410
TRIA
PRIMA
CHYM.
PRINC.
NEQUE
EORUNDEM
exemplo
Tartari
liquet.
Siquidem
distil¬
lando
uncias
16
tartari
optimi,
elicitur
vix
unica
uncia
aquae;
salis
verò,
ad
sumi¬
mum,
unciae
duae
cum
semisse.
Residuum
totum,
est
oleum:
id
est,
ex
16
sunt
fere
tredecim
partes
oleosae.
Tartarus
tamen
crudus
non
est,
nec
agit
ut
ens
oleosum,
nec
ardet
ut
cortex
betulae:
sed
salis
acidi
naturam
habet.
Quapropter
per
distillatio¬
nem,
salis
acidi
natura
mutatur
in
oleum.
Deinde
iterum,
si
sal
Tartari
sponte
sua
fiat
lixivium,
eique
jungatur
oleum,
confi¬
cietur
quidem
indè
smegma,
quo
distilla¬
to,
habebitur
pro
maxima
parte
aqua,
o¬
leumque
pristinum
desinet
esse,
&
mutabi¬
tur
in
aliud.
Quid
enim
clarius
hac
mecha¬
nica,
ut
elucescat,
ignem
esse
confectorem
primorum:
adeoque
nec
esse
in
se
prima
neque
praeexsistere
talia
in
concreto,
qualia
separantur
indè
per
ignem:
Si
quidem
non
est
nuda
separatio
dissimilium:
sed
trans¬
mutatio
concreti
per
ignem,
iuxta
activi¬
tatem,
quàm
heterogenea
inter
se
pera¬
gunt.
(69)
At
sanè
si
singulis
corporibus
ines¬
sent
tria
illa,
ita
ut
nullum
corpus
illorum
expers
esse
posset:
imò
si
singula,
pristi¬
nam
servarent
indolem,
sal,
inquam,
nun¬
quàm
Mercurius
fieret,
neque
hic
vicissim
sulfur,
etc.
Tum
quidem
apparenter
Pa¬
racelsus
putasset,
corporum
unumquodli¬
bet
originaliter
componi
è
sale,
sulfure,
&
Mercurio:
Sed
cum
sit
rerum
indubia
vicissitudo,
per
res
rerumque
partes
mini¬
mas,
pro
ut
&
per
triplicis
vitae
transitum,
non
possunt
vicissitudines
illae
denotare
identitatem
trium,
nec
constantium,
quo¬
rum
ipsemet
decursus
est
omnino
incon¬
stans,
&
instabilis
perseverantia
ejus.
Ete¬
nim
à
Paracelso
deinceps
propemodum
quísque
suae
subscripsit
inventioni,
nemo
ausus
est
penetrare
conditionem
trium
il¬
lorum;
stupuerunt
visis
heterogeneis,
quae
per
ignem
saepius
extrahantur,
undè
velut
lonto
pasti,
abduci
se
siverunt,
quorsum
il¬
los
Paracelsus
vocabat.
Sed
discat
Paracel¬
sus,
dum
ex
cibo
cruor
fit,
contingere
qui¬
dem
separationem
puri
ab
impuro;
sed
nul¬
lam
trium.
(70)
Quoties
nm
ens
per
vitam
ulti¬
mam
transit
in
vitam
novam,
mutatur
qui¬
dem
massa
in
succum,
cum
divisione
hete¬
rogeneorum,
extinctione
formae,
ac
pro¬
prietatum
vitae
mediae:
non
tamen
in,
vel
ad
tria
prima:
sed
proceditur
ad
destructio¬
nem
radicalem,
cum
ultimata
vitae
prioris
annihilatione.
Sub
quam
tandem
semen
no¬
vam
hauriunt,
ad
novam
generationem.
Ista
nempè
est
via
recursus,
sive
regressio
no¬
ctis
Hippocratis,
ad
Diem
Orphei.
Saltem
perpetuo
est
verum,
quod
ista
tria
nun¬
quam
separentur
absque
igne,
adeoque
ante
excultam
Pyrotechniam
Veteribus
illa
fuere
incognita;
(71)
cumque
desit
ignis
ille,
gradusque
ejus,
separator
in
nobis,
&
quic¬
quid
per
caloris
nostri
gradum
è
nobis
dif¬
ssatur,
tendat
ad
caput
mortuum,
nisi
per
Blas
&
fermentum
praecautum
sit
(prout
supra
de
Blas
humano
docui)
non
potest
sanè
morborum
origo,
ullatenus
alicui,
aut
pluribus
ex
tribus
ejusmodi,
impu¬
tari.
(72)
Nego
deníque,
salem,
sulfur,
&
Mercurium
corporum
principia
uni
versa¬
llia.
Quia
nec
ante
corporum
compositio¬
nem
exstiterunt,
nec
consluxerunt
ad
mi¬
stionem
faciendam,
neque
tandem
per
naturalem
corporum
resolutionem
in
vi¬
tae
ultimae
terminum,
apparuerunt
un¬
quam
in
natura:
sed
dumtaxat
per
artem
ignis,
&
tantum
è
quibusdam
educuntur;
quatenus
semina
rerum
materiali
princi¬
pio
aquae
vestiuntur,
&
proprii
efficien¬
tis
energia
roborantur,
partim
salis,
&
partim
olei
proprietates
assumunt,
Mer¬
curius
autem
corporum,
non
est,
nisi
pars
aquae,
nondum
sufficienti
maturitate
efficientis
seminis,
gravida.
Nusquam
er¬
gò
per
se
exsistunt,
nusquam
principiandi
vires
obtinent:
Eo
quod
suas
naturas,
con¬
ditiones,
proprietates,
non
habent
ex
al¬
teritate,
qua
praeexsisterent,
sed
partim
ex
dispositione
seminum,
defluentium
in
proprietates
concreti:
partimque
ex
ignis
digestione,
&
ustione
inter
separan¬
dum
nacta.
Siquidem
manifestum
est,
quod
mutua
transmutatione,
reciprocè
ex