ET
TUSSIS.
373
alioqui
liberè
spirans,
in
praefato
sene.
Quid
ergò
ascensus
pulmonem
tangit,
ut
copiosiores
fuligines
eructet?
Sin
au¬
tem
fuligines,
in
cruribus,
tanquam
for¬
tius
laborantibus,
excitentur:
cur
saltem
à
pastu,
ascensus
anhelosior
quàm
ore
ie¬
iuno?
Ergone
ciborum
fuligines
intelli¬
gunt
Scholae?
At
cur
illae
crura
infesta¬
bunt
à
pastu?
Quod
si
censeantur
fuligi¬
nes
fieri
copiosiores
in
corde,
vel
visce¬
nibus
officinis.
At
hoc
est
confundere
spiritum
vitae,
cum
fuligine,
viscus,
cum
émunctorio,
&
nihili
duxisse,
rationes
ca¬
pite
de
Blas
humano
allegatas.
Quod,
si
fuligines
ergò
censeantur
odores
&
va¬
pores
è
cibis;
atqui
illos
volunt
rectà
ad
caput
ferri,
adeóque
parere
catarrhos.
Saltem
nullatenus
feruntur
in
Cor.
Ne¬
que
enim
opportunum
est,
sed
novum
est
inventum,
cor
lacessi
odoribus
ciborum.
Nec
est
membrana
stomachi
tam
pervia,
ut
alium
exitum
praeter
gulam
&
Pylo¬
rum
admittat,
pro
ructu
&
flatu,
qui
sunt
tamen
longè
tenuiores
vaporibus.
Cur
ergò
per
adscensum,
cruribus
motis,
tot
fierent
fuligines,
quae
Cor
petunt?
anhe¬
lationem
postulant?
quaeque
celeriori
alias
motu
declivi,
non
oriuntur?
Si
enim
sortè
in
venis
&
arteriis,
vel
extra
easdem,
formentur:
nondum
exin
tamen
constat,
cur
tardior
ascensus,
motusque,
plures
in
vasis
fuligines
pariat,
quàm
celer
motus
eorundem
musculorum,
descendendo.
Si
verò
extra
vasa,
fuligo
praedicta
nascatur,
praeter
iam
antè
commemoratam
absurdi¬
tatem;
saltem
qua
via,
tam
repentè
indè,
ad
cor
&
Pulmonem
pergent
fuligines?
Cum
alias
non
Asthmatico,
celeriter
cur¬
renti,
si
quae
essent
fuligines,
unà
cum
sudore
per
cutim
citiùs
foras
exhalent,
quam
retrogrado
motu
interna
peterent?
Quapropter
alia
est
causa,
cujus
ergo
thorax
stringitur,
cor
palpitat,
arescunt
fauces,
licet
clauso
ore
tantum
per
nares
anhelent,
spumescit
verò
lingua
circa
dentes,
&
genua
labant:
eadem
nempè
causâ,
distinguuntur
omnes
recte
valen¬
tes
Pulmone,
&
ab
omni
tussi
atque
A¬
sthmate
liberi,
quorum
tamen
unus
alteri
praefertur,
celeriter
&
longiùs
currendo,
absque
anhelatione.
Noster
ergò
sexa¬
genarius
difficilius
acclivia
scandit,
&
à
pastu
difficillimè,
&
quoties
anhelat,
flaccescunt
genua.
An
ergo
cibus
po¬
tusque
facient
fuligines,
quibus
robur
genuum
labascit?
Si
hoc
verum.
At
tum
istud
accidet
etiam
non
Asthmati¬
cis,
qui
sumto
tamen
cibo
robustiores
sunt.
Sed
dicent;
repleto
stomacho,
va¬
cuum
in
thorace
minuitur.
(56)
Recte.
Sed
hoc
est
recessisse
à
fuligine,
&
ad
loci
anxietates
confugisse.
Cur
ergo
pari¬
ter
non
omnes
à
cibo
anhelant,
in
ascen¬
su
moderato,
si
omnibus
ex
aequo
Lo¬
cus
thoracis
minuatur
sumto
cibo?
An
forte
descendendo,
vel
ambulando
in
plano,
locus
thoracis
extenditur?
Data
quidem
est
ratio
minoris
respirationis
à
cibo,
quàm
ante:
sed
non
quadrat
quaestio¬
ni,
cur
videlicet
scandendo,
modesto
gressu,
quis
anhelet,
qui
celeriore
quo
vis
motu,
per
planum
iter
non
est
su¬
spiriosus?
Quod
autem
à
pastu
id
ma¬
igis
torqueat,
rectè
argumentatum
est,
à
loci
impari
angustiâ:
Sed
pulmo
non
comprimitur
à
stomacho
moderatè
re¬
pleto,
ut
inde
anhelosus
fiat.
Alias
enim,
cur
lotio
&
ano
solutis,
flatibus
simul
expeditis,
Sexagenarius
hic,
ta¬
men
aequè
anhelans,
atque
suspiriosus
in
motu
acclivi?
Sentit
nimirum
ieiu¬
nus
(&
à
pastu
fortius)
in
motu
sur¬
sum,
velut
zonam
in
costis,
pulsum
palpitantem,
&
interruptim
inciden¬
tem.
At
nihilominus
pro
lubitu
inspi¬
rat
longum
anhelitum
sine
obstaculo,
id
est,
pulmonem
habet
apertum
libe¬
rumque,
licet
anhelosum,
tuncque
sunt
ille
sputa
frequentia
&
spumosa:
tota
verò
statione
frigida,
sputum
multum,
cum
ex
screatione
liquato
tragacantho,
simillima:
caeterum
tussit
rarissimè.
E¬
quidem
ut
ex
anterioribus
ad
nitorem
non
habui,
pro
morborum
cognitione,
con¬