ET
MENTIS.
361
nem
subnatam
sensi:
quae
libertatem
ac
gravamen
peccandi
nitebatur
excusare.
(10)
Nam
utcunque
Mens
vitalem
continuo
radium
(utpote
quae
nunquam
feriatur,
lassatur,
dormitve)
de
se
spiret,
in
sui
vicariam
sensitivam:
nihilominus
vide¬
debatur
suis
adeo
facultatibus
serva
ani¬
mae
caducae,
quod
impotens
sit
suo
in¬
tellectu
liberè
frui:
sed
insanum
sen¬
sitivae
lubitum
concedere.
Quapropter
facile
morborum
squalloribus
seductus,
pronus
descendi,
quod
cernerem
ser¬
pentes,
atque
simplicia
quaedam,
imò
etiam
domestica
nobis
excrementa,
al¬
terare
omnimodo
usum
Mentis:
Pote¬
states
verò
harumque
functiones,
pror¬
sus
conculcatas,
&
amentes,
evadere,
fierique
bestiis
longè
calamitosiores,
nos
in
tanta
majestate,
sub
imagine
divi¬
nitatis
constitutos.
Incitabar
enim
ad
hoc,
Quod
non
videretur
aequitati,
aut
possibilitati
conveniens:
Ens
aliquod
virulentum,
caducum,
&
Mentis
im¬
mortalitati
impar,
calcitrare
posse
ima¬
ginem
Dei:
ut
omne
ius
atque
praero¬
gativam,
pro
lubitu
rabientis
canis,
a¬
mitteret:
essetque
infimi
potestas,
di¬
latata
super
excellentiam
entis,
dein¬
ceps
duratione
infiniti:
Videbatur
nam¬
que
debere
esse
impassibile
à
caduco:
quicquid
per
se
esset
immortale.
Quin¬
imo
Mens
Prudentis
obsidetur
plerum¬
que
à
stultitia:
quod
quilibet
ferè
suo
laboret
vertiginis
puncto.
Irretitur
nam¬
que
quicunque
amat,
quod
non
est
amabile,
&
qui
inter
amabilia
non
ser¬
vat
proportionem
adaequationis:
iam
in
hoc
adspicit
plausibilia,
ut
placida,
cum
affectu
dementiae.
Sic
enim
Eva¬
aspexit
pomum,
ut
pulchrum,
ideoque
ut
placidum.
"Statim
tulit
illud
&
com¬
edit."
(11)
Idque
tam
est
solitum,
ut
Sacra
dicant,
"Stultorum
infinitum
esse
numerum."
In
has
enim
errorum
fallacias
praeceps
ivi,
quod
adhuc
nescirem,
quae
esset
combinationis
Mentis,
&
animae
sen¬
siti
vae
necessitudo,
atque
vinculum.
Enimvero,
quia
Mens
connexa
erat
jam
animae
mortali,
stabat
huic,
jure
hospi¬
tii,
alligata.
Adeo,
quod
etsi
Mens
ex
se
esset
impassibilis:
attamen
quia,
conjugali
unitatis
vinculo,
atque
toro,
ambae
simul
erant
combinatae:
sic
ut
ani¬
ma
mortalis,
Mentis
immortalis
sola
frueretur
vita:
necessum
fuit
penitus,
quod
quoties
anima
immortalis
pate¬
retur
quicquam
à
rebus
caducis,
noxiis
aut
sibi
hostilibus:
idipsum
conjugii
pa¬
rilitate,
unitate
conjugali,
&
sociali
hospitalitatis
jure,
ipsa
quoque
Mens
etsi
immortalis,
consecutivè
quoque
pa¬
teretur.
Non
quidem
quod
propterea
caduca,
vim
sortirentur
super
ens
im¬
mortale,
sibi
supereminens,
&
fori
alie¬
ni:
Sed
voluit
Deus
sic
mentem
pati,
quatenus
hospitii
incommoditatibus
im¬
peditam,
suae
amplitudinis
libertate
or¬
baretur,
auscultaretque
angustiis,
at¬
que
anxietatibus
sui
domicili.
Etenim
vita
immortalis
Mentis
communicatur
animae
caducae,
sedi,
atque
hospitio.
Quae
vita
tamen,
(ut
alioquin
omne
recipiens
per
modum,
&
capacitatem
recipientis,
recipitur)
caduca
fit
in
con¬
nexo,
sive
in
lumine
caduco.
Quaeque
ideo
&
à
caducis
conculcari
potest,
ut
penitus
vita
exsuffletur.
Ac
tum
Mens
suo
privata
hospitio,
non
quidem
extinguitur,
vel
annihilatur:
sed
rece¬
dere
cogitur,
propter
disligationem
&
annihilationem
syndesmi.
Quicquid
er¬
go
Mens
subter
vitam
pati
videtur,
sospes
quidem
ipsa
manet:
at
non
liberè
sua
munia
exercet:
quia
sensatio
est
in
medio
vinculi.
(12)
Siquidem
constans
consi¬
deravi
lumen
Solis,
maritatum
splendori
nitedulae:
sic
ut
ex
utroque
unicum
mi¬
caret.
Ambo
enim
connexionis
lumi¬
na,
in
nobis,
non
esse
quidem
lucentia
lu¬
mina:
sed
viventia
ac
planè
vitalia.
Vnum
nimirum
coeleste,
ac
constans:
alterum
verò
vermiculare.
Tum
denique
finxi,
Nitedulae
lumen
maculatum,
seu
tinctum.
Sive
enim
id
proprio
contingeret
errore:
sive
Zz
2