536
PROGREDITUR
AD
MORBORUM
thesim:
sed
ipsum
ens
praevaricans,
quod
ex
ipso
Archeo
cuditur
vitali.
Non
ergo
intueor
morbum,
velut
abstractam
quali¬
tatem.
Idque
mihi
sic
ab
olim
induxi,
ut
instar
vitae,
sit
vitae
ipsi
ens
vernaculum.
Ratio,
cur
morbus
tam
celeri
passu
pene¬
tret
in
vitam
propter
symbolum.
Quare
Apoplexia,
Lepra,
Hydrops,
vel
Amentia,
quatenus
qualitates
in
abstracto,
penes
me
non
sunt
morbi:
sed
quatenus
ens
Apoplecticum,
leprosum,
maniacum,
etc.
scopum
&
causas
ipsas
morborum
in
se
complectitur.
(4)
Morbus
quidem
à
peccato
incepit.
Non
enim
in
naturae
nostrae
integritate,
puritate,
&
innocentiae
vigore,
mors
erat,
multòque
minus
morbus.
Mors
enim
comminata
erat,
non
morbus,
nisi
quod
comiter
intelligerentur
ad
futura.
Ergo
morbus
non
aliter
quàm
ipsa
mors,
sui
natura,
vitam
oppugnat,
ejusque
potesta¬
tes,
quas
ideo
vitales
dicimus:
quod
illa¬
rum
deperditione,
lenta
vel
subita
mors
adveniat.
(5)
Fide
credimus
mortem
idcirco,
o¬
mnemque
infirmitatem,
à
peccato
intras¬
se
in
hominem,
&
per
concupiscentiam
carnis
peccati,
propagatas
in
posteros
o¬
mnes.
Idcirco
neque
à
Gentilitio
mor¬
borum
ac
mortis
introitum,
disci
non
potuisse.
(6)
Utpote
rationabile
fuit,
aegritudinum
omnes
classes
radicatas
in
eadem
concu¬
piscentia
carnis,
per
quam
morbus
intra¬
vit.
Etenim
ut
concupiscentia
in
conce¬
ptu
non
peccat
ante
consensum,
fingen¬
tem
plausibilitatis
Ideam:
Ita
necesse
est
omnem
morbum
in
carne
peccati
oriun¬
dum,
consistere
in
peregrina
imagine,
sive
idea
seminali
corruptae
naturae.
Legi
in¬
quam
erat
consentaneum,
ut
ens
quod
sub¬
voluptate
concupiscibili
consensit,
&
pec¬
cavit,
primariò
quoque
morbis
plectere¬
tur.
Ita
quidem
ut
nedum
externis
suc¬
cumberet:
violentiis:
sed
suis
exorbita¬
tionibus
propriis,
vindicias
peccati
in
car¬
ne
experiretur.
Ut
scilicet
ipse
Archeus,
rector
carnis
peccati,
passionum
suarum
eadem
libertate,
erroneas
sibi
fabricet
imagines,
quae
sibi
tanquam
veneno
fo¬
rent.
Nimirum
ex
concupiscibilis
volu¬
ptatibus,
passionibus
irascibilis
procellis,
item
turbulentiis
etiam
spontaneis
sub¬
iectus
staret
propriae
ruinae,
quam
sibi
cu¬
deret.
(7)
Quae
nimirum
imagines,
ut
entium
morbosarum
semina,
sibi
prorsus
dein¬
ceps
essent
intimo
vitae
thoro
nubiles.
Durus
hic
sanè
sermo,
in
auribus
non
su¬
pra
nugas
calores,
&
lutum
audire
assue¬
tis.
(8)
Quapropter
si
quis
miretur
tantam
Archei
ideati,
idearumque
seminalium
efficaciam,
ut
morbos,
ipsam
pariant
mor¬
tem:
is
nondum
agnoscit
omnium
omni¬
no
rerum
naturale
initium
ex
parte
ideali
in
semine
quovis
pendere.
Quare
conside¬
ret,
sicut
lumen
unitum
in
sublunaribus,
siquidem
vix
aliquid
est
lumine
spiritua¬
lius,
utpote
quod
solidum
vitrum,
imo
etiam
ipsum
locum
penetrat)
accendit
ligna
&
aedes:
sic
&
idea
quaevis
sit
lu¬
men,
tam
quatenus
à
spiritu,
vitalis
lumi¬
nis
participe,
cuditur,
quàm
ex
proprieta¬
te
essentiae
suae
sit
luminosa.
(9)
Alioquin
i¬
psaemet
ideae,
quatenus
conceptae,
nil
sunt,
praeter
lumina
vitalis
animae,
reflexae
in
sui
cogitationes:
quaeque
ideo
nec
con¬
cipiuntur,
nisi
in
spiritu
luminoso,
in
quo
suscipiunt
figuram
rei
conceptae.
Id
est,
fiunt
ibidem
ipsa
intellectualis
idea.
Ita¬
que
quamvis
ipsa
cogitatio
sit
merum
nonens:
attamen
ex
ipso
suae
nativitatis
jure,
quaelibet
res
concepta
constat
mate¬
riâ
conceptâ,
&
lumine
vitali,
intelligibi¬
liter
in
illam
reflexo.
Cumque
imagina¬
tio
sit
intellectus
simia,
licet
non
se
trans¬
formet
in
rem
conceptam,
pro
more
intel¬
lectus;
tamen
hanc
concipiendo,
figurali¬
ter
in
se
transsumit,
sigillatque
ejus
con¬
ceptum,
depingitque
quandam
rei
imagi¬
natae
ideam
seminalem,
cum
lumine,
effi¬
cacia,
&
omni
operandi
modo.
Idque
to¬
tum
sub
unitate
atque
simplicitate
sui
maximâ.
Adeò
ut
si
in
seminibus
prolifi¬
cantibus,