DEMENS
IDEA.
279
dendi
tamen
obiectum
est.
Nescivi
itaque
unde
inchoarem
tantae
molis
arbitrium,
authoritatibus
&
sodalibus
destitutus.
(11)
Donec
tandem,
permittente
Domino,
hu¬
mana
ope
&
opera
destitutus,
sub
multo¬
rum
annorum
disquisitione
&
spe
cogno¬
scendi
torum
animae,
casus
insolitus
mi¬
hi
acciderit,
cujus
historiam
narrabo.
In¬
vigilabam
enim
circa
venena
vegetabi¬
lium,
credens,
quod
tanti
toxica
non
es¬
sent
Adamo
noxia
ante
peccatum:
cum
nec
mortem,
nec
medicamentum
exter¬
minii,
creavit
Omnipotens,
adeoque
emisis¬
se
tam
atrocia,
non
quidem
ut
hominem
interimerent:
sed
quia
in
sudore
vultus
cogebatur
panem
edere,
quibus
morbis
obnoxius
erat
factus:
etiam
in
sudoribus,
medicamenta
pro
morbis
depromeret.
(12)
Ideoque
pollicebar
mihi,
toxicum
istud,
per
modum
custodis
&
siliquae,
insignem
ali¬
quam
&
virginem
potestatem,
in
magnos
usus
creatam
tegere,
quodque
per
artem
&
sudores
toxica
mitescerent
&
evanesce¬
rent.
Quapropter
coepi
diversimodè
Na¬
pellum
agitare.
Ac
semel,
cum
ejus
radi¬
cem
ruditer
praeparassem,
degustavi
in
a¬
pice
linguae.
Etenim
quanquam
nil
deglu¬
tiveram,
multumque
salivae
sputitaveram,
sensi
tamen
mox
abinde,
craneum
velut
zona
forinsecus
stringi.
Tum
demum
pro¬
cipitanter
aliquot
mihi
negotia
familia
obvenere,
computum
quendam
solvi,
per
aedes
oberravi,
atque
singula
pro
requisito
peregi.
Tandem
obvenit
mihi
(quod
nun¬
quam
aliàs)
quod
sentirem,
me
nil
intelli¬
gere,
concipere,
sapere
vel
imaginari
in
ca¬
pite,
pro
more
aliàs
solito:
Sed
sensi
(cum
admiratione)
apertè,
dilucidè,
discursivè,
atque
constanter,
totum
istud
munus,
obiri
in
praecordiis,
&
expandi
circa
os
stoma¬
chi,
idque
adeò
sensibiliter
&
clarè
sensi,
imò
attentè
notavi,
quod
quamvis
etiam
sentirem
sensum
&
motum,
sospites,
à
ca¬
pite
in
totum
dispensari:
quod
tota
discur¬
suum
facultas
notoriè
&
sensibiliter
in
praecordiis
esset,
cum
exclusione
capitis,
quasi
tunc
mens
consilia
sua
ibidem
me¬
ditaretur.
Admirationis
itaque
&
stupo¬
ris,
insolitae
illius
sensationis
plenus,
no¬
tabam
mecum
meas
notiones
&
examen
earundem,
atque
meipsius,
praecisiori
mo¬
do,
instituebam.
Et
luculenter
inveni,
ac
trutinavi,
me,
illo
toto
spatio,
intelligere
&
meditari,
longè
perspicacius.
Adeoque
non
potest
sensus
ille,
quo
percipiebam
me
intelligere
vel
imaginari
in
praecor¬
diis,
&
non
in
capite,
ullis
exprimi
verbis.
Eratque
gaudium
quoddam,
in
ista
intelle¬
ctuali
ciaritate.
Etenim
non
erat
res
exi¬
guae
durationis,
nec
mihi
dormienti,
aut
somnianti,
aut
alioqui
morbido,
advene¬
rat:
sed
ieiuno
&
benevalenti
acciderat.
Imò
quamvis
cestases
aliquot
antea
ex¬
pertus
fueram:
notavi
tamen,
illas
nil
com¬
mune
habere
cum
hoc
praecordiali
discur¬
su
&
sensu
intelligendi,
omnem
capitis
cooperationem
excludente.
Quippe
quod
cum
reflexione
sensibili
(tanquam
antea
praemonitus
essem)
caput
prorsus
feriari,
respectu
phantasiae,
deprehendi:
quia
mi¬
rabar,
quod
phantasia
extra
cerebrum,
in
praecordiis,
sensibili
operationis
festivita¬
te
celebraretur.
Interim
quandoque
in
gau¬
dio
illo
suspensus
timui,
insolitus
ne
casus
ad
Amentiam
duceret:
eò
quod
à
veneno
incepisset:
sed
praeparatio
veneni,
&
ejus¬
dem
levicula
tantum
degustatio,
aliud
insi¬
nuabant.
Interim
quanquam
claritas,
sive
illuminatio
gaudiosa
mei
intellectus,
in¬
auspicata,
suspectum
illum
intelligendi
mo¬
dum
redderent,
attamen
resignatio
liberri¬
ma
mei,
in
voluntatem
divinam,
me
resti¬
tuit
in
sabbatismum
priorem.
Tandem,
post
binas
circiter
horas,
levicula
quaedam
ver¬
tigo,
bis
repetita,
me
invasit.
A
priore
e¬
nim
rediisse
intelligendi
facultatem
perce¬
pi:
&
altera,
sensi
me
intelligere
more
so¬
lito.
Deinde,
tametsi
postmodum
aliquoties
de
eodem
Napello
degustaverim:
attamen
nunquam
amplius
quicquam
tale
mihi
contigit.
(13)
Perfectè
enim
multa
exinde
didici.
Ac
primum
quidem,
quod
sicut
per
ecstases
elucescunt
animae
quaedam
praeludia:
ita
per
praefatam
notionis
normam
apparet,
quod
Nn