SEDES
ANIMAE
291
hactenus.
Saltem
primi
motus,
sive
im¬
petus,
qui
in
nostra
non
sunt
potestate,
iamdudum
admittuntur
contingere
cir¬
ca
orificium
stomachi,
&
sursum
ad
Ca¬
put
scandere.
Certum
est
autem
omnem
motum
primum
à
centro
incipere,
adeo¬
que
centrum
animae
esse,
ubicunque
sen¬
titur
conceptuum
initium.
Dicuntur
au¬
tem
impetus
qui
non
sunt
in
nostra
pote¬
state:
eo
quod
sint
animae
sensitiyae
primi
conceptus,
adhuc
inordinati,
nondum¬
que
Mentis
imperio
lustrati.
Id
autem
quod
de
sede
animae
sensitivae
scribo:
(17)
in¬
telligo
etiam
pro
Mente
immortali.
Si¬
quidem
Mens
non
habet
propinquius,
aut
similius
sibi
subiectum
in
quo
hospitetur,
quam
illud
lumen
vitale,
quod
dicitur
anima
sensitiva,
in
qua
scilicet
Mens
in¬
volvitur,
&
mandato
divino
ligatur
vitae
vinculo.
Pereunte
autem
sensitiva,
per
sui
annihilationem,
non
potest
Mens
diu¬
tius
in
corpore
subsistere:
Ideoque
ad
Ens
entium
properat,
ut
ad
deputata
sibi
loca
transeat.
(18)
Itaque
animae
sensitivae
radica¬
lis
torus,
est
in
Archeo
vitali
stomachi,
statque
manetque
ibidem,
tota
vita.
Non
quidem
quod
sensitiva
hospitetur
in
sto¬
macho
tanquam
sacco,
pelle,
membrana,
olla,
carcere,
cellula,
vel
cortice:
nec
est
in
ista
sede
comprehensa
pro
more
clauso¬
rum
corporum,
intra
crumenam:
sed
exor¬
bitanti
modo,
inest
in
puncto
centraliter,
ac
velut
in
atomo,
unius
membranae
spis¬
situdinis
meditullio:
Estque
in
loco
nihilo
minus
non
planè
localiter:
(19)
Sed
quia
omnis
anima
est
lumen,
à
Patre
luminum,
re¬
rumque
Creatore,
datum:
lumina
autem,
alibi
probavi
esse
immediatè
in
loco,
&
mediatè
in
aere
locato.
Sic
quoque
sensiti¬
va
est
in
loco,
sive
sede,
de
qua
impraesen¬
tiarum
scribo.
Mens
autem
cum
sit
sub¬
stantia
luminosa,
penetrat
lumen
creatum,
quod
anima
sensitiva
est,
&
vicissim
hoc
penetrat
Mentem,
eamque
obtundit
sua
corruptelae
contagione
Adami.
De
qua
lib.
de
vita
longa,
de
mortis
introitu
in
homi¬
nem.
(20)
Est
ergo
anima
sensitiva,
caduca,
mortalis,
mera
lux
vitalis,
data
à
Patre
lu¬
minum,
nec
alio
modo
verbove
explicabi¬
lis:
cum
in
universo
nil
sibi
habeat
simile,
praeter
lucem
candelae:
quae
quia
urit,
ad¬
huc
analogica
tantum,
ac
multum
dispari¬
similitudine,
ac
velut
per
exteriorem
sili¬
quam,
comparari
igniculo
potest.
(21)
Idcirco
nimirum
sensitiva
illa,
quanquam
in
loco,
localiter
sit
praesens,
atque
hospitetur;
non
comprehenditur
tamen
à
loco
aliter,
quàm
sicut
est
flamma
candelae
in
exhalatione
ac¬
censa,
estque
lux,
in
illa
flamma,
tanquam
vi¬
ta,
in
praefata
anima.
Sunt
tamen
lumina
vitalia
nequaquam
adurentia,
sed
totidem
diversitatibus
separata,
quot
sunt
animarum
differentiae.
(22)
Atque
inde
à
S.
lacobo
vocatur
Deus,
Pater
luminum.
Calor
itaque
animan¬
tum,
non
est
fontalis
luminis
animae:
sed
vitae
vitalis
lux
calefaciens:
adeoque
est
pro¬
ductum
vitae:
non
autem
ipsa
vita.
Ideoque
&
lucis
solaris
aemula:
prout
in
pisce,
lumen
vitale
friget
actu,
quia
de
natura
lunae.
At¬
que
ob
id,
duo
tantum,
&
sufficientia,
fecit
Deus
lumina
magna,
ad
vitam
sublunarium.
Quorum
tamen
luminum
luces,
sive
ipsae
animae,
sunt
subiecta
inhaerentiae.
Atque
prorsus
creaturae
neutrae
inter
substantiam
&
accidens:
quia
de
patria
mundi
intelli¬
gibilis.
Ergo
in
anima
sensitiva
(neque
enim
alibi
uspiam
in
caducis)
tanquam
lucem
spi¬
rituali,
à
Patre
luminum
facta,
conjungitur
mens
immortalis,
quaeque
etiam
per
manum
Omnipotentis,
utrobique
praesentis,
vel
per
Angelum
connectitur
sensitivae
animae
per
vinculum
vitae,
id
est,
luminis
vitalis.
Quae
praefatae
lucis
est
inseparabilis
proprietas.
(23)
Ipsa
autem
Mens
immortalis
est
substan¬
tia
lucida,
incorporea,
immediatè
Dei
sui
imaginem
referens,
quia
eandem
in
crean¬
do,
sive
in
ipso
empsychosis
instanti,
sibi
insculptam
suscepit.
Vtraque
namque
anima
simul
creatur,
&
conjungitur
à
Deo,
qui
suum
Creatoris
honorem
nulli
tribuet
un¬
quam
creaturae.
Ante
lapsum
Adae
autem,
non
erat
anima
sensitiva
in
homine:
quo
modo
autem
illa,
cum
morte
simul
in
na¬
turam
humanam
descenderit,
id
suo
loco.
Sal¬
Oo
3