280
DEMENS
IDEA.
quod
nostra
intellectio,
quamdiu
corpo¬
ri
alligamur,
originaliter
formetur
in
Duumviratu.
2.
Tantoque
id
est
inau¬
spicatius,
quod
ordinaria
fabrica
discur¬
suum
sit
circa
os
stomachi,
non
autem
in
viscere
aliquo:
sed
velut
in
membrana,
si¬
ve,
in
quasi
indivisibili
loco.
Nec
multò
secus,
habitat
in
uteri
membrana,
quae¬
dam
totius
Monarchia.
Sic
tamen,
ut
vul¬
nus
stomachi
statim
vitam
importet;
non
autem
ita
Vteri.
3.
Quod
per
duas
circiter
horas,
sentirem
insperato
modo,
nil
agi
in
capite:
indicibilique
modo,
to¬
tam
animam,
clarissimè
cogitare
in
prae¬
cordiis.
4.
Quod
simile
ferè
contingat
in
oratione
silentii:
magísque
&
manifesti¬
us,
in
extasi.
5.
Quodque
ideo
anima
in¬
tellectualis
centraliter
hospitetur
ibidem.
6.
Tum
etiam,
quod
sicut
Amentia
est
defectus
intellectualis:
ita
proin
suscite¬
tur
ex
hypochondrio.
Cum
eadem
facul¬
tas,
quae
sanam
functionem
edit
in
sani¬
tate
patizat
sub
morbis,
defectum
ejus¬
dem.
(14)
Quoties
nempe,
intellectio,
in
sua
sede
eclypsatur.
7.
Comperi
quoque,
in
Corde
habitare
volendi
potestatem.
A
Corde
enim
manant
homicidia,
adulte¬
ria
etc.
8.
In
cerebro
sedere
memoriam,
ab
anima
ibidem
impressam:
ideoque
facil¬
limè
prae
caeteris,
per
morbum,
&
senium,
oblaedi.
Imo
si
quis
laboret,
ut
reminisca¬
tur
rei
oblitae,
sensibiliter
percipit
hunc
sibi
laborem
in
sincipite.
9.
Denique
cum
voluntas
&
memoria,
procul
distent
ab
se¬
de
animae,
sive
intellectus,
conclusi
me¬
cum,
intellectum
esse
de
essentia
animae,
inseparabilemque:
(15)
voluntatem
verò
ac
memoriam,
quatenus
habentur
in
vita
ca¬
duca,
esse
facultates
caducas
&
vitae
sen¬
sitivae.
10.
Fieri
nimirum
peccata
in
Cor¬
de
&
voluntate,
in
carne
peccati,
in
volun¬
tate
carnis
&
hominis.
Dilectionem
ideo
requiri
totalem
ex
tota
mente,
quae
(pro¬
pter
inseparabilitatem)
pro
intellectu
su¬
mitur,
ex
toto
corde
sive
velle:
(16)
ex
tota
anima
imaginativa,
&
potestatibus
ejus
per
totum
corpus
dispersis.
11.
Inveni
in¬
tellectum
radiare
luminaliter
in
caput,
medio
tamen
corporalis
connexionis,
per
spiritum
aëreum,
qui
dum
ferirat
capitis
sinus,
vertiginem
quandam,
&
nubilosam
intellectionem
induceret.
Sic
quanquam
pro
sensu
&
metu,
à
Cerebro,
spiritus
opu¬
lenter
diffunderentur,
in
illo
statu:
vicis¬
sim
tamen
opus
fuit
singulari
lumine,
quod
à
praecordiis
ascendens,
illuminaret
medium
spiritum,
per
quem
transibat.
Qui
luminosus
radius,
non
aliàs
exprimibilis
est,
quàm
quod
sit
intellectualis,
&
supe¬
rans
contextum
sublunarem.
Quippe
qui
debet
à
sola
anima
fabricari,
quae
in
se,
non
nisi
merus
intellectus
est,
sive
lumen
sub¬
stantiale
&
intellectuale.
(17)
12.
Quod,
quia
sensus,
&
motus,
liberi
starent,
suspicabar,
aliud
lumen
aliunde
allatum;
sive
deno¬
tabant
liberum,
in
illo
statu
fuisse
transi¬
tum
spirituum
per
nervos.
Vertigines
ve¬
rò
significabant
obscuritatem
quandam
fuisse
in
capite,
prius
non
perceptam,
e¬
amque,
novo
lumine,
infernè
lucescente,
in
Cerebri
sinibus
disparuisse.
13.
Quod
ie¬
cur
rectè
vegetaret,
Cor
etiam
spiritus
in¬
desinenter
efflaret
in
Cerebrum,
itemque
voluntas
agendi
requisita,
persisterent
quidem:
soiae
autem
potestates
intellectu¬
ales,
sopitae
in
Cerebro,
velut
dormirent,
si
non
à
praecordiis
illuminarentur.
Hoc
au¬
tem
lumen
penetrat
totum,
quorsum
ra¬
diat.
Perinde
atque
lumen
candelae,
trans
ossa
digitorum,
in
junioribus,
rubicundè
splendet,
tanquam
si
ipsa
ossa
diaphana
es¬
sent.
14.
Quod
ab
illo
tempore,
soleo
quoque
indiciosiora
somnia
habere,
cum
dis¬
cursu
formatiore,
&
clariore,
quàm
antea.
Nam
semel
mens,
velut
munia
sui
corpo¬
ris
reassumens,
deinceps
melius
intelligit.
Vnde
tum
deinde
assecutus
sum,
quomo¬
do
dies
diei
eructat
verbum,
&
nox
nocti
indicat
scientiam.
15.
Certior
factus
sum,
alium
tum
fuisse
statum
meum,
alium
verò
insaniae,
lethargi,
Apoplexiaeque.
Ete¬
nim
cum
circumspectione
meipsum
tum
seriò
expendi,
an
ista
esset
via,
qua
stulte¬
scerent
homines.
Quandoquidem
in
ple¬
no