466
PHARMACOPOLIUM
quòd
homo
lubentius
multis
venenis
indiguisset,
adeoque
venena,
nec
in
DEI
gloriam,
nec
in
humanum
usum,
condita
rebar.
Paucula
nempe
sunt
in¬
sontia,
quibus
absque
cautela
uti
tu¬
tum
sit:
pleraque
verò
horrenda
tyran¬
nide
nobiscum
pugnant.
Alia
quoque
sua
nos
acrimonia
ustulando
rodunt:
plurima
ubique
alia,
sub
amica
specie,
nos
illudunt,
occultumque
intus
hostem
deleterium
gerunt.
Universim
autem,
nil
non
scatet
sordibus,
ac
impurita¬
tibus
est
horridum:
cruditatibus
de¬
emum,
ametria,
ac
invicta
perversita¬
tis
pertinacia
constans.
Nam
quanquam
homo
in
Paradisum
delatus
esset;
prae¬
scivit
tamen
ab
aeterno
rerum
laudabi¬
lis
Opifex,
mundum
homini
domici¬
lium
fore:
terramque
ut
dedit
filiis
ho¬
minum;
ita
&
eandem
cum
cunctis
con¬
tentis
suis,
pro
homine
condidit.
Tandem
per
Chymiam
universa
clarius
intuens,
me
prioris
temeritatis
poenituit,
ac
stoli¬
dae
ignorantiae
meae.
(46)
Siquidem
utrobi¬
que,
immensam
Architecti
Clementiam,
&
Sapientiam,
cum
admiratione,
supplex
adoravi.
Nam
venena
noluit
nobis
esse
venena,
aut
nocua.
Nec
enim
mortem
fecit,
nec
medicamentum
exterminii
in
terra:
sed
potius
ut
parvo
nostri
studio,
mutarentur
in
grandia
amoris
sui
pigno¬
ra,
in
usuram
mortalium,
contra
futu¬
rorum
morborum
saevitiem.
In
illis
nem¬
pe
latitat
subsidium,
quod
benigniora
&
familiaria
simplicia
recusant
aliàs.
Ad
majores
&
heroicos
medentum
usus
ve¬
nena
tam
horrida
servantur.
Bruta
enim
vix
iis
pascuntur,
sive
quod
venenum
cognoscant
intuitivè,
quod
odore
vel
sa¬
pore
aliàs
non
proditur:
sive
quod
re¬
ctor
brutorum
spiritus
aliquis,
servet
ista
venena
in
majores
usus,
velut
maxi¬
marum
virtutum
haeredes.
Sufficit
sal¬
tem,
quod
bruta
nobis
potissima
reme¬
dia
relinquant,
velut
è
mandato
Altis¬
simi,
cui
plus
curae
est
de
nobis,
quàm
de
belluis.
Asarum
enim
crudum,
quan¬
ta
cum
anxietate
vomitum
cit,
eique
praesens
venenum
testatur
stomachus?
&
quàm
facilè
bullitione
id
recedit,
mu¬
taturque
virus
in
deoppilans,
diureti¬
cum
tardarum
febrium
remedium,
quod
occultatum
in
eo
aroma
prodit?
Sic
Aa¬
ron
aceto
bullitum
mitescit,
magno¬
rumque
casuum
medela
fit.
Quapro¬
ter
Scholae
correctiones
instituerunt;
at¬
qui
utinam
illas
non
ridiculas,
non
ca¬
strationes,
non
virium
ablationes
po¬
tius?
Putant
nimirum
ex
Asaro
laxa¬
tivum
evolare,
per
ebullitiones,
non
se¬
cus
atque
languentibus
annis,
propria
carie,
res
quaeque
tabescit.
(47)
At
saltem
radix
Asari,
non
perinde
vino
inco¬
cta
mitescit,
sicut
si
in
aqua
bulliat.
In
pari
tamen
ignis
gradu,
evolaret
suum
laxativum
pariter.
(48)
Alii
proinde
putant,
cruditatem,
in
Asaro,
solutionis
effe¬
ctricem;
sed
hi
olera
negligunt
Asaro
crudiora:
helleborum
vero
coctione
non
maturari,
si
vomitus
à
cruditate
o¬
riundus
sit.
Scammoneum
rebus
aci¬
dis
incoquunt,
ut
mitigent:
Sed
no¬
vit
iam
medentum
vulgus
sic
Scammo¬
neam
castrari,
ideo
ut
si
acido
sulfuris
vapori
exponatur,
planè
orbetur
sua
vir¬
tute;
tantumque
Scammoneae
decede¬
re,
quantum
aciditatis
hauserit.
Ast
ego
volens
paterno
animo
corrigere
furio¬
sam
medicaminum
vim,
intelligo,
re¬
rum.
vires
pristinas
manere
debere,
&
in
sui
radice
introverti,
vel
sub
sui
sim¬
plicitate
transmutari
in
dotes
alias,
ibi¬
dem
latitantes
clanculùm,
sub
custode
veneno:
vel
de
novo
partas,
ratione
additae
perfectionis.
Quo
pacto
Co¬
locinthis,
laxativam
atque
deleteriam
qualitatem
introvertit,
emergitque
ex
imo
vis
resolutiva,
morborum
chroni¬
corum
curatrix
egregia.
(49)
Id
enim
Pa¬
racelsus
in
tinctura
Lili
Antimonii
cum
laude
attentavit;
siluit
tamen,
vel
ne¬
scivit,
fieri
idem
in
omnibus
prorsum
animantium,
&
vegetabilium
venenis,
per
salem
suum
circulatum.
Siquidem
omne