855
IGNOTUS MORBUS
492
(38) Nescitum est enim, quod generatio nil
dicat aliud, quàm fluxum seminis ad per¬
fectionem, maturitatem proprietatum, ex¬
plicationem occultorum, & consumma¬
tionem ordinum, ad suos fines. (39) Scholas
ergo decepit primus Aristoteles, docens
interruptim corruptionem ac generatio¬
nem, sibi invicem, per totam naturam, &
semper ac necessariò succedere. Atque
idcirco ens mentale, merum nonens nega¬
tirum (nudam privationem) fecit princi¬
pium in natura, immediatum inter gene¬
rationem & corruptionem. (40) Nec unquam
scholae potuerunt intelligere, quod idem
faber, qui è semine plantam facit, non de¬
fecerit in plantae generatione, non pro¬
scriptus abierit, non exoletus obierit, nec
alius denique in ejus vicem sit surrogatus
ob formae adventum (cujus faber ille ma¬
net organum immediatum exsecutivum,
ad fines à DEO praecognitos) aut vitae
participationem: sed is ipsus, in vitae regi¬
mine solus & semper usque perstet. Hinc
nimirum, neque intellexerunt, quod ge¬
neratum proveniat à causis, realiter atque
supposito, ab esse rei non distinctis: imò
nec quidem cum aliqua causalitatis alte¬
ritate. Quia scholae hactenus plus specu¬
latae sunt, operationes demonstrabiles,
per sensum (mathesim inquam, & artifi¬
cialia, à natura aliena) quam ipsas rerum
naturas, in condo essentialitatis sitas.
Nunquam enim attenderunt, quod artis
organum, ipsus artifex, imò ipsae mensu¬
rae mensurabilium, nequeant aliquid in
natura seminaliter generare, aut introdu¬
cere dispositionem seminalem, substan¬
tialem, aut essentialem, ad transmutan¬
dum producta. Consequenter quoque nec
intellexerunt morbum, ut ens reale, atque
substantiale, sed tantùm per modum acci¬
dentis. Cum alioqui morbus non sit Dia¬
thesis, non accidens actiones laedens;
multóque minus ipsamet actionis laesio,
procedens ex duello causarum nocuarum
cum potestatibus nostri rectricibus. Sed
morbus est ens reale, habens causas ma¬
terialem, & efficientem, à causis occasio¬
nalibus proritatas. Etenim si morbus, &
natura, sive facultates nostrae, stent in dia¬
metro (sic enim volunt) non possunt
morbus & vita sana, simul esse in eodem
subiecto immediato: Ergo morbus ne¬
quit esse Diathesis, quae saltem potestati¬
bus detrimentum adducit: sed ejusmodi
Diathesis, esset potius morbi fructus, &
consequentia morbo posterior, debilita¬
tumque mater, atque nutrix. Hanc ideo
distinguo à causis occasionalibus, & mor¬
borum productis. Sed fructus morbi, cum
respiciant terminum ad quem, morbus
sua ist haec producta generat, possunt si¬
mul cum vita coincidere, ideoque aliquo:
fructus symptomatici, inter Diatheses
sunt, quod scholae nondum explicuere.
Defectus nimirum digestionum, motu¬
um, etc. Itemque debilitates Diatheses
sunt, quae à morborum productis prove¬
niunt quidem, (prout mox suo loco) non
tamen sunt morbi. Quia incidunt in na¬
turam, in quam sunt introductae, per alie¬
nas seminum morbosorum violentias, ho¬
spitanturque hactenus unialiter in vita.
Nec proinde morbi naturam habere pos¬
sunt. Eo quod morbus nequeat cum vita,
in eodem simul puncto identitatis, com¬
morari. Sed recedit morbus è vitali con¬
do, non secus atque extra sanitatem sese
separat. Est autem vita in se quaedam lu¬
minis integritas, cum qua morbus coha¬
bitare nequit: ut neque morbus subsistit,
nisi in vitio vitae, sive vita degenere. Quae
quidem est separata ab ipsa vitali luce, ad¬
ceoque & à puncto centrali ipsius vitae.
Sicut enim lux, quae est ipsa Anima, non
est ipsa vita: sic nec ipsa lux vitae est ipse
morbus. Sed hic sedet in abscessu Archei
vitalis, adeoque & hujus lumen vitiat: &
proinde ob symbolum, participat de vita,
eamque sibi conformem quandoque red¬
dit, & integraliter vitiat. Quod in Peste
ordinarium atque manifestum est. (41) Nesci¬
tum ergo in Scholis, cui Praedicamento
morbum darent. Ego autem dico, quod
morbus