488
IGNOTUS
HOSPES
Siquidem
iuxta
Thomam
à
Kempis,
Dia¬
bolo
perinde
est,
modò
te
incapacem
ad
serviendum
Deo
reddat:
sive
id
sit
per
res
veras,
vel
apparentes.
Sufficit
itaque
i¬
psi,
modo
hominem
sanitate
frustraverit,
vitamque
ejus
accurtaverit,
in
qua
DEO
potuisset
servire,
modo
se
effecerit
spre¬
torem
auxilii
divini,
per
apparentes
Pa¬
ganorum
doctrinas.
(6)
Scholae
namque
scri¬
psere
myriades
voluminum,
de
qualita¬
tum
temperatura,
&
lucta,
multum
deni¬
que,
diuque
per
Galeni
posteros
super
ejusmodi
nugis
interpretatum,
commen¬
tatumque,
repetitum
denique,
atque
in¬
dies
in
novas
centurias,
&
rapsodia
est
re¬
lapsum.
Tandemque
istis
qualitatibus
adaptarunt
fictos
humores
atque
excre¬
mentitios,
qui
hominem
tam
sanum,
quàm
aegrum
prorsus
ita
regerent,
ut
re¬
bus
humanis
praeessent:
quasi
mortalium
conditiones,
mores,
sanitates,
appetitus,
instinctus,
propensiones,
lapsus,
fortitu¬
dines,
valores,
defectus,
eventus
fortunae,
imò
&
merita
damni
supplicia,
&
vitae
ae¬
ternae
adoptiones
inde
dependerent.
Hor¬
rendum
sanè,
atque
intolerabile,
has
nae¬
nias
tamdudum
stetisse,
quodque
de
re¬
bus
non
exsistentibus,
&
nunquam
futu¬
ris,
quaeque
ab
Assertoribus
ipsis
habentur
pro
excrementis,
tam
seriae
&
perniciosae
fabulae
sint
confictae,
&
creditae.
Adeoque
ab
ipsis
Scholis,
vix
unquam
est
indaga¬
tum
quicquam,
quod
reipsa
sub
talibus
principiis,
revera
sit
verum,
aut
bonum.
(7)
Doleo
interim
(iterum
testor)
non
qui¬
dem,
quod
ex
longa
in
proximum
com¬
miseratione
lucem
veritatis
sim
nactus:
sed
quod
hos
errores
propalare
me
opor¬
tuerit.
Id
est,
doleo
quod
diabolus
Scho¬
las
deceperit,
&
decipiet
quamdiu
paga¬
nicis
fabellis
se
sinent
deludi,
&
à
veritatis
Scholis
separari.
Id
autem
ut
constet,
vel¬
ut
per
Prologomenum
declarabo
obiter,
ac
velut
positiva
demonstratione.
(8)
Enimvero
Deus
non
fecit
mortem.
Id¬
que
est
fidei.
Ergo
homo
mortalis
evasit
aliunde,
quàm
ex
Deo.
Cumque
morbo¬
rum
plerorumque
scopus,
aut
terminus,
sit
ipsa
mors,
(quippe
quae
nil
aliud
est,
quàm
vitae
extinctio)
idcirco
morbus,
&
mors,
sunt
diametraliter
opposita
vitae.
Vnde
sequitur:
quòd
omnis
morbus
im¬
mediatè
agat
in
vitam.
In
vitam
autem
nil
agere
valet,
nisi
illi
applicetur,
permi¬
sceaturque.
Non
applicatur
autem
pro¬
miscuè
hostis
morbus
ad
vitam,
nisi
par¬
tem
vitae
obsederit,
adeóque
in
ipsamet
vita
totaliter,
vel
partialiter
sederit.
Quo
facto,
pars
ipsa
vitae
obsessa,
vel
devicta,
recedit
à
vitali
aura,
quaeque
sic
devicta,
&
degener
facta,
fit
hostilis,
vitae
adhuc
residuae,
sive
adhuc
in
sui
integritate
con¬
stitutae.
(9)
Sequitur
hinc
necessariò,
quod
omnis
morbus,
ut
materiam
invenit
in
aura
vitae
organica,
qua
proximè
atque
penitissimè
ipsam
vitam
adoritur,
Ita
in
eadem
vitali
luce,
causam
efficientem
re¬
perit.
Adeoque
sic
morbus
materiâ
&
ef¬
ficiente
instructus,
hospitatur
circa
vitam.
Nec
refert
interim
sive
illa
morbi
conta¬
gio,
sit
hausta
ex
causis
occasionalibus:
si¬
ve
demum
errore
vitae,
intus
in
Archeo
genita.
Saltem
sufficit
hoc
loco,
quod
vita
ipsa
utrobique
sit
principale
obiectum
hostili
morbo.
At
cum
ipsa
vita
sit
ens
lu¬
minare,
non
agit
nisi
per
organum
aurae
vitalis,
sive
per
Archeum,
tanquam
me¬
dium,
inter
lumen
vitae,
fluens
à
Patre
lu¬
minum,
&
corpus.
(10)
Non
agit
autem
haec
aura
sive
Archeus,
nisi
per
modum,
quo
omnis
spiritus
seminalis
agit
in
massam
sibi
substratam.
Id
est,
nisi
per
impressam
notam,
vel
Ideam
sigillarem,
quae
novit
quid,
&
quorsum
sibi
sit
agendum.
Ergo
omnis
&
quilibet
morbus,
habet
notam
sigillarem,
ac
velut
actum
seminalem,
ignarum
rerum
sibi
agendarum.
(11)
Procul
er¬
go
haec
declaratio
recedit
ab
elementari
intemperie,
ab
humoribus,
horumque
ametria,
à
pugna,
&
contrarietate
elemen¬
torum
nostrae
compositionis.
Utpote
o¬
mnis
morbus,
non
nisi
est
vitae
gladius,
vulnerans,
vel
amputans
totaliter.
Nam
sicut
ensis
vitam
exhaurit,
unà
cum
san¬
guine