SCHOLARUM.
325
destinatus
cruor
mittitur,
distribuitur
Ju¬
stitia
distributiva.
Nec
secus
ulcerosae
parti,
quam
si
adhuc
rectè
valeret.
Quò
cum
deventum
est,
nec
possit
ibidem
in
veram
aliti
substantiam
commutari,
subit
aleam,
quam
ulcerosum
fermentum
im¬
perat:
degeneratque
ideo,
&
transmuta¬
tur
cruor
in
radice
partis,
qua
corruptor
locatur,
residetque:
non
autem
in
ipsa
ulceris
cavitate,
sive
alveo.
Alioqui
nam¬
que,
necesse
esset,
merum
atque
inno¬
cuum
cruorem,
decidere
semper
in
ipsam
ulceris
cavitatem,
atque
ibidem
corrum¬
pendo
degenerare.
Quod
oculus
&
quo¬
tidiana
experientia
falsum
asserunt.
(20)
Ergo
si
Scholae
ulcus
abstergant,
sive
linteo,
si¬
ve
demum
pharmaco;
quanquam
idem
faciant
ambo:
non
tamen
nisi
productum
ultimum
auferunt,
nequaquam
verò
cau¬
sam
radicalem,
vel
originem
attingunt.
Quod
si
quandoque
grumus
cruentus,
vel
mucilago,
alias
cruenta
in
ulcus
deci¬
dant:
Id
fit,
quia
in
circumstantibus
(qui¬
bus
nempe
est
ipsa
ulcerum
radix)
tanta
est
torturae
procella,
quod
venula
aliqua
propinquior
exesa,
proprium
cruorem
nequeat
comprimere.
Adeoque
cruor,
qui
sorte
sic
in
ulceris
cavitatem
decidit,
non
cernitur
in
pus
mutari.
Undè
mani¬
festum
evadit,
cruorem
non
in
ulceris
ca¬
vitate,
sed
in
ejus
marginibus
degenera¬
re:
quapropter
etiam
vanitas
Galenicae
doctrinae
spectatur,
quae
sanationem
ulce¬
ris,
in
ablatione
producti
collocat.
(21)
Radix
ergo
cujusque
ulceris,
est
in
fundo
&
la¬
bris,
sive
margine:
Id
est:
partibus
cavi¬
tati
finitimis
nabitat.
Quibus
nempe
sua
est
coquina,
qua
cruor
alteratur
in
corro¬
sivam
saniem,
pus,
&c.
Sanies
verò
ipsa,
est
productum,
sive
effectus
positivus
ul¬
cerum.
Ipsa
autem
cavitas
ejus,
quae
vul¬
gò
medentum
ulcus
aestimatur,
est
pro¬
ductum
privativum,
atque
deficiens.
Sic¬
ut
enim
pagus
crematus,
aut
destructus,
non
est
bellum:
sed
est
effectus
defe¬
ctum,
privationem,
desertionem,
factam¬
que
destructionem
accusans.
(22)
Sic
nec
ul¬
cus
est
devastata
carnis
cavitas:
sed
haec
est
signum,
ab
ulcere
relictum.
In
oris
ul¬
ceris
enim
circumquaque
habitat
hostilis
corruptor
&
hospes
fermentum
virulen¬
tum,
ad
quod
cernimus
oras,
atque
fun¬
dum,
diversimode
alterata.
(23)
Attendant
er¬
go
Scholae,
quid
doceant,
dum
ulceris
sa¬
nationem
in
ablatione
posteri
producti
tradunt.
Pus
imò
non
fert
indolem
ex¬
crementi,
nec
ut
excrementum
naturae
ab
ulcere
prodit:
sed
est
fructus
ulceris,
ex¬
otici
scilicet
Corruptoris
cum
malignita¬
te
depravatus
fermentaliter.
Idcirco
de¬
generat,
exedit,
rodit,
atque
depascitur.
Enimverò
majora
ulcera
pure
carent,
sa¬
niem
duntaxat
plorant
continuam
&
sub¬
inde
decuplo
plus,
quam
justa
alioqui
cruoris
distributio
requirit,
atque
in
a¬
quas
acres,
atque
depascentes,
transmu¬
tatum
ichor
diffluit.
Quae
Galenici
nun¬
quam
suis
siccantibus,
etiamsi
insuper
sua
superaddant
cuncta
abstergentia,
&
utcunque
Catageni
&
Catatopus
stento¬
riè
glorientur
de
suis
experimentis.
(24)
Pus
enim
non
nisi
in
carne
clausa,
&
aperta
procreatur,
iísque
nondum
prorsus
malè
affectis:
ubi
interim
cartilagines,
ossa,
membranae,
venae,
nervi,
visceraque
non
nisi
ichore
madent
atque
liquantur,
si
ul¬
cus
tolerent.
Itaque
horum,
quàm
carnis
esset
longè
mitior,
mansuetiorque
corru¬
ptela
&
ulceris
tempestas,
quam
quae
a¬
liàs
in
carne
tumultuantur.
Eò
quod
re¬
medii
diversitas
finem,
in
quem
destina¬
tur,
distinguat:
Ideoque
siccans
medica¬
men
mitiorem
affectum
denunciat,
quàm
quod
&
insuper
deberet
esse
adstricti¬
vum.
(25)
Ergo
Galenus
&
sequaces
sui,
quia
ignorarunt
hactenus
ulcerum
causas,
fo¬
mitem,
uterum,
subiectum,
efficiens,
mo¬
dum
fiendi,
semen
atque
fermentum:
non
nisi
ridiculas
curationes,
remedia,
axiomata
atque
doctrinam
tradidere.
Quo¬
circa
nec
mirum,
cacoëthica,
phagede¬
riacaque
ulcera,
non
sanari
solita,
reme¬
diis
Scholarum:
quaeque
ob
id
potissi¬
mum
sese
ab
operibus
Chirurgiae,
magno
Galeni,