SCHOLARUM.
327
quae
in
seminale,
toxicumque
fermen¬
tum
refero,
Paracelsus
suo
more,
in
mi¬
crocosmi
fodinas
minerales,
atque
sali¬
nas
transtulit.
(32)
Nam
ut
ulcera,
plerumque
sale
odiosa:
putavit
secundum
suum
Idio¬
tismum,
ulcera
progenie
mineralium,
di¬
stinctisque
eorundem
familiis
adscriben¬
do.
Non
enim
in
rixas
me
compono,
ut
neque
me
ideo
natum
scio.
Quapropter
viri
inanitatem,
&
incircumspectam
ob¬
livionem
doleo.
Ut
hominem,
quem
aliàs
etymo,
sive
limbo,
totius
universi
epito¬
me,
desumtum
gloriatur:
magísque
il¬
lius
extracti
dignitate,
quam
Creatoris
Imagine
gloriosum
fingit,
calamitosissi¬
mum
ait
monstrum,
solis
mineralibus
un¬
dequaque
plasmatum.
Is
inquam
alibi,
horum
immemor,
corpus
humanum
vo¬
cat
per
totum,
Cagastricum:
non
qui¬
dem
diversis
constans
amplius
salium
texturis:
at
unius
solum
salis
petrae
stru¬
ctura
superbum.
Vnde
homines
nati
du¬
rum
genus,
ergo
agae
terrae.
Voluit
nem¬
pe
cuncta
salia,
lapides,
mineralia,
her¬
bas,
etc.
in
homine,
velut
seminariis
suis,
delitere.
Prorumpere
autem
in
actum,
non
quidem
fotu
confusorum
seminum,
in
Chao
delitentium.
At
sola
separatio¬
ne
liquoris
vitalis,
à
sibi
connatis,
retroire
sponte,
in
pristina
mineralia.
Non
atten¬
dens,
quod
absonum
sit,
cum
macroco¬
smus
non
minus
Astris
&
plantis
constare¬
velit
quàm
mineralibus,
quod
potius
in
salia,
quam
in
plantas
&
quadrupedia
se¬
se
resolveret.
Itaque
nedum
seminum,
vegetabilium,
Astrorum,
&
animanta¬
torum:
sed
sui
ipsius
est
oblitus
in
hoc
Paracelsus?
Quod
seminis
proprii,
un¬
de
cruoris
ista
moles,
à
vitalibus
huma¬
nis
separata
initiis,
potius
in
hoc,
quam
in
aliud
minerale,
retrocederet.
(33)
Ut
enim
Galenus
caloribus
omnia
donans,
febri¬
citanter
delirus,
per
aliquot
saecula
me¬
dendi
principatum
in
se
traxit.
Ita
Para¬
celsus,
cuncta
in
subterraneam
sobolem
redigens,
supellectile
pretiosa
superbi¬
ens
dementavit
aliquantisper,
atque
pro¬
in
in
eundem
principatum
aspiravit.
Sed
sodes
quis
ille
Separator,
qui
à
vitali
bal¬
samo,
partem
sui
adimit,
&
avellit?
Ec¬
quis
demum
Corruptor
ille,
qui
partem
à
vitali
sorte
avulsam,
simul
in
salem
mi¬
in
occultum
metallum,
sola
fide
credi¬
bile,
mutasset?
An
non
de
vita
longa,
mortem
vocas
balsami
dominium?
Quo¬
modo
ergo
nunc
mortem
vocas
balsa¬
mi
separationem?
Quisve
in
limbo
hu¬
mano
distinctor
seminalis,
qui
unicum
&
eundem
à
balsamo
vitali
liquorem,
nunc
in
alumen,
nunc
demum
in
arse¬
nicum
torqueat?
Profecto,
Paracelse,
postquam
operosa
&
ridicula
indagi¬
ne
magnas
struxisti
fabulas,
quia
fer¬
menta
nescivisti
(ad
quae
tamen
velut
principia
actiua,
&
seminalia
veniendum
crat,
naturae
initia
praeteriisti:
ludensque
cum
microcosmi
limbo,
ad
tui
bene¬
placitum,
te
ridiculum
posteritati
exhi¬
buisti.
Fermentorum
namque
plenaria
cognitio
facilem
invenit
viam,
ad
ulce¬
rum
quorumcunque
venena
cognoscen¬
dum,
tollendum,
superandum,
separan¬
dumque.
Nam
quicquid
in
naturae
cursu
fit,
id
seminum
necessitate
atque
ductu
fit,
moveturque
ad
sui
ultimam
periodum.
Non
autem
sorte
resoluti
cadaveris,
aut
procumbentis
partis
nudo
arbitrio.
Quae
scilicet
à
privatione,
in
pristinum
ens
re¬
surgendo,
festinaret.
Apage
cum
tuis
nu¬
gis.
Non
enim
nobis
sunt
fontes
salini:
non
reductiones
cruoris,
in
ficta
latentia¬
que
metalla.
Nec
sunt
in
nobis
mineralia,
lasciviendo
sese
subtrahentia
ab
initiis
vi¬
talibus,
aut
horum
subtractionum
exspe¬
ctantia:
ut
nempe
ab
esse
humano,
in
pri¬
stina
atque
destinata
redeant
mineralia,
ut
sic
fiant
ulcerum
matrices,
fontesque.
Nec
etiam
in
nobis
sunt
leges
microco¬
smicę
magis,
quam
elementorum
quatuor
in
nobis
correspondentes
humores,
horum¬
ve
pugnae
vel
simultates.
Cum
Nazianze¬
no
enim,
non
possum
hominem
ad
mi¬
crocosmi
regulas
ludicras
constringere.
Malo
Tt