ESSENT.
DE
MORBOR.
EXERCITU
ESSE.
407
arguit
principia,
sed
materiae
ultimatae
heterogeneitatem.
Estque
ultimae
ma¬
teriae
postrema
resolutio,
testis
dumta¬
xat
seminum
corporis
concreti:
non
au¬
tem
principiorum.
Nec
denique
ratio
ulla
est,
cur
tria
dicantur
prima,
si
tria
in
duo,
ac
denique
in
unicum
redire,
aut
reduci
possint.
Imo,
etsi
in
initio
tria
spectarentur
corpora,
in
se
mutuo
trans¬
mutabiliter
transeuntia,
proinde
tria
cen¬
senda
essent,
potius
quam
duo:
si
mox
abinde
de
tribus,
duo
tantum
fieri
que¬
ant.
Tria
ergò
ubi
inveniuntur,
non
sunt
materialia
corporum
initia:
sed
thori
se¬
minum.
Quibus
exantlatis,
cuncta
sponte
redeunt
in
primaevum
aquae
elementum.
(53)
Caeterum
quod
non
in
quibusvis
cor¬
poribus
contineantur
illa
tria,
adeoque
non
sint
principia
necessaria:
patet,
quod
Mercurius
è
metallo
eductus,
sit
ita
uni¬
vocus,
homogeneus,
simplex,
&
indivisi¬
bilis,
quod
sit
impossibile
per
artem
&
naturam,
ut
inde
sal
aut
sulfur
trahatur.
Divisibilis
autem
est
Mercurius
nun¬
quam
ulla
ratione.
Ex
sola
videlicet
a¬
qua
elementali,
&
virtute
simplicissimi
seminis
mercurialis,
coaluit
in
corpus
in¬
divisibile,
impenetrabile,
&
inseparabile,
quod
inter
generata
par
non
habet.
(54)
A¬
lioquin
aquae
simile,
quae
in
se
nullo
con¬
spurcata
semine,
consimilem
habet
unde¬
quaque
simplicitatem,
&
separationis
im¬
possibilitatem.
Quod
autem
quandoque
elemento
aquae
sua
tria
tribuerim,
id
ana¬
logice
locutum
est:
quatenus
praeter
spi¬
ritus
abstractos,
nihil
in
corporibus
ita
si¬
milare
est,
ut
non
ijuxta
varias
dispositio¬
nes
diversimode
affici
intelligatur,
illas
que
dispositiones
respicere
aliquam
he¬
terogeneitatem
entis,
est
necessarium,
Sufficit
enim,
ibidem
quoque
monuisse,
partes
heterogeneas
aquae
esse
in
simpli¬
cissimo
elementi
corpore,
arte,
natura,
o¬
mnibusque
seculis
indivisibiles,
atque
re¬
aliter
impossibiles,
constantes
simplicitate
extrema.
Itaque,
licet
ibidem
tria
prima
aquae
vocaverim,
non
sunt
tamen
tria
compositionis,
quasi
anteriora,
aquae
ini¬
tia:
sed
tria
heterogeneitatis.
Quam
he¬
terogeneitatem,
licet
aqua
lege,
qua
cor¬
pus
est,
contineat,
ad
minimum
in
diver¬
sa
mentaliter
partibilem:
cum
tamen
a¬
ctualiter
à
se
invicem
distrahi
sit
impossi¬
bile,
tantum
coniecturae
locus
est,
ut
quamvis
ista
non
sint,
verum
sulfur,
sal,
&
Mercurius,
saltem
iis
quodammodò
re¬
spondeant.
Ergo
in
aqua
non
minus
quàm
in
mercurio,
adest
instantia,
qua
tria
pri¬
ma
exin
haberi
separata
negantur.
(55)
Susur¬
ros
audire
videor,
quod
plurimos
artifi¬
cum
offenderim,
qui
mercurii
oleum,
sa¬
lem
vitriolum,
&
aquam
plenis
stentantur
buccis;
quodque
illos
mendacii
arguam,
vel
imposturae,
dum
praefata
pollicentur.
Respondeo,
imposturam
activam
parere
suum
impostorem,
vitâ
&
felicitate
indi¬
gnum:
imposturam
autem
passivam
com¬
miseratione
dignam.
Sed
qui
fallaciam,
qua
circumveniuntur
nondum
deprehen¬
dunt,
argumentantur
primo.
(56)
Aurum
(in¬
quiunt)
corpus
inter
sublunaria
longè
con¬
stantissimum,
dissolvitur
in
heterogenea:
ergo
potiori
ratione,
etiam
Mercurius.
Stringunt
nimirum
à
Minori
ad
majus.
I¬
terum
urgent.
Natura
novit
ex
primis
ele¬
mentis
componere
mercurium:
ergò
novit
etiam
destruere.
Via
autem
compositionis,
non
est
immediatè
ex
aquę
elemento
face¬
re
Mercurium:
sed
per
dispositiones
inter¬
medias
materiae;
quae
dissimilares
sunt:
ita
quoque
via
corruptionis
in
mercurio
pro¬
cedet
per
easdem
dispositiones
retrogrado
passu,
&
materiae
heterogeneitate.
Quare
tertio
dicit
Paracelsus.
Materia
rerum,
quę
non
possunt
per
artem
destrui,
saltem
de¬
struitur
per
naturam.
Quia
cuncta
subluna¬
ria,
quae
non
sunt
morti,
sunt
saltem
termi¬
no
subiecta.
(58)
Ad
primum
respondeo:
Quod
aurum
quidem
sit
corporum
constantissi¬
mum
in
igne;
sed
suae
constantiam
separa¬
tionis
mutuat
à
mercurio:
adeoque
si
sulfur
ejus
includat
dualitatem
heterogeneam,
id
mercurium
minimè
attingit.
Mercurius
enim
purus,
distinctus
à
sulfure
combustibili¬
(quod
Ggg
2