132
IN
PUNCTO
VITAE
SUBJECTUM
IN
PUNCTO
VITAE
SUBJECTUM
INHAESIONIS
MORBORUM.
VITA
perfectè
sana
non
ha¬
bet
morbum:
quia
sanitas
integritatem
praesupponit,
quam
morbus
lacerat.
Ad¬
coque
sanitas
&
morbus
si¬
bi
contradicunt.
Vita
quoque
extincta,
non
est
morbus,
nec
morbum
in
se
admit¬
tit.
Eò
quod
propriè
loquendo,
vita
illa
est
merum
nihil,
nec
amplius
exsistens:
Morbus
autem
est
hoc
aliquid.
Tertiò
denique,
cadaver,
utut
virulentum,
aut
tabo
infectum,
attamen
nullatenus
capax
est
morborum.
Quapropter
tametsi
cor¬
pus
dum
vivit,
sit
domicilium
morbo¬
rum:
non
tamen
est
verum
morborum
efficiens
internum.
Multò
etiam
sanè
mi¬
nus
sordes,
sive
excrementa
(quae
humo¬
res
nostri
constitutivi
putantur)
jus
ha¬
bent
aut
proprietatem
morborum.
Ve¬
rùm
si
qua
pars
morbi
adscribenda
sit
in¬
ordinatis
faeculentiis:
illa
profectò
tota
vergit
ad
causam
occasionalem.
Siqui
dem
morbus
est
ens
verà
subsistens
in
corpore,
constructumque
ex
materia
&
efficiente
interno
seminali,
adeoque
et¬
iam
hactenus
sese
sequestrat
longè
à
cau¬
sis
occasionalibus.
Praesertim
quod
inter¬
na
rerum
initia
constituant
ipsum
ens,
sintque
inseparabiliter
de
ejus
essentiali
quidditate.
Sic
nimirum
ut
si
loquamur
de
corpore,
vel
anima
humanis:
rectè
u¬
trumque
dicitur
homo,
licet
non
integer.
Sic
nempe
materia
morbi,
verè
est
mor¬
bus:
pro
ut
&
efficiens
ejus
seminale
est
verè
morbus:
licet
non
propriè
integer
sit
morbus.
Itaque
quandoquidem
mor¬
bus
sit
dumtaxat
in
vivo,
non
autem
in
mortuo,
necesse
est
vitam
esse
immedia¬
tum
morbi
domicilium,
subiectum
inter¬
num,
imò
&
opificem
ejusdem.
At
cum
vita
non
sit
corporis,
nec
corpori
essen¬
tialiter
propria:
sed
corpus
citra
vitam
sit
cadaver,
sitque
morbus
in
vita:
neces¬
sariò
quoque
omnis
materia
sive
domici¬
lium
&
efficiens
morbi,
non
excedit
vitae
limites:
Id
est,
necessariò
omnis
morbus
habitat
intrat
capsam
Archei,
qui
solus
est
immediatus
vitae
testis,
exsecutor,
or¬
ganum,
ut
&
hospitium.
Apostemata
au¬
tem,
ulcera,
sordes,
excrementa,
etc.
sunt
tantùm
vel
occasiones
mortis
ac
morbo¬
rum:
vel
eorundem
producta
posteriora,
in
novam
tragoediae
scenam
suscitata.
Nec
sanè
ideo
mirum,
quòd
unà
cum
vita,
morbi
omnes
in
nihilum
abeant,
si
vita
sit
immediatum
subiectum
domiciliumque
morborum:
sed
dudum
admiratus
sum,
quod
hactenus
nemo
medentum
scive¬
rit,
in
quo
essentia
morborum
glisceret.
Sed
circum
qualitates
elementales,
hu¬
mores,
complexiones,
contrarietates,
&
diatheses
vagati
sint.
Nec
semel
quidem
animadverterint,
quod
sicut
sordes
non
sunt
morbi;
ita
nec
morbi
in
sordibus:
at
tantum
in
ipsamet
vita
degant,
atque
in
eadem
sic
inclusi
oriuntur,
adolescunt,
&
pereunt,
quòd
cum
nullibi
sint
extra
vi¬
tam:
debeant
esse
vitae
intimi
atque
do¬
mestici
fures.
Haec
de
morborum
proprio
receptaculo.
Porrò
cum
morbus
citra
controversiam
admittatur
ens
exsistens
in
nobis
tanquam
hospitio,
potiaturque
suis
ac
singularibus
proprietatibus,
ac
sympto¬
matibus
diversis:
necessariò
morbus
non
est
de
numero
accidentium:
eò
quod
ac¬
cidens
non
est
accidentis
secum
combi¬
nati,
&
à
se
tota
specie
distincti:
Siquidem
aciditas,
vel
amaror,
non
est
proprietas
albedinis,
nigredinis,
levitatis,
aut
calo¬
ris:
sed
singula
quaeque
stant
pro
seipsis.
Quapropter
si
morbus
est
ens,
&
non
ac¬
cidens,
si
denique
de
se
proferat,
nedum
alterationes,
varias
dispositiones,
debili¬
tates,
etc.
verùm
insuper
generet
substan¬
tias,
degeneres
ab
ordinario
naturae
suae
instituto:
necessariò
debet
constare
ma¬
teria,