855
488
IGNOTUS HOSPES
Siquidem iuxta Thomam à Kempis, Dia¬
bolo perinde est, modò te incapacem ad
serviendum Deo reddat: sive id sit per
res veras, vel apparentes. Sufficit itaque i¬
psi, modo hominem sanitate frustraverit,
vitamque ejus accurtaverit, in qua DEO
potuisset servire, modo se effecerit spre¬
torem auxilii divini, per apparentes Pa¬
ganorum doctrinas. (6) Scholae namque scri¬
psere myriades voluminum, de qualita¬
tum temperatura, & lucta, multum deni¬
que, diuque per Galeni posteros super
ejusmodi nugis interpretatum, commen¬
tatumque, repetitum denique, atque in¬
dies in novas centurias, & rapsodia est re¬
lapsum. Tandemque istis qualitatibus
adaptarunt fictos humores atque excre¬
mentitios, qui hominem tam sanum,
quàm aegrum prorsus ita regerent, ut re¬
bus humanis praeessent: quasi mortalium
conditiones, mores, sanitates, appetitus,
instinctus, propensiones, lapsus, fortitu¬
dines, valores, defectus, eventus fortunae,
imò & merita damni supplicia, & vitae ae¬
ternae adoptiones inde dependerent. Hor¬
rendum sanè, atque intolerabile, has nae¬
nias tamdudum stetisse, quodque de re¬
bus non exsistentibus, & nunquam futu¬
ris, quaeque ab Assertoribus ipsis habentur
pro excrementis, tam seriae & perniciosae
fabulae sint confictae, & creditae. Adeoque
ab ipsis Scholis, vix unquam est indaga¬
tum quicquam, quod reipsa sub talibus
principiis, revera sit verum, aut bonum.
(7) Doleo interim (iterum testor) non qui¬
dem, quod ex longa in proximum com¬
miseratione lucem veritatis sim nactus:
sed quod hos errores propalare me opor¬
tuerit. Id est, doleo quod diabolus Scho¬
las deceperit, & decipiet quamdiu paga¬
nicis fabellis se sinent deludi, & à veritatis
Scholis separari. Id autem ut constet, vel¬
ut per Prologomenum declarabo obiter,
ac velut positiva demonstratione.
(8) Enimvero Deus non fecit mortem. Id¬
que est fidei. Ergo homo mortalis evasit
aliunde, quàm ex Deo. Cumque morbo¬
rum plerorumque scopus, aut terminus,
sit ipsa mors, (quippe quae nil aliud est,
quàm vitae extinctio) idcirco morbus, &
mors, sunt diametraliter opposita vitae.
Vnde sequitur: quòd omnis morbus im¬
mediatè agat in vitam. In vitam autem
nil agere valet, nisi illi applicetur, permi¬
sceaturque. Non applicatur autem pro¬
miscuè hostis morbus ad vitam, nisi par¬
tem vitae obsederit, adeóque in ipsamet
vita totaliter, vel partialiter sederit. Quo
facto, pars ipsa vitae obsessa, vel devicta,
recedit à vitali aura, quaeque sic devicta,
& degener facta, fit hostilis, vitae adhuc
residuae, sive adhuc in sui integritate con¬
stitutae. (9) Sequitur hinc necessariò, quod
omnis morbus, ut materiam invenit in
aura vitae organica, qua proximè atque
penitissimè ipsam vitam adoritur, Ita in
eadem vitali luce, causam efficientem re¬
perit. Adeoque sic morbus materiâ & ef¬
ficiente instructus, hospitatur circa vitam.
Nec refert interim sive illa morbi conta¬
gio, sit hausta ex causis occasionalibus: si¬
ve demum errore vitae, intus in Archeo
genita. Saltem sufficit hoc loco, quod vita
ipsa utrobique sit principale obiectum
hostili morbo. At cum ipsa vita sit ens lu¬
minare, non agit nisi per organum aurae
vitalis, sive per Archeum, tanquam me¬
dium, inter lumen vitae, fluens à Patre lu¬
minum, & corpus. (10) Non agit autem haec
aura sive Archeus, nisi per modum, quo
omnis spiritus seminalis agit in massam
sibi substratam. Id est, nisi per impressam
notam, vel Ideam sigillarem, quae novit
quid, & quorsum sibi sit agendum. Ergo
omnis & quilibet morbus, habet notam
sigillarem, ac velut actum seminalem,
ignarum rerum sibi agendarum. (11) Procul er¬
go haec declaratio recedit ab elementari
intemperie, ab humoribus, horumque
ametria, à pugna, & contrarietate elemen¬
torum nostrae compositionis. Utpote o¬
mnis morbus, non nisi est vitae gladius,
vulnerans, vel amputans totaliter. Nam
sicut ensis vitam exhaurit, unà cum san¬
guine