JUS
DUUMVIRATUS
313
turbat,
lacessitve:
idipsum
per
remedii
u¬
nitatem
recedere
compellitur;
si
vires
at¬
que
essentiam
omnium
membrorum
in
se¬
contineat.
(59)
Quod
ut
tanto
fiat
manifestius,
historiam
adducam.
Vidi
nempe
obesum
corpus,
cujus
tota
pinguedo
resoluta
fuit
in
laticem,
qui
dein
per
lotium
excretus
fuit.
Non
enim
arbitrari
potui,
renes
suum
habuisse
munus
transmutandi
adi¬
pem,
sub
pelle
distentum,
in
aquam:
quin
potius
credidi,
id
illi
concedendum
facul¬
tati,
quae
cruorem
in
adipem
formavit.
Ut
scilicet
ejusdem
sit
facultatis
laesae,
con¬
vertere
adipem
in
laticem:
cujus
antea
officium
fuit,
è
cruore
adipem
conficere.
Non
est
autem
ista
rerum
dignitas,
quod
nos
pingues
aur
macilentos
faciant.
Dum
non
raro
tabidis
ac
calculosis
renibus,
pinguescant
plures.
Verum
exin
liquet
manifestò,
stomachi
principatus:
quod¬
que
ut
radix
totam
arborem,
hujusque
di¬
gestionum
comoediam
tam
in
frondibus,
fructibus
&
corticibus,
quam
in
ligno,
medulla
&
ramulis
gubernat:
ita
&
idem
in
nobis
pariter
contingat,
vi
Duumvira¬
tus.
Saepè
namque
occurrit
Capuccinus
longo
ieiunio
gravatus,
potuque
pauco,
&
parvae
cerevisiae
saturatus:
crasso
ta¬
men
corporis
habitu
dotatus.
Ex
adverso
autem,
cernuntur
edaces,
lautoque
man¬
gonio
educati,
insigniter
macilenti:
Sanè
utut
utrumque
hunc
casum
rumino,
re¬
perio
fontalem
stomachi
digestionem
gu¬
bernatricem
caeterarum
velut
sibi
subal¬
ternarum.
(60)
At
mirum
saltem,
quo
pacto
resolutus
adeps
oleosus,
in
pristinum
a¬
quosum
laticem
retromigret,
imò
in
ve¬
nas,
ac
tandem
ad
renes
per
classicam
re¬
trahatur.
Quod
sanè
totum
in
se
est
te¬
nebrosum:
nisi
unius
vitae,
à
sede
sua,
in
universum
corpus
sit
plena
potestas,
au¬
thoritas,
&
facultas;
qua
Hippoc.
totum
corpus
ἄπνουν
καὶ
ἔκπνουν
ὅλον
dictavit.
Cu¬
ius
contemplatione,
alibi
dixi
homi¬
nem,
non
nisi
injurioso
nomine,
vocari
animal.
Etenim
qui
cunctis
animanti¬
bus
indidit
nomina
propria:
non
au¬
tem
sibimetipsi:
eò
quod
sua
sui
ipsius
de¬
ficeret
cognitio,
quippe
quae
intra
ani¬
mantum
latitudinem
non
reperiretur,
nec
esset:
statim
conspexit,
etsi
non
re¬
sponderet
aliquis
character,
qui
se
sibi
repraesentaret:
adesse
aliquid,
in
natura
humana,
quod
supra
animatorum
sor¬
tem
scanderet.
(61)
Idque
cum
Adamo,
Scho¬
lae
sat
indagare
potuissent,
si
saltem
se¬
mel
considerassent,
cur
solus
homo
ride¬
at.
Equidem
non
est
risus
ex
admiratio¬
ne
praesentium,
aut
praeteritorum.
Nam
infans
saepè
salutat
suo
risu,
alloquen¬
tes.
Itaque
fit
risus
ex
nexu
duplicis
animae,
quo
belluae
carent.
Anima
quip¬
pe
sensitiva,
primorum
conceptuum
fons
&
origo,
considerans
aliquid
sibi
pla¬
cidum,
illud
unà
cum
brutis
concipit
in
gaudio:
sed
dum
mens
in
penetran¬
ti
lumine,
sentit
se
animae
sensitivae
so¬
ciam,
in
iucundis
conceptibus
animae
sen¬
sitivae
velut
admirabunda
condescendit:
quasi
admirans,
aliquid
esse,
quod
gau¬
dio
sit
dignum:
atque
inde
risus.
Idem
quippe
mens
facit
in
risu,
quod
alio¬
qui
sola
sensitiva,
agit
suo
in
corpore,
per
titillationem
odaxismi.
Nam
quis
quandoque
subsilit,
si
saltem
titillato¬
rem
minantem
viderit.
Intelligit
ni¬
mirum
novitque
anima,
sua
in
sede
rem,
cuius
omnem
persaepe
non
po¬
test
reperire
in
capite,
licet
illud
ali¬
quoties
distinctè
noverit,
pronunciave¬
rit,
&
in
thecam
memoriae
resulcave¬
rit.
Constat
nempe
Duumviratus
in¬
tellectu
proprio,
menti
immortali,
at¬
que
insuper
intellectu,
sive
vi
phantasti¬
ca
animae
sensitivae,
utentis
suis
orga¬
nis,
diversimodè
distributis:
quorum
ta¬
men
collegium
intra
sedem
animae
ce¬
lebratur.
Exposui
iam,
quomodo
Duumvira¬
tus
iura
sua
in
Intestina,
in
Cor,
in
caput,
nervos,
vertigine,
imò
&
in
mentis
prin¬
cipes
facultates
exerceat:
restat
mo¬
do
explanare,
quantum
in
Pulmonem
vi¬
rium
habeat.
Obi
inprimis
obvium
est,
Quod
Rr
2