A
SEDE
ANIMAE
AD
MORBOS.
297
Nec
est
enim
character
ille
poc
agricus
si¬
lens,
materialiter
aliquo
intus
depositus
nido,
segregatoque
stabulo
in
plicis
aut
rugis
stomachi
exceptus,
tanquam
tarta¬
rus
aliquis
exoticus
adhaerens.
Sed
est
in
ipso
vitae
Archeo
concreditus
character.
Fingamus
nempe
suppositi
proprietatis¬
que
unitatem,
qua
character
ille,
ad
po¬
dagram,
apoplexiam,
vel
Epilepsiam
jacet
tumulatus,
excitaturque
statis
stationi¬
bus
maturitatis
propriae,
vel
commore¬
tur
quibusdam
assumtis
cibis,
vel
odori¬
bus.
Dein
consideremus
acorem
natura¬
lem
stomachi)
iam
degenerem,
itemque
teneritudinem
orificii
ejus,
syncopes,
&
epilepsias
suscitantem
(quae
nil
testatur,
praeter
facilem
sensum,
laesionem,
passio¬
nem,
ac
perturbationem
vitae,
adeoque
praesentem
hostem,
à
rebus
plurimis
tu¬
multuantem)
itaque
si
excitetur
acor
prae¬
ter
naturam,
qui
commisceatur
Archeo,
cumque
hic
praesit
digestionibus
singulis,
radialiter
defertur
acor
iste
ad
peregrinos
lares,
quibus
est
totus
hostilis:
atque
inde
Arthritis
prosilit.
Sin
verò
cibo
aut
po¬
tui
connectitur,
adsunt
dolores
colici,
tor¬
mina,
aliaeque
partium
exorbitationes
oc¬
casionaliter.
Quod
si
verò
acor
stomachi
degeneret,
seque
associet
veneno
opiato,
cum
penetratione
versus
sedem
animae,
statim
adest
epilepsia.
Sin
autem
suboria¬
tur
mucilago
putida,
ad
amarorem
prona,
vertigo,
&
fortius
insurgens
Apoplexiam
suscitat.
Nec
etenim
opportunum
est,
prae¬
cisè
illa
invicem
distinguere,
dum
mate
riam
sive
occasionem
exhauriri
praestat,
(12)
Saltem
quaedam
externa
periapta
custo¬
diunt
à
casu,
&
accessu
epileptico,
quod
signo
est,
vel
impediri
fructum
characte¬
ris,
vel
applicationem
occasionis,
ad
Ar¬
cheum:
utroque
scilicet
modo
praepedi
ri,
extingui,
vel
annihilari
nocuum,
ne
Archeo
commisceatur.
Quinimò
ut
ve¬
getabilia
plerumque
solent
hyeme
dor¬
mire,
ac
velut
excitari,
sub
ver,
ut
gem¬
mam,
frondes,
flores,
aut
fructus
edant.
Ita
character
podagricus,
epi¬
lepticus
etc.
stata
quoque
periodo
con¬
citatur
in
maturitatem,
nisi
anticipet
eam
importunitas
proritantium.
Saltem
ver¬
tigo,
&
Apoplexia,
etc.
quanquam
in¬
tra
occasionales
causas
referantur:
sedent
tamen
proximè
intra
ipsum
vitae
nidum,
in
Archeo,
qui
nimirum
insitus
est
ven¬
triculi
orificio.
Quam
facili
enim
com¬
pendio,
per
appensa,
Caducus
suspendi¬
tur,
ac
detinetur?
Eò
quod
impeditur
causae
noxiae
in
animam
sensitivam
introi¬
tus,
est
nempe
penetratio
causae
noxiae
In¬
Archeo
latitantis,
ad
intrò,
quaeque
id¬
circo
Mentem
prorsus
tollit:
(13)
Cordis
sci¬
licet
pulsum
quidem
relinquit:
at
sen¬
sum,
imaginationem,
omnemque
animae
principem
potestatem
ita
pessumdat,
ut
pro
illo
spatio
planè
sublatae
videantur.
Undè
&
stylo
ferreo
notandum,
animam
ita
pessumdatam
non
habitare
in
Corde,
nequicquam
titubante.
(14)
Podagra
autem,
sicut
extrorsum
tendit;
ita
character
ejus
non
tam
penetrale
sive
sedem
animae,
quam
Archeum
digestionibus
praesidem,
affectat.
Quae
ideo
contingunt,
eò
quod
character
podagricus
hereditarius,
ab
ge¬
nerationis
initio,
&
dudum
ante
empsy¬
chosin
foetui
inustus
est:
Ideoque
so¬
lum
spectat
Archeum,
non
autem
ani¬
mam,
qui
solus
totum
in
se
onus
tum
sus¬
tulit.
Ille
verò,
qui
per
vitae
exorbita¬
tiones,
podagrae
character
ac
quisitus
est,
tametsi
annoso
viro
advenerit,
servat
ta¬
men
naturam
suae
proprietatis.
Unde
manifestum
fit,
cujusvis
morbi
characte¬
rem
esse
promiscuè,
in
animae
sensitivae
gremium
admissibilem.
(15)
Adeo
ut
sicut
pavor
ingens
plures
fecit
epilepticos
in
vitam:
ita
consimilis
pavor
plures
à
po¬
dagra
deinceps
reddidit
immunes.
In
uno
scilicet
pavor
generavit
in
syndesmo,
vitae,
&
animae
sensitivae,
characterem
epilepticum:
qui
pavor
necuit;
uno
vel
altero
gradu
dimissior,
&
exterius,
cha¬
racterem
podagrae,
cumque
reddidit
vel
congelatum
à
pavore,
vel
saltem
oppressit
ejus
radicem.
Atra
bilis
apud
Hippo¬
Pp
2