DELIRAMENTA.
443[sic]
lingeret,
necessariò
mox
abindè
nedum
Asthmati,
sed
&
praefocationi
succum¬
beret.
Nam
pars
illinctorum
magnam
asperiae
cavitatem
implevisset.
Mirum
sanè
Scholas,
tam
lurido
canis
experi¬
mento
seductas,
non
advertisse,
quod
per
canis
inadvertentiam,
in
tanto
carnificinae
ejulatu,
coloratum
istud
iusculum
intra
laryngem
sit
abreptum.
Non
quod
proin¬
dè
id
in
sanis
sit
solitum,
vel
in
catarrho¬
sis
(ut
vocant)
observatum.
Equidem
si
calculosus
reddendo
lotium,
etiam
no¬
lens,
anum
solvat
prae
dolore,
proinde
id
sphincteri
vesicae
erit
proprium,
quod
se
laxando,
aperiat
etiam
ordinariò
anum?
Ob
dolorem
namque
partes
subinde
malè
funguntur
suis
muniis,
aliasque
sibi
vi¬
cinas
secum
in
errorem
abducunt.
Po¬
tiùs
fidendum
erat
historiae,
qua
quen¬
dam
ob
tenuem
plumam,
alium
verò
pro¬
pter
pilum;
suffocatum
fuisse
scribitur.
Ut
sciant,
pulmonem,
rerum
peregrina¬
rum
nullatenus
esse
susceptivum,
sine
no¬
tabili
noxa
&
anxietate,
quinimo
ut
su¬
spiriosi,
ne
quidem
tollerent
suffitus
fra¬
grantes
(ob
rationes,
de
Blas
humano,
re¬
citatas)
Si
itaque
suffitus
opitulantes,
pulmoni
sint
oneri;
quid
non
erunt
illin¬
ctus?
etsi
dentur
ad
pulmonem
posse
de¬
venire?
Idcircò
enim
quoties
quid
deglu¬
titur,
seriò
larynx
clauditur
epiglottide,
formam
folii
hederae
imitante,
ne
vel
mi¬
nimum
quid
ad
pulmonem
delabatur.
Et
aliquot
suffocatos
novi,
qui
uno
saltem
la¬
tere
epiglottidem
non
sat
arctè
clausam
haberent,
ob
convulsionem
partis
unius,
vel
alterius
resolutionem.
(55)
Atque
in
eo
Scholarum
novus
detegitur
error.
Quod
videlicet
asserant,
illinctus
sensim
degluti¬
tos,
in
pulmonem
admitti;
non
autem
illa,
quae
affatim
citóque
deglutiuntur.
An
er¬
gò
canis
dissectus
illinxit,
&
non
sorbuit
iusculum
herbarum
iniectum?
quorsum
enim
potandum
iniecerunt,
si
scirent
solo
illinctu
viam
patere
ad
pulmonem?
At
stante
hypothesi,
quod
pulmo
omnem
o¬
mnium
rerum
peregrinarum
spernat
so¬
cietatem,
praeterquam
aeris
nudi,
non
fu¬
mis
sociati:
Sequitur
etiam
necessariò,
sive
aliquid
illingendo,
sive
bibendo
sit
deglu¬
titum,
eandem
semper
epiglottidis
custo¬
dis
curam
agi,
eandemque
laryngis
clau¬
suram
observari.
Siquidem
ibidem
non
minor
quàm
vitae
agitatur
jactura.
Illin¬
ctus
ergo,
&
syrupi,
etsi
reddendis
screati¬
bus
partes
glabras
faciant,
tamen
inpri¬
mis
stomacho
nocent,
&
pulmoniacis
affe¬
ctibus
ne
minimum
prosunt
absolutè.
At
dicunt,
salivam
spontaneo
lapsu,
etiam
absque
sensu,
fluere
in
laryngem,
&
illin¬
ctus
hoc
titulo
fore
opitulatores.
(56)
At
neu¬
trum
horum
subsistit.
Quoniam
utut
dis¬
ponatur
cervix,
eadem
semper
est
naturae
cautela,
ne
quid
incautè
in
laryngem
de¬
cidat,
aut
fluat.
Visus
est
nuper
Scenicus,
manibus
invisus,
pedibus
atque
corpore
erectis,
bibisse
vini
scyphum,
habens
ca¬
put
propè
terram.
(57)
Ad
Anatomen
appello,
&
ferulae
manum
subdo.
Sunt
enim,
qui¬
bus
dormientibus
ingens
ex
ore
saliva
fluit;
qui
si
supini
dormiant,
spontè
actu¬
tum
se
in
latus
volvunt,
vel
expergiscun¬
tur,
periculi
imminentis
pavore
territa
natura.
At
si
quid
tum
in
laryngem
sali¬
vae
per
incuriam
deciderit,
non
cessat
dein
tussis
id
statim
explodere.
Sed
quid
tandem
juverit
pulmionem,
illinctum
saccharum,
frixo
pulmone
vulpis
cada¬
veroso,
vel
farfarae
succo
imbutum,
si
pul¬
mo
ipse,
peregrinarum
omnium
rerum
horrens,
nil
nisi
per
incuriam
eadem
ad¬
miserit,
&
confestim
cum
magna
angustia
explodat?
An
enim
istud
restaurandis
fa¬
cultatibus
oblaesis
sat
erit?
An
sic
catar¬
rhis
radix
succiditur?
Certè
quoquò
me
vertero,
non
video
Scholas,
oppugnare
morbos,
nisi
fictis
gentilium
somniis
in
imagine,
in
effectibus,
&
à
posteriori.
Idque
ob
morborum
&
causarum
inscitiam.
Sic
enim
nomen
Medici,
in
comoedorum
fa¬
cetias
abiit
meritò,
quod
non
cogitent
quid
agant,
quid
dicant,
quidve
sibi
sit
agendum,
ut
praecepto
satisfaciant.
Estote
misericordes,
sicut
Pater
vester,
qui
in
coe¬
lis
est,
misericors
est.
Et,
prout
S.
Bernard
de
Clero
comedente
peccata
populi,
quate¬