DUUMVIRATUS.
349
4.
Quod
ibidem
sit
animae
hospitium.
Quae
quatuor
quasi
in
unicum
pun¬
ctum
concidunt.
Philosophi
unà
cum
A¬
strologis,
Splenem
dicarunt
Saturno,
de
astrorum
parenti,
ceu
vitae
principio
in¬
choativo.
Galenistae
verò,
qui
sibi
in
ple¬
risque
contradicere
soliti,
Splenem
par¬
tim
fecere
cloacam
perversissimae,
excre¬
mentosae,
atque
mentitae
bilis
atrae:
par¬
timque
receptaculum
amentiae,
non
qui¬
dem
ob
materiam
in
se
melancholicam:
quinimò
propter
conceptualem
quan¬
dam
irrationalem,
atque
pecuinam
con¬
citationem:
quandoque
ideo
hypochon¬
driacam
passionem
nominant.
Atqui
cum
iuxta
illorum
axioma,
ejusdem
partis
at¬
que
potestatis,
sit
functio
sana,
cujus
est
vitiata;
ac
vicissim.
(16)
Concludam
inde,
et
iam
invitis
Scholis,
imaginationem
quan¬
dam
sanam
atque
integram
deberi
Spleni,
si
vitiata
atque
praecordialis
melancholia
inde
promanet.
Intelligunt
nempe
plu¬
res
se
dementare,
ac
velut
incipere,
do¬
lentque
se
non
posse
inhibere
ejusmodi
phantasias,
noctu
diuque
importunas.
Adeoque
velut
duplici
mentali
conce¬
ptu
aestuant.
Sic
nempe,
quos
rabiosus
momordit,
atque
in
aquarum
metum
(quem
morbum
hydrophobiam
proin
di¬
xere)
delapsi
sunt,
accusant
invitam
ra¬
biem,
quam
praesentiunt,
praedicunt,
at¬
que
monent
adstantes
sibi
caveant.
Re¬
spondent
id
contingere,
non
quidem,
quia
ibidem
hospitetur
aliqua
vis
imagi¬
natrix:
sed
quod
inde
sumus
atrae
bilis
in
caput,
thecam
potestatis
phantasticae,
efferatur.
Quae
sanè,
cum
ingentis
sint
momenti,
decet
peculiari
tractatu
de
ani¬
ma,
ejusque
sede,
throno,
ac
hospitio,
ex¬
aminari.
TRACTATVS
DE
ANIMA.
1.
COmmendatur
animae
tractatus.
2.
Quid
Scho¬
lares
averterit
ab
hac
meditatione.
3.
Cogni¬
tio
animae
non
pro
epilogo
tradenda.
4.
Difficultates
putaticiae
Scholarum.
5.
Cognitio
rerum
cur
postpo¬
nenda.
6.
Per
exemplum
ex
aqua
petitum.
7.
Actio¬
nes
mentis
in
corpore.
8.
Quid
deceperit
Anteriores.
9.
Destitit
Author
ab
incepto.
10.
Considerabilis
circa
mentem.
IMperium
ergo
Duumvira¬
tus
integrum,
cum
ex
ani¬
ma
vitali
vigeat,
poterunt
profectò
tres
praefatae
the¬
ses
probari
abundè
per
quar¬
tam.
Modò
enim
constet,
ipsam
anima
sedem
esse
in
Duumviratu:
hujus
princi¬
patus
quoque
supra
reliqua
membrorum
atque
viscerum
stationes,
obviam
ve¬
nient.
Quocirca
hic
obiter
de
anima
tra¬
ctabo,
quanquam
aliis
ante
me
Scriptori¬
bus,
animae
tractatus
extra
Physicam
sit
relegatus,
potissimum
in
ordine,
ad
cogni¬
tionem
Theoriae
medendi:
Ac
tametsi
tot
undique
amentiarum
acribologiae
nos
infestent.
Enimvero
cum
nullam
opem
ex
praedecessoribus
meis
senserim:
sed
la¬
bor
&
dolor
transierint
intima
mei,
prius¬
quam
quae
ex
gentilitate
hauseram,
depo¬
nerem:
Censui,
eapropter
omninò,
me
non
stringi
ad
methodum
eorum,
penes
quos
nondum
quicquam
reperi,
quod
in
naturae
initia,
vel
proprietates,
rapi
possit,
aut
debeat.
(1)
Meopte
ergo
libertatis
in¬
tuitu,
consideravi,
quod
scibilium
nil
ae¬
què
nobile,
ac
est
ipsa
animae
cognitio,
à
qua,
ut
omnis
reliqua
cognitio,
suum
ob¬
tinet
fulgorem:
ita
etiam
termini
omnes
distinctam
suam
metam.
Quicunque
enim
ineptus
est
initio,
comprehendere
mentis
immortalis
motus,
exercitia,
effectus,
&
quidditatem;
inhabilis
quoque
erit,
ad
intelligendum
naturae
arcana,
à
mente
re¬
motiora,
quam
est
ipsamet
à
seipsa:
Ideo¬
que
vix
poterit
ire
ad
ea,
quae
sibi
intue¬
bitur
aptiora.
Ille
verò,
qui
prius
hauserit
animae
praeludia,
combibitis
postmodum
naturae
succis,
in
reditu,
majoris
erit
ca¬
pacitatis,
quàm
erat
priore
obiter
lectio¬
ne.