PROGRED.
AD
MORBORUM
COGNITIONEM.
535
plius
cessat
morbus,
atque
iterum
statis
recurrit
periodis,
licet
causa
occasionalis
interea
perpetuo
sit
praesens,
sicque
post
assumtum
solutivum
nocuum,
licet
post
paucas
abinde
horas
expellatur,
inquina¬
to
tamen
inde
archeo
furit
obeditque
hau¬
stae
veneni
labi.
Sic
quoque
connascuntur
nubis
proclivitates,
haereditariíque
toti
alicui
familiae
vernaculi
morbi:
quia
vitae
ipsi
concentrati
sunt,
ac
velut
notae
cha¬
racteristicae,
impressaque
noxiorum
si¬
gilla.
PROGREDITUR
AD
MORBORUM
COGNITIONEM.
1.
Medicina
scientiarum
occultissima.
2.
Praeteri¬
torum
seculorum
ignorantiae
ideo
excusabiles.
3.
In
quo
habitent
morbi.
4.
Ortus
morborum.
5.
Vnde
inceperit
morbus.
6.
Morbus
immediate,
cur
in
ente
primorum
motuum.
7.
Ignorata
cur
fuerit
morborum
essentia.
8.
Morbus
nupsit
enti
vitali.
9.
Semina
cuncta
quomodo
profluant
è
mundo
invisibili.
10.
Ortus
efficientium,
&
proprietas
Idearum
semi¬
nalium.
11.
Ab
invisibili
Idaea,
rerum
cunctarum
se¬
minalia
initia.
12.
Ens
seminale
quomodo
suscipiat
sui
complementum.
13.
Explicatur
vis
idealis
semi¬
num
per
classes.
14.
Mors,
&
morbus
quanquam
eo¬
dem
initio
orta
sint;
differunt
tamen,
quod
morbus
Ideas
habeat,
non
autem
mors.
15.
Ridebunt
Scholae
Ideas:
sed
scholarum
ignorantiam
carpit
Author.
16.
Probat
inscitiam
earum,
uno
saltem
exemplo.
(1)
Iam
aliquoties,
nec
frustra
asserui,
artes
&
scientias
in
fastigium
properasse;
solam
autem
medendi
artem,
si
non
retroiisse,
stetisse
sal¬
tem,
ac
circa
idem
fallax
punctum
cir¬
cumiisse.
Hinc
quoque
conieci
difficilli¬
mam
humanitùs
fuisse
morborum
cogni¬
tionem,
atque
inde
dependentem
mede¬
lam.
In
quam
tot
felicia
ingenia
per
tot
secula
suos
conatus
frustra
impendere.
Id¬
que
non
hoc
à
solo
contingenti,
sive
even¬
tibus
coniicio:
quod
nimirum
neglecta
huc
usque
fuerit
morborum
notitia:
sed
quia
ex
parte
causarum,
tota
sit
invisibilis
&
invia.
Quapropter
etsi
ignorantię
scho¬
las
taxem,
non
id
à
me
factum
velim
vanae
gloriolae
ergo,
ut
neque
animo
convician¬
di
totum
corpus
facultatis:
utpote
quod
in
me
non
peccavit:
verum
solo
studio
docendi
mortales.
Non
quidem
quod
mi¬
hi
persuadeam,
Dei
bonitatem
humanae
invidere
sanitati
hanc
doctrinam.
Dum
vel
ab
initio
per
mundi
aetates
dispersit
suum
donum
per
quosdam,
medentem
quoque
summopere
commendent
Sacra.
Ast
plerique,
per
ignaviam
indagandi,
&
credulitatis
promtitudinem,
in
se
suffoca¬
runt
lumen
istud
dotale:
(2)
adeoque
struen¬
te
diabolo
semper
falsis
superstructum
fuit
Gentilium
initiis.
Itaque
difficillima
scientiarum
medicina,
ob
morborum
in¬
visibilitatem,
&
dolum,
ab
ethnicis
theo¬
rematibus
inoletum,
nullo
ingeniorum
acumine
penetrabilis
fuit.
Quas
auxit
difficultates
inventio,
&
cognitio
tanto¬
rum
simplicium,
remediorumque
inde
petitorum
praeparationes,
appropriatio¬
nes,
&
applicationes,
iuxta
labentium
oc¬
casionum
varietates,
&
celeritates,
in
qui¬
bus
singulis,
utrobique
sui
sunt
scenae
Actores
invisibiles.
Quos
nisi
quis
perfe¬
ctè
noverit,
vel
remedium
superexcellens
sit
adeptus
tela
sua
profectò
ad
posteriora:
non
autem
ad
ipsas
radices
perdet.
Stetit
ergo
medendi
ianua,
ab
mundi
cunis
clausa,
quam
mihi
aperire
mandavit
acce¬
ptum
talentum
(hujus
enim
jactantiae
me
insigniter
puduit.
Testis
sit
Deus)
quare
cardines,
&
postes
prius
à
ferrugine
solvere
debui,
ut
fores
panderem
intrare
volentibus.
Clavem
itaque
unicam
&
au¬
ream,
in
Archei
archivis
hactenus
occul¬
tatam,
ad
ignem
pyrotechnicum,
lumenque
veritatis
exponere
debui.
Vt
quisque
in¬
troeat
in
aulae
abdita,
quantum
sibi
desu¬
per
concessum
fuerit.
Morbum
inprimis
non
appello
dia¬
thesim: