296
A
SEDE
ANIMAE
AD
MORBOS.
tem
dico,
quod
subinde
nil
nisi
mera
a¬
qua,
viscida
item
mucilago,
etiam
insipida¬
iępè,
ac
non
rarò,
peregrino
acore
imbuta,
qui
à
fermento
vitali
sic
discrepat,
ut
mor¬
tuum
à
vivo.
Adeo
etsi
participent
in
gu¬
stu,
longissimè
tamen
ab
invicem
distent,
quod
videre
est
in
amaritudine
absynthii,
&
cucumeris
asinini,
vel
colocynthidis.
Etenim
dum
potus,
simulque
agglutinan¬
dum
alimentum
in
stomacho,
peccant
pe¬
nuria
vividi
fermenti,
statim
fatiscunt
in
amarum
flavum
liquamen,
quod
Scholae
hactenus
fel
viscus,
imò
etiam
unum
de
quatuor
constitutivis
cruoris
falsò
dicta¬
runt,
nesciae
interim,
quo
authore
&
du¬
ctore,
bilis
in
Iecore
separaretur
mera
à
cruore
sibi
connato,
ac
intimè
permisto,
deferreturque
solitaria
ista
bilis
(multum
certè
mutata
à
bile
cruori
innatante)
ad
stomachum.
Cum
non
sit
iter
ab
hepate
ad
stomachum,
nisi
per
tot
devia,
quae
hanc
Scholarum
inventionem
stupiditatis
meritò
accusent.
Dum
autem
alimentum
appropinquat
stomacho,
ut
ipsi
assimile¬
tur,
eumque
alat,
deficitque
prae
penuria
fermenti,
vel
aliàs
oborta
in
stomacho
procella,
statim
putret,
&
nidore
infame
fit.
Nam
tepido
loco
detentum,
quod
iam
limen
vitae
intravit,
susceptumque
est
in
numerum
mox
vitalium:
statim
quo¬
que
putret,
nidorosum
fit,
imò
si
mora,
ac¬
cesserit,
cadaverosum
evadit.
Vndè
Cole¬
ra,
lienteria,
Coeliaca,
&c.
subinde
quo¬
que
Archeus
stomachi,
vel
fermenti
acidi
paucitatem
supplere
volens,
indignatur,
paritque
acidum
acetosum,
crudele;
indè
Orexes,
itemque
tormina,
tam
in
stoma¬
cho,
quam
ipsis
intestinis,
plerumque
cru¬
delia.
Sin
verò
acidum
moderatum
af¬
fluat,
&
superfluat
cibi
copia,
vel
asperi¬
tas,
tum
cibus
totus
amaricat,
flavum
istud
crassumque
excrementum
per
ejusmodi
degenerationem
succrescit,
ac
varia
inde
malorum
seges,
in
diarrhoeam
succensa
oboritur,
nisi
totum
simul
statim
deiectum
sit.
Nonnunquam
etiam
Archeus
stoma¬
chi
concipit
furorem,
accenditurque
spon¬
te
propria,
sic
ut
acor
non
in
cibos
feriat,
sed
errabundè
ipsum
Archeum
inficiat.
Tum
scilicet
concepta
est
Arthritis,
&
Archeus
per
totum
diffusus,
proximè
ta¬
men
sua
aciditate
afficit
synoniam,
sive
se¬
men
crudum,
proximè
assimilandis
ossibus
adiudicatum,
ideoque
intra
juncturas
de¬
positum.
Contaminat
verò
synoniam
par¬
tis
debilioris
in
robore
naturae.
Censetur¬
que
ideo
Arthritis,
pro
lubitu,
partem
quam
apprehendit,
eligere.
Et
quia
acor
ille,
in
stomachi
centro
susceptus,
per
Ar¬
cheum
ad
remota
dispergitur:
ideo
falsum
est,
defluxiones
à
Capite,
per
nervos
ac
ve¬
nas
propagari.
Sic
nimirum
ingentia
ven¬
tris
tormina,
partium
synteresi,
acorem
in
stomacho
proritant
nocuum,
qui
dein
ma¬
nus
pedesque,
non
raro
portento,
con¬
tractura
vibrat,
itemque
mox
dein
quoque
paralysi
resolvit.
Indebitus
itaque
stoma¬
cho
acor,
si
alimentum
roridum,
sperma¬
ticumque
ejus
sumen
apprehendat,
utut
tenuiter,
vertigines
proritat,
eóque
tur¬
bidiores,
quo
haec
magis
posticam
ejus
partem
aspiciunt.
Apoplexia
verò
subpri¬
tur,
dum
alieno
planè
motu,
ac
hospitio,
à
cavo
stomachi,
in
venas
ejus
intrat
mucila¬
go
insipida
circa
orificium,
seryatque
lateris
sui
rectitudinem,
magnamque
à
minori
distinguit,
carentia,
vel
praesentia
virulen¬
tiae.
Est
autem
plerumque
chronicis
ejus¬
modi
morbis,
character
aliquis
sigillaris.
Sic
nimirum
podagra
profluit
saepè
à
pa¬
rentum
initio,
in
prolem,
ibidemque
pluri¬
mos
patienter
exspectat
annos,
antequam
illius
fructus
proprius
suam
nanciscatur
maturitatem.
Ergo
in
initiis
vitalibus,
&
radicalibus
organis
stomachi
(quae
sunt
ipse
Archeus
localis,
sive
insitus)
haeret
posthumus
ille
transsatusque
hereditario
jure
character
podagricus.
(11)
Ac
consequen¬
ter
pariterque
etiam,
qui
per
vitae
inordi¬
nationem
sollicitatus
acquiritur,
sedet
is
in
Archeo
orificii
stomachi,
qui
dum
tae¬
dio
affectus,
hospitis
peregrini
insolentiâ,
sese
acuit
pro
ejusdem
expulsione,
atque
inde
etiam
fructus
Apoplexiae
emergit.
Nec