352
DISTINCTIO
MENTIS
tem
illis
peperit.
Cum
tamen
alioquin,
in
entis
entitate,
tam
sit
intellectualiter
igno¬
tum
visibile,
quàm
est
invisibile.
(9)
Inten¬
debam
enim
mentis
doctrinam
intellecti¬
vam
tradere,
ut
homo
primordialiter
se¬
metipsum
agnosceret,
quantum
potest,
ac
dein
ex
simulacro
divinitatis
discat
contemplari
res
se
inferiores.
Sed
cum
id
conarer
explicare,
per
actus
mentales
orationis,
id
non
fuit
mihi
liberum:
quod
tesseram
meae
abiectionis,
superare
cense¬
rentur,
obmisi
illum
tractatum
lubens.
Aliis
idcirco
me
foecundioribus,
sat
esto
digito
demonstrasse,
christianam
naturae
Philosophiam
non
admittere,
velle
res
caducas,
alienas,
procul
remotas,
qua¬
rumque
causae
à
priori
sunt
absconditae,
&
nescire
interim,
quis
sim
ego
contem¬
plator,
qualis
sit
intellectus,
quomodo
formetur
atque
subsistat
actus
intellectua¬
lis.
(10)
Praesertim
quod
res
quaelibet
non
concipiatur,
qualis
in
se
est:
sed
per
mo¬
dum
recipientis.
Id
est,
concipientis.
Itaque
ante
omnia
ponderandus
mihi
videbatur
recipiens,
affectans
rerum
intellectionem,
quis,
qualisve,
qualiterque
dispositus,
in¬
tellectus,
in
actu
comprehensionis.
Quae
demum
theca
sit
intellectus,
ejusque
ca¬
pacitas,
vigor,
&
modus.
Quomodo
de¬
nique
potentia,
à
se
quidem
indistincta,
trahatur,
atque
descendat
in
functiones,
&
organa
sibi
alligata,
&
supposita.
Po¬
stremò,
priusquam
sciam
an
ipsum
in¬
tellectum
sit
verum
&
bonum:
an
ve¬
rò
in
me,
aut
propter
me,
non
sit
in
sui
entitate
mutatum
concipiendo,
aliena¬
tumve
à
suo
esse,
undè
ipsa
entitatis
veri¬
tas
larvam
peregrinam
assumsisset.
Cen¬
sui
omnino,
ista
elucidari
debere
per
actus
intellectuales:
quos
nec
alibi
prom¬
tius,
vel
felicius
mendicari
posse
statui:
quam
per
praxin.
Id
est,
ex
mentali
oratione
silentii.
Illam
verò
decernent,
ac
ponderabunt
alii
justius,
quàm
ego.
Atque
in
hanc
proinde
arenam
nolui
lu¬
bens
descendere.
DISTINCTIO
MENTIS
A
SENSITIVA
ANIMA.
1.
Commenditur
Tractatus
de
Mortis
introitu
in
naturam
humanam,
tanquam
necessarius
prae¬
mentis
cognitione
habenda.
2.
Remittitur
lector
quo¬
que
ad
tractatum
de
ortu
formarum.
3.
Mentis
ab
Euangelio
probatur
immortalitas.
4.
Orditur
telam
contra
hodiernum
Atheismum.
5.
Leon.
Lessius
tantum
describens,
rescripsit
ex
Augustino
de
immor¬
talitate
animae.
(1)
In
primis
Libro
de
vita
longa,
ad
longum
demonstravi,
mortis
introitum
in
natu¬
ram
humanam
suas
habuisse
causas
in
natura,
per
media
vetita,
&
extra
intentum
Creatoris
ter¬
gloriosi:
semelque
intrò
perreptatam,
admissamque
mortem,
licet
ea
non
esset
ex
creatoris
intentione,
deinceps
fuisse
continuatam,
atque
inexorabilem,
neces¬
sitate
naturae:
atque
inde
à
Creatore
ne¬
dum
permissam
ac
consentitam,
sed
&
mutato
naturae
stylo
admissam,
imò
etiam
velut
mandatam,
sub
melioratione
in¬
troducta,
regenerando
per
divinam
ba¬
ptismatis
gratiam.
In
quo
tractatu
de¬
monstravi
necessitatem
animae
sensitivae,
quae
aliàs
sub
immortalitate
erat
frustra¬
nea.
Vndè
nimirum
introducta
est
lex
in
membris,
contradicens
legibus
mentis
immortalis.
Receptaque
est
tota
totius
naturae
centralis,
atque
inexcusabilis
cor¬
ruptio.
Quam
ideò
novam
atque
inaudi¬
tam
prioribus
seculis
doctrinam,
praesup¬
pono
inde
petendam,
si
modo
mentis
no¬
strae
cognitio
desideretur.
Etenim
ut
mo¬
dò
sic
est
à
semetipsa,
suoque
est
initio
alienata,
quod
videatur
modò
animae
sensitivae
imperiis
auscultare,
quae
tamen
in
sui
essentia,
substantia,
atque
realitate,
est
immutabilis:
ita
sanè
incipientibus,
vel