AUTHOR.
525
risque
inde
modis,
postliminio
subna¬
scuntur
impuritates
Monarchiae
vitae
insi¬
diantes.
Equidem
cum
natura
ipsa,
teste
Hippocrate,
sit
mediatrix
morborum;
er¬
go
ejus
unitas
conservanda,
&
restituen¬
da
integritas:
Id
autem
unico
remedio
sat
superque
fieri
potest.
Est
namque
u¬
nitas
alteratae
naturae,
unitas
sanitatis
lae¬
sae,
&
unitas
ideo
spiritus,
subter
morbum
agitati,
dumtaxat
consideranda:
non
au¬
tem
multiplicitas
varietatum
occasiona¬
lium
morbosarum.
Cumque
unum
è
prae¬
fatis
Arcanis
opulenter
habeat
in
se
cun¬
cta
requisita,
ex
dono
Dei,
perque
praepa¬
rationes
Artificis.
Ergo
unum
ex
illis
Ar¬
canis
est
sufficiens
pro
omni,
&
quolibet
cunque
morbo.
Atque
ideo
non
dicit
Textus,
quod
Omnipotens
creaverit
de
terra
medicinas;
sed
medicinam:
nu¬
mero
singulari.
Quam
alioqui
medici¬
nam,
iam
praeparatam,
pro
Arte
medendi
non
creavit
de
terra.
Medicina
ergo
ista
penetrat
corporis
penitissima,
quae
suopte
Bonitatis
dono,
membra
quaelibet
confor¬
tat,
&
confirmat.
Ac
demum
potentissi¬
mè
resolvit,
quicquid
alicubi
sordium
congestum
fuerit.
Quo
semel
liquato,
na¬
tura
satagit
per
cognitum
sibi
iter
disper¬
gere
nocuum.
(2)
Notent
hoc
loco
Tyrones,
quod
pro
consueta
stoliditate
petant
principium.
postquam
iam
abundè
constare
fecerim,
non
esse
contraria
in
natura,
non
tempe¬
riem
elementorum,
multoque
minus
qua¬
litatum
elementalium
intemperiem:
nec
item
humores,
quibus
sanitas,
&
per
con¬
sequens
infirmitas,
justo
titulo
patratio¬
nem
debeant.
(3)
Similiter
etiam
de
febribus,
sic
abstuli
fidem
solutivis,
ut
non
nisi
cum
Schola¬
rum
taedio,
eadem
iterum
commemorem.
Perfecta
nimirum
purgatio
aegros
dum¬
taxat,
non
autem
sanos,
laxare
deberet.
Estque
ob
id
perfectissima,
quae
primò
in¬
sensibiliter
consopit,
pacatque
Archeum,
qui
postmodum
(cum
sit
natura,
sola
medicatrix)
morbos,
horumque
causas
occasionales,
demetit.
In
tono
enim
inau¬
ditum,
coram
discere
recusantibus,
Tyro¬
num
discere
cupientium
impeditoribus.
Ac
soli
me
capiunt,
quotquot
prius
iam
annotata
intelligunt.
(4)
Obiiciunt
enim
pro
suis
purgantibus.
Nil
referre,
tametsi
laxans
pharmacum
laudabilem
è
venis
Chymum
ejiciat,
po¬
tissimum
quod
fortiori
jure,
&
breviori
compendio,
abiget
faecem
morbosam.
Nec
magnopere
curandum,
etsi
solutiva
vires
cum
crudiore
cruore
parum
diminuant.
Negant
at
libri
de
febribus
&
humoribus,
sub
consensu
experientiae,
quòd
purgati¬
va
tollant
humores
nocuos,
aut
morbum
ullum
iisdem
humoribus
dicatum.
Tum,
quia
non
sunt
in
natura
eiusmodi
humo¬
res,
nec
itidem
morbi
ulli
respondent
iis¬
dem.
Tum,
quicquid
profligant
extermi¬
nantque
catharctica,
non
est
unius
de
tri¬
bus
humoribus,
quos
peccare
ajunt:
sed
est
cruor,
per
virus
pharmaci
mactatus,
cujusque
cadaver
foetens
per
anum
eii¬
citur.
(5)
Ideoque
nec
audent
propinare
purgan¬
tia,
ne
quidem
in
acutis
febribus,
nisi
post¬
quam
materia
turget.
Quod
est
dicere,
postquam
natura
victrix
evasit:
quando
nimirum
fortassis,
devictus
hospes
mor¬
bosus,
sponte
sua
mox
recessurus,
pro
parte,
cum
aliis
sordibus
à
pharmaco
pa¬
tratis,
excidet:
nisi
indignatus
Archeus
in¬
gesto
pharmaco
virulento,
morbum
reci¬
divum
suscitet.
Quod
saepissimè
accidisse
memini,
&
scriptis
catalogis
annotavi.
(6)
Idque
non
ignorant
Scholae,
quae
dudum
iam
serio
charactere
asserunt,
solam
Alo¬
em
esse
innocuam.
Ergo
omne
laxans,
ab¬
solutè
nocuum,
si
non
etiam
simul
fru¬
straneum.
Reus
sim
itaque
coram
Deo,
si
non
prorsus
suadeam,
omnino
à
laxativis
abstinendum.
(7)
Neque
enim,
si
non
stulta
sit
natura,
laxans
pharmacum,
ad
venas
assugitur:
nec
absque
discrimine
in
dis¬
crimen
se
praecipitaret,
quae
virus
intra
venas
nocuum
traheret.
Igitur
solutivum
virus
adhuc
tantisper
ac
in
stomacho
de¬
tinetur,
Xxx
3