452
VICTUS
RATIO.
tùm
abiit
fermentum
stomachi
in
febri¬
ente?
Anne
migavit
aliò?
anne
extin¬
ctum?
Quorsum
enim
abiisset
fermen¬
tum,
quod
nusquam
nisi
in
suis
latibulis
gratum?
nec
perut
etiam.
Quoniam
vita¬
le
est;
quicquid
autem
vitale
semel
per¬
iit,
non
redit
iterum
à
privatione.
Fer¬
mentum
verò
redivivum
est.
Id
ergo
con¬
tingit.
Vel
enim
quandoque
non
pertin¬
git
fermenti
dimissio
è
Splene
ad
stoma¬
chum
ob
aliquem
defectum
alterutrius
de¬
Duumviratu:
vel
saltem
receptum
in
sto¬
macho
fermentum,
obtegitur
alieno
at¬
que
febrili
odore.
Quod
sic
intellige.
Esu¬
riens
aliquis,
atque
optimè
valens,
im¬
portunis
carbonum
fumis
diutius
immo¬
rans,
mox
sibi
nauseam
oboriri
percipit,
&
ciborum
aversionem,
dein
quoque
dolo¬
rem
sincipitis,
atque
tandem
vomitum.
Fermentum
itaque
stomachi,
nocuo
car¬
bonum
odore
ut
contegitur:
ita
pariter
virulento
febrium
motarum
odore,
&
ni¬
doroso
contagio,
contingit
confestim
na¬
sci
aversionem
carnium,
quatenus
fermen¬
tum
stomacho
vernaculum
contegitur
il¬
lo
nidore.
Haec
sic
de
diaeta
mecum
con¬
cluseram,
&
rationem
victus
intra
paucas
supradictas
regulas
communes,
iuxta
na¬
turae
cursum
metiebar,
antequam
reme¬
diis
majoribus
potitus
essem.
(26)
Sciens
at¬
tamen,
quicquid
in
stomacho
convertitur,
specie
cremoris
diaphani,
vi
fermenti
sui,
id
initia
vitalis
succi
suscepisse,
licet
non¬
dum
vitam:
atque
ob
id
non
ita
sponte
putrere.
Quicquid
verò
vel
non
dissolvi¬
tur,
vel
si
in
se
sit
dissolutum,
nec
tamen
suscepit
fermentum,
ut
latex,
salis
muria:
id
ipsum
vel
excrementum
est,
vel
facile
tale
fit,
atque
corruptioni
est
obvium.
Igitur
in
victus
ratione
potissimùm
atten¬
dendum
ad
morbos,
&
cibos,
quod
ratio¬
ne
morbi,
aeger
aspernatur,
vel
appetit.
Quippe
ancillandum
est
naturae,
nequa¬
quam
autem
imperandum.
Fermentum
videlicet,
quod
cibos
conficere
debet,
il¬
los
praescribat,
non
autem
Medicus
pro
suo
appetitu,
neque
unam
ex
authoribus
formam
pro
quibus
vis
calceis
sumat.
Quasi
hominum
natura
varia
non
se
ha¬
beret
per
modum
relationis
ad
aliquid.
Exercitia
demum,
labores,
opera,
quietes,
somni,
aerque
pendeant
ex
regulis,
quas
nobis
aliarum
digestionum
momenta
di¬
ctitant.
Vt
scilicet
succi
de
cremore
gene¬
rati,
felicius
ad
suos
perveniant
fines.
Haec
est
diaetae
veritas,
quam
natura
spontè
indicat
&
docet.
Illudque
unum
atque
perpetuum
esto.
Quod
quicunque
nactus
est
optima
arcanorum
remedia,
uti
aegros
mox
restituit,
&
à
morbo
quolibet¬
cunque
vindicat:
ita
etiam
non
aliam
ae¬
gris,
quàm
sanis
diaetam
praescribit.
Sanis
namque
omnia
censentur
sana,
eo
quod
fermenta
digestiva
potenter
quaelibet
in
sui
ditionem
trahant,
&
coërceant.
Adeoque
digestiones
praescribant
regulas
Diaetae.
PHARMACOPOLIUM
AC
DISPENSATORIUM
MODERNUM.
1.
ARs
Medendi
repsit
in
fabulae.
2.
Barbari
prae¬
cellunt
Europaeis
in
re
herbaria.
3.
Consuetudo
Galeni
suffurandi
aliorum
inventis.
4.
Herbarum
sexus
scenicus.
5.
Signatum
in
herbis,
ridicule
in
Chiromantiam
translatum.
6.
Paracelsi
temeritas.
7.
Inane
inventum
herbas
in
zodiacum
retulisse.
8.
Quàm
parum
spectatum,
quod
maximi
pendendum.
9.
Pudendum
dotalia
dona
simplicium
à
gradu
caloris
metiri.
10.
Caespitationes
Herbariorum.
11.
Vera
sim¬
plicium
depuratio,
hactenus
ieiuna.
12.
Cruor
&
san¬
guis,
differunt
etium
in
plantis.
13.
Quercetanum
de¬
cepit
glacies.
14.
Pater
luminum
solus
dator
cognitio¬
nis
insusae,
absque
effectuum
observantia.
15.
Vane
media
ad
noscendum
vires
simplicium.
16.
Specifi¬
cus
sapor.
17.
Desiderata
in
scientiis
simpliciae.
18.
Pyrotechnia
viam
pandit.
19.
Diversitas
agen¬
tium
in
natura.
20.
Remediorum
Spagyrorum
diversa
actiuitas.
21.
Balsamus
omnes
herbarum
succos
prae¬
seruans
à
putredine,
absque
proprietatis
alterativae.
22.
Census
extractorum
&
Magisteriorum.
23.
Hor¬
renda
simplicium
confusio,
ac
pluralitas.
24.
Dispen¬
satoria
valent
tantùm
ad
expeditionem:
non
autem
ad
appro¬