302
JUS
DUUMVIRATUS.
cesset
pro
tempore
dubium:
sufficit,
quod
in
termino
à
quo,
sit
primus
motus
vitiatae
phantasiae.
Respondebunt
ocius:
causam
humoralem
atque
occasionalem
in
liene,
non
accusare,
proinde
fabricam
imagina¬
tionum
fieri
debere
extra
caput.
Sed
mox
plurium
argumentorum
robore
id
sen¬
sim
propalabo.
Petrus
Bor
Christiani,
in
annalibus
Belgii,
refert,
anno
1564.
(7)
Bru¬
xellis
suem
peperisse
sex
foetus,
quorum
primus
(qui
generando
enim
ultimus,
semper
primus
paritur
à
brutis)
haberet
caput,
vultum,
brachia,
&
crura
humana,
à
collo
verò
totus
corporis
truncus
suillus
esset.
Sus
enim
mater
erat
indubia.
Id¬
eoque
Cor,
Splen,
&
reliqua
etiam
vege¬
tativae
organa,
matri
similia.
Ergo
etsi
ca¬
put
hominis
illi
esset,
solam
dumtaxat
ha¬
buit
animam
sensitivam.
Est
nimirum
monstrum
Sodomiticum
matri
magis
si¬
mile,
quam
patri.
Sic
ex
ove
matre,
&
patre
hirco,
prodit
agnus,
qui
praeter
la¬
nam,
&
caudam,
caetera
ovina
habet.
Sic
mulus
patre
asino,
&
matre
iumento.
Sicque
equus
è
tauro
&
iumento.
In
cuni¬
culis
septem
demum,
à
patre
glire,
&
cu¬
niculo
matre,
nil
praeter
caudam,
patranti
erat
simile.
Si
ergo
monstrum
istud
suil¬
lam
animam
habuit:
sequitur
ergo
anima
conditionem
non
quidem
capitis,
sed
in¬
feriorum
membrorum.
Ipsaque
praeroga¬
tiva
animae
phantasticae,
habitat
in
Du¬
umviratu,
quanquam
caput
sit
pars
con¬
ductrix
conceptuum
formatorum
in
in¬
ferioribus,
sit
nimirum
in
corporis
centro,
ac
meditullio.
(8)
Demonstravi
enim
alibi,
Splenem
inspirare
fermentum
digesti¬
vum
stomacho:
id
est
dicere,
lienem
ve¬
getationis
exordium.
Potentiam
vege¬
tantem
autem,
esse
animae
sensitivae,
id
est,
Duumviratus.
Siquidem
non
est
singu¬
lariter
anima
vegetans:
sed
est
porestas
vitalis,
animae
aemula.
(9)
Foetus
autem
ve¬
getatur
ante
empsychosim,
solo
influxus
participationis
è
matre.
Quamdiu
ejus
vel
ut
est
pars
integralis:
sed
mox
ab
anima¬
ctione
propria
vivit
culina.
Ideoque
sola
est
anima
sensitiva
in
brutis.
Quae
quia
est
&
in
homine,
illique
est
Mens
alligata,
id¬
circo
conceptus
animae
sunt
primi
in
se¬
de
animae,
qui
fortè
etsi
depurentur
in
ca¬
pite,
non
tamen
fontem
negant
suum.
Imo
tametsi
in
Cerebro
recuderentur,
non
ta¬
men
adhoc
motuum
successione,
ab
ani¬
ma
in
caput,
opus
habent,
tanquam
pere¬
grinatione.
Nam
voluntatis,
quàm
con¬
ceptuum
sunt
crassiora
longè
imperia:
at¬
tamen
concepto
vix
motus
mandato
fidi¬
cinis
digitus
celerrimè
illud
exsequitur.
(10)
Itaque
actiones
Regiminis,
non
interru¬
pta
luce
radiant
in
obiecta
sua.
Ideoque
discursus,
suis
officinis
adaequatus,
utro¬
bique
leges
sumit,
ac
vicissim
alias
statu¬
it.
Laxa
alioquin
ac
confusa
sunt
Cerebri
phantasmata,
si
Splenis
noxa
intercurrat.
Quod
patet
in
suspendio,
delirio
febrili,
hypochondriacis,
rabiosis,
Apoplecticis,
epilepticis,
etc.
Undè
sat
liquet,
Cerebrum
obedire
deliro
Duumviratui.
(11)
Veritati
namque
maximè
est
consentaneum,
quod
sapientia
carnis
&
sanguinis
(quae
est
ani¬
mae
sensitivae)
situm
suum
habeat
in
visce¬
re
omnium
maximè
sanguineo.
Idcirco
in
Sacris
legitur,
animam
&
vitam
esse
in
sanguine.
Etenim
si
viscus
lienis,
ejusque
substantiam
attendas,
censebis
ejus
paren¬
chyma
esse
cruorem
noviter
grumefa¬
ctum,
pelle
obductum,
tamque
multiplici
venarum
&
arteriarum
contextu
locuple¬
tatum:
ut
non
sit
aliud
in
toto
viscus,
quod
in
subdecuplo
totidem
arteriis
di¬
ves
sit.
Cerebrum
verò,
in
tota
vix
sui
mole,
venam
aut
sanguinem
aut
parcè
habet.
Menynges
quidem,
sive
Cerebri
opercula,
suas
habent
venulas.
Ac
licet
in
sinu
Cerebri,
vas
sit
arteriale,
transpiran¬
dis
spiritibus
in
corde
laboratis
aptum:
Cerebri
tamen
moles
ferè
tota
est
exsan¬
guis.
Non
mirum
est
ergo,
Splenem,
sub
hospite
exotico,
peregrinas
formare
Ide¬
as,
&
conceptus
alienos.
Cuius
hospitis
expulsionem
dum
lien
meditatur,
fortem
pulsum
excitat,
prout
adacta
in
digitum
spina,
praesentem
exosumque
hospitem
nunciat.