422
DE
FLATIBUS.
flatum
afflant,
quae
si
à
robusto
stomacho
edantur,
flatus
sunt
expertia.
(54)
Unde
sat
liquet,
flatum
esse
vitium
nostrum,
non
autem
rerum.
Cui
nil
obstat,
quod
quae¬
dam
aptiora
sint
producendis
flatibus,
at¬
que
hinc
flatulenta
dicantur.
Quoniam
maximè
flatulenta
flatus
non
gignunt,
ni¬
si
in
defectuosis.
Etenim
si
flatus
per
se
ac
materialiter
cibis
inesset,
in
omnibus
ex
aequo
flatus
prodirent,
atque
qui
minus
flatuum
emitteret,
retentis
iisdem,
esset
debilior.
(55)
Quorum
utrumque
falsum
est.
Flatum
ergo
praefata
alteritas,
agentem
potius,
quàm
materiam
incusat.
Deni¬
que
si
motus
esset
à
materia
principali¬
ter,
sitque
pinguedinosus
flatus
in
nobis:
ille
verò
nullatenus
cieri
posset
à
te¬
pore
nostro,
qui
obligatur
primum
humi¬
ditatibus
vaporalibus,
quam
exhalatibus
siccis,
&
oleosis,
queat
esse
satis.
(56)
Ita¬
que
vel
ex
hinc
quoque
liquet,
flatus
fie¬
ri,
agente
patrante,
non
autem
separante.
(57)
Absurdum
denique
&
illud
Galeni,
quod
quaedam
sunt
flatulenta
in
prima
dige¬
stione,
alia
verò
flatum
emittant
in
se¬
cunda,
quam
vocat
sanguificationem,
ad¬
eoque
&
hinc
venerea
nominat.
Tertia
ve¬
rò
flatulenta
vocat,
in
ultima
digestione,
pro
ut
de
custodibus
ficulneorum
ait;
inflatas
carnes,
atque
flatu
tumidas,
ex
esu
caricarum.
Nam
omnis
flatus,
qui
quo
modolibet
inesset
cibis
materialiter,
sal¬
tem
dum
cibus
elixatus
est,
ac
deinde
in
cremorem
formaliter
resolutus,
cum
cre¬
mor,
liquor,
sive
aqua,
flatum
intra
aut
in¬
fra
se
neutiquam
toleret,
necessario
exha¬
laret
statim
per
ructum.
Flatum
autem,
è
ciborum
cremore,
permanere
in
sangui¬
ne,
sive
peracta
sanguificatione;
Id
si
re¬
ctè
trutinetur,
contradicit
Scholarum
Thesi,
per
quam
supponunt,
sanguini
in¬
nasci
spiritum
naturalem,
sive
hepaticum,
non
quidem
externum,
è
rebus
suscita¬
tum
atque
retentum,
Sed
de
novo
factum
potestate
ordinaria
hepatis.
Esset
nempe¬
iste
flatus
in
cruore,
flatus
peregrinus,
(puta
pastinacae,
pisorum,
etc.)
excoticus,
contra
formalem
cibi
in
cruprem
trans¬
mutationem,
rebellis
&
pervicax.
(58)
Vel
si
à
robore
hepatis
ponatur
transmutatus
in
naturalem,
quam
supponunt
cruoris
spiri¬
tum,
inprimis
spiritus
agentis
hepatis,
non
materiae
cruoris,
erit.
Cum
quoque
fla¬
tus,
qui
alias,
non
nisi
digestivae
errore,
ubique
producitur,
hoc
loco
erit
privilegia¬
tus,
fietque
digestivae
vigore.
Adeoque
erit
robusti
hepatis,
posse
plurimum
flatum
è
cremore
excitare.
Ego
sanè
debilitatis
no¬
toriae
signum
autumo,
non
posse
reducere
massam
transmutabilem,
in
substantiam
uni
vocam,
&
aequabilem:
sed
relinqui
fla¬
tulentiam
peregrinam
&
heterogeneam,
à
iecore
superandam.
(59)
Contendunt
itaque
Scholae,
Veneris
robur
mendicare
ex
flatu¬
peregrino?
Eritne
ergo
flatus
ex
alimentis
peregrinis,
speciei,
&
specificae
propaga¬
tioni
aptus:
Vel
ex
phantastico
jecoris
spi¬
ritu,
cruori
adhuc
immaturo,
ingenito,
per
flatus
externi
assumtionem,
in
spiritum
naturalem,
aut
in
spermate
humanae
gene¬
rationi
aptus?
Non
credam
eo
insanivisse
Scholas,
quasi
spermatis
atque
testium
pri¬
mus
motor
sit
cruoris
supposita
aura.
Multoque
minus
alimentorum
crudior
fla¬
tus.
Tandem
nec
Scholae
sibi
in
hoc
satisfa¬
ciunt.
Nam
si
flatus
ciborum
permansisset
in
cremore,
atque
deinde
adhuc
in
sangui¬
nis
factione
superstes
esset,
non
enim
actu
flatum
materialiter
perseverare
posse
pu¬
tandum,
ob
rationes
praefatas:
ergo
saltem
volent,
aptitudinem
sive
dispositionem
ma¬
teriae
ad
flatulentiam
permanere.
Atqui
hoc
ipsum
seriò
impugnant,
nolentes
quod
idem
accidens
sit
in
genito,
quod
prius
erat
in
corrupta.
Sed
haec
cuncta
Scholarum
commenta
dormiunt
modo,
postquam
ple¬
nè
est
ostensum,
nullum
esse
in
cruore
spi¬
ritum
iecoris,
multoque
minus
pisorum,
pa¬
stinacae,
eryngii,
aut
seminis
fraxini,
reten¬
tos
flatus.
Sat
enim
ostendi,
Gas,
quod
in
sanguine
vitale
oberrat,
non
flatulentum
esse,
nec
flatus,
aut
odores
ciborum,
refer¬
re:
sed
luminosum,
sed
formale
ens,
animae
sedes.
(60)
Quod
autem
materiam,
viscus,
pro¬
prie¬