SEDES
ANIMAE
289
Obiisse
censa
est:
sex
tam
horis
inde;
pul¬
sus
in
utroquem
brachio
exilis
erat,
fuitque
à
pluribus
notatus.
(4)
Studiosus
quidam
ro¬
bustus,
alterum
mensae
assidentem,
pugno
percutit
circa
stomachi
orificium,
qui
sta¬
tim
corruit
spumante
ore,
erectusque
à
no¬
bis
in
sedem,
confestim
pulsu
orbatus
&
ante
lectas
litanias
Lauretanas,
toto
cor¬
pore
gelidus.
Auriga
pugione
circa
os
sto¬
machi
transfossus,
statim
spumante
ore
moritur,
omni
quoque
orbatur
pulsu
&
ca¬
lore.
(5)
Dicam
ergo
sub
humili
Ecclesiae
cen¬
sura
novum
Paradoxon:
Quamvis
vita
sit
Index
animae,
sitque
haec,
ubicunque
vita;
attamen
sicut
abscisso
digito,
vel
pede,
non
evolat
anima,
nec
vita
totius:
neque
tamen
anima,
aut
vita,
in
partes
dirimi
queat,
ut
anima
in
sui
toto
integrali
sit
ullatenus
divisibilis,
videaturque
mors
propinqua
laeso
membro
nobiliore.
Certum
interim,
quod
statim
pereat
vita,
in
abscisso
mem¬
bro,
licet
à
toto
animae
pars
non
sit
proin¬
de
oblata.
Ergo
patet
inde,
quod
non
se¬
deat
anima
centraliter,
in
quacunque
parte
est
operatio
&
praesentia
vitae.
Estque
ne¬
cesse,
alicubi
sedem
animae
esse,
velut
pro¬
prium,
atque
centrale
domicilium
ejus.
Inde
namque
dimittit
radios
luminares
atque
vi¬
tales,
per
Archeum,
vitalis
lucis
organum
Quippe
anima
ipsa
est
quaedam
lux,
sub¬
stantiaque
lucida
in
mente,
in
aliis
verò
ani¬
mabus,
est
quidem
lux,
non
tamen
sub¬
stantia.
(6)
Ut
alibi
de
ortu
formarum.
Crea¬
tor
(cui
sit
omnis
honos)
servavit
quen¬
dam
progressum
à
simili,
qui
nos
animae
solium
instruit,
ut
à
crassioribus
conside¬
remus
magis
abstracta.
Etenim
cernitur
in
arbore
(argumentum
ab
arbore
peculia¬
riter
desumtum,
ob
praerogativam
arboris
vitae)
radix,
initium
vitale
sui.
Siquidem
in
radice,
velut
culina,
peregrinus
succus
terrę
coquitur,
alteratur,
à
pristina
simpli¬
citate
aquae
alienatur,
subitque
dispositio¬
nem
fermenti
vitalis,
ibidem
locati.
Co¬
ctus
autem
inde
distribuitur,
ut
magis
magísque
cogatur,
similis
evadat,
iuxta
ul¬
terioris
cujusque
coquinae
necessitatem,
quae
inhabitanti
spiritui
sanxit
leges.
Sic
in
hominis
medio
corporis
trunco,
est
sto¬
machus
qui
nedum
saccus
vel
pera
est,
aut
ciborum
olla:
Sed
in
stomacho,
prae¬
sertim
ejus
Orificio,
tanquam
centrali
puncto,
atque
radice,
stabilitur
evidentissi¬
mè
principium
vitae,
digestionis
ciborum
&
dispositionis
eorundem
ad
vitam.
(7)
Quic¬
quid
enim
Physici,
de
Corde,
magni
mo¬
menti
pependere
unquam;
id
totum,
ve¬
lint
nolint,
stomacho
commune
fecere.
Ut
Cardiogmus
cordis
morsus,
Cardialgia,
dolorve
cordis,
à
stomacho,
transmutati¬
vo
atque
mutuato
nomine
seducta
sint.
I¬
temque
syncopes,
deliquia,
in
sultusque
epi¬
leptici,
quaeque
vitae
frenos
gestare
viden¬
tur,
ab
ore
stomachi
originem
sumant.
In
phlebotomia
enim
id
quotidianum
est.
In
qua
persaepe
statim
vena
aperta
vertigi¬
nes,
itemque
visus
hebetudines
&
offusca¬
tiones
sentiuntur
manifestè,
è
stomacho
manare,
cessareque
iterum
quoties
digitus
apertae
venae
impositus,
atque
inde
remo¬
tus,
iterum
eadem
sentiuntur
symptoma¬
ta,
è
stomacho
oriunda,
atque
inde
susci¬
tata.
Denique
paradoxum
meum
in
limi¬
ne
confirmat
authoritas
verbi,
dum
inter¬
rogat.
(8)
"Quae
cogitationes
ascenderunt
ad
cor
ve¬
strum?"
Non
dicit,
descendunt
ad
cor
ve¬
strum.
Vt
neque,
quae
cogitationes
nascun¬
tur,
vel
surgunt
à
corde
vestro.
Nam
&
multoties
ideo
stomachus,
cordis
nomine
vocatur,
dum
à
corde
adulteria
&
peccata
oriri
censentur.
(9)
Nam
cogitatio
omnis,
prima
sui
origine,
alibi
quam
in
corde,
na¬
sci
debet.
Pulsus
enim,
motusque
vehe¬
mens
cordis,
atque
indesinens,
id
vetare
vo¬
luit.
Quippe
quod
cogitatio,
in
quiete
fie¬
ri
debeat.
Quoties
ideo
cogitatio
cordi
tribuitur,
ista
locutio
est
iuxta
captum
vulgi;
Cor
pro
sede
animae
sumendo.
Et
quamvis
seminum
necessitas
in
plantis,
tendat
ulterius
ad
multiplicitatem
fun¬
ctionum,
ac
consequenter
etiam
pergat
in
partium
heterogeneitates;
non
tamen
proin,
vis
vegetans,
è
pristino
vegetalique
toro
abscedit,
quo
semel
sibi
sedem
fixit,
Oo
2
nec