens,
per
modum
re¬
cipientis:
quia
per
brutalem
generatio¬
nem
obumbrata
est,
caduca
&
deturpata
per
impuritatem.
Corpus
tandem,
non
tam
Dei
imaginem,
quidditativam
lucis;
sed
solam
figuram
mutuavit.
(50)
Ast
misera
mens,
devoluta
in
tenebras
exteriores,
à
lumine
increato
qua
se
separavit,
nati¬
vum
lumen
imaginis,
ita
amisit
propter
appropriationem,
quasi
sibi
ex
condigno
proprium:
quo
deinceps
nil
intelligat,
velit
aut
amet,
praeter
se,
ac
propter
se.
Id¬
eoque
imaginem
Dei,
in
se
suffocatam,
re¬
surgendo
non
representabit,
nisi
corpo¬
reo
Adamicae
propagationis
modo.
Id
est,
figura
tenus.
Quapropter
etiam
cuncta
deinceps
intelligit,
vult,
amat,
caeca
ap¬
prehensione,
sibi
semper
addicta.
Novit
enim
suam
immortalitatem,
sicut
damna¬
tionem
sentit,
eamque
queritur
ut
injusti¬
tiam
sibi
factam.
Quia
sui
amor
tantum
est
ad
excusandas
excusationes
in
pecca¬
tis,
velut
patratis
inscitiae,
&
innocentiae
diebus,
cum
multa
fragilitate,
hostium
in¬
sidiis,
&
gratiae
sufficientis
defectu.
Nec
deberi
ex
condigno
aeternum
supplicium,
pro
transgressione
momentanea.
Furit
itaque,
Deumque
odit,
quod
praesertim
sciat,
damni
arrestum
immutabile,
&
eva¬
dendi
libertatem,
praeclusam
in
aeternum.
Spe
ergo
truncata,
in
ultimam
ac
perseve¬
rantem
desperationem,
ab
ipso
introitus
initio,
transit
ad
locum,
ubi
nulla
pie¬
tas,