IGNOTUS
MORBUS
492
(38)
Nescitum
est
enim,
quod
generatio
nil
dicat
aliud,
quàm
fluxum
seminis
ad
per¬
fectionem,
maturitatem
proprietatum,
ex¬
plicationem
occultorum,
&
consumma¬
tionem
ordinum,
ad
suos
fines.
(39)
Scholas
ergo
decepit
primus
Aristoteles,
docens
interruptim
corruptionem
ac
generatio¬
nem,
sibi
invicem,
per
totam
naturam,
&
semper
ac
necessariò
succedere.
Atque
idcirco
ens
mentale,
merum
nonens
nega¬
tirum
(nudam
privationem)
fecit
princi¬
pium
in
natura,
immediatum
inter
gene¬
rationem
&
corruptionem.
(40)
Nec
unquam
scholae
potuerunt
intelligere,
quod
idem
faber,
qui
è
semine
plantam
facit,
non
de¬
fecerit
in
plantae
generatione,
non
pro¬
scriptus
abierit,
non
exoletus
obierit,
nec
alius
denique
in
ejus
vicem
sit
surrogatus
ob
formae
adventum
(cujus
faber
ille
ma¬
net
organum
immediatum
exsecutivum,
ad
fines
à
DEO
praecognitos)
aut
vitae
participationem:
sed
is
ipsus,
in
vitae
regi¬
mine
solus
&
semper
usque
perstet.
Hinc
nimirum,
neque
intellexerunt,
quod
ge¬
neratum
proveniat
à
causis,
realiter
atque
supposito,
ab
esse
rei
non
distinctis:
imò
nec
quidem
cum
aliqua
causalitatis
alte¬
ritate.
Quia
scholae
hactenus
plus
specu¬
latae
sunt,
operationes
demonstrabiles,
per
sensum
(mathesim
inquam,
&
artifi¬
cialia,
à
natura
aliena)
quam
ipsas
rerum
naturas,
in
condo
essentialitatis
sitas.
Nunquam
enim
attenderunt,
quod
artis
organum,
ipsus
artifex,
imò
ipsae
mensu¬
rae
mensurabilium,
nequeant
aliquid
in
natura
seminaliter
generare,
aut
introdu¬
cere
dispositionem
seminalem,
substan¬
tialem,
aut
essentialem,
ad
transmutan¬
dum
producta.
Consequenter
quoque
nec
intellexerunt
morbum,
ut
ens
reale,
atque
substantiale,
sed
tantùm
per
modum
acci¬
dentis.
Cum
alioqui
morbus
non
sit
Dia¬
thesis,
non
accidens
actiones
laedens;
multóque
minus
ipsamet
actionis
laesio,
procedens
ex
duello
causarum
nocuarum
cum
potestatibus
nostri
rectricibus.
Sed
morbus
est
ens
reale,
habens
causas
ma¬
terialem,
&
efficientem,
à
causis
occasio¬
nalibus
proritatas.
Etenim
si
morbus,
&
natura,
sive
facultates
nostrae,
stent
in
dia¬
metro
(sic
enim
volunt)
non
possunt
morbus
&
vita
sana,
simul
esse
in
eodem
subiecto
immediato:
Ergo
morbus
ne¬
quit
esse
Diathesis,
quae
saltem
potestati¬
bus
detrimentum
adducit:
sed
ejusmodi
Diathesis,
esset
potius
morbi
fructus,
&
consequentia
morbo
posterior,
debilita¬
tumque
mater,
atque
nutrix.
Hanc
ideo
distinguo
à
causis
occasionalibus,
&
mor¬
borum
productis.
Sed
fructus
morbi,
cum
respiciant
terminum
ad
quem,
morbus
sua
ist
haec
producta
generat,
possunt
si¬
mul
cum
vita
coincidere,
ideoque
aliquo:
fructus
symptomatici,
inter
Diatheses
sunt,
quod
scholae
nondum
explicuere.
Defectus
nimirum
digestionum,
motu¬
um,
etc.
Itemque
debilitates
Diatheses
sunt,
quae
à
morborum
productis
prove¬
niunt
quidem,
(prout
mox
suo
loco)
non
tamen
sunt
morbi.
Quia
incidunt
in
na¬
turam,
in
quam
sunt
introductae,
per
alie¬
nas
seminum
morbosorum
violentias,
ho¬
spitanturque
hactenus
unialiter
in
vita.
Nec
proinde
morbi
naturam
habere
pos¬
sunt.
Eo
quod
morbus
nequeat
cum
vita,
in
eodem
simul
puncto
identitatis,
com¬
morari.
Sed
recedit
morbus
è
vitali
con¬
do,
non
secus
atque
extra
sanitatem
sese
separat.
Est
autem
vita
in
se
quaedam
lu¬
minis
integritas,
cum
qua
morbus
coha¬
bitare
nequit:
ut
neque
morbus
subsistit,
nisi
in
vitio
vitae,
sive
vita
degenere.
Quae
quidem
est
separata
ab
ipsa
vitali
luce,
ad¬
ceoque
&
à
puncto
centrali
ipsius
vitae.
Sicut
enim
lux,
quae
est
ipsa
Anima,
non
est
ipsa
vita:
sic
nec
ipsa
lux
vitae
est
ipse
morbus.
Sed
hic
sedet
in
abscessu
Archei
vitalis,
adeoque
&
hujus
lumen
vitiat:
&
proinde
ob
symbolum,
participat
de
vita,
eamque
sibi
conformem
quandoque
red¬
dit,
&
integraliter
vitiat.
Quod
in
Peste
ordinarium
atque
manifestum
est.
(41)
Nesci¬
tum
ergo
in
Scholis,
cui
Praedicamento
morbum
darent.
Ego
autem
dico,
quod
morbus