542
DE
IDEIS
Hinc
sortis
consuetudo
ligat
animam
quatenus
ideae,
in
Archeo
influo
conce¬
ptae,
tandem
&
insitum
partibus
spiritum,
contaminant.
Enimvero
ideae
inclinatio¬
num,
ad
virtutem
supernaturaliter
dan¬
tur,
postquam
natura
tota
corrupta
est
à
peccato.
(11)
Ad
moralitatem
verò,
artes
&
defectus,
nobis
ab
ideis
seminalibus
pa¬
rentum,
implantantur:
vel
à
puero,
per
educationem
instillatae,
abeunt
in
natu¬
ram,
quatenus
nativas
penetrant,
&
iis¬
dem
coalescunt.
Sunt
autem
affectiones,
proprii
nominis
producta
inclinationum,
passionum,
&
affectionum
exercitia,
&
non
absque
idearum
nova
propagatione
contingunt.
Quaeque
ideo
vitae
instar
vernaculam
in
nobis
parant
habitatio¬
nem
&
habitudinem.
(12)
Passiones
autem,
sunt
internae
animi
motiones,
circa
qua¬
rum
frenos
totus
versatur
Stoicismus.
Perturbationes
tandem
sunt
passiones,
plerumque
à
causis
extrinsecis
suscitatae
ideae.
Passionumque
cunctarum
commu¬
nis
mater
desiderium.
(13)
Hoc
enim
in
se
bo¬
num
vel
malum
est.
Nam
quod
indiffe¬
rens,
sive
neutrum
est,
facillimè
naturae
corruptionem
induit,
&
pervertitur.
De¬
sideriorum
autem
malorum
unicum
re¬
medium,
voluntatis
resignatio.
(14)
Quia
na¬
scitur
desiderium
hoc
modo.
Corrupta
enim
natura
iam
naturaliter
in
se
versa
est,
ideoque
libenter
meditatur
sibi
plau¬
sibilia.
Quatenus
continuò
versatur
cir¬
ca
obiecta
concupiscentiae
peccati.
Et
sic
ut
ignis
è
silice:
ita
à
plausibilitate
obie¬
cti,
desiderium.
Cui
nisi
per
furculum
in¬
feras
timorem
Domini
(qui
ideo
est
ini¬
tium
Sapientiae)
pro
freno,
succiderisve
conceptuum
plausibilitatem,
in
primo
sui
germine
primorum
conceptuum:
iam
fo¬
mitem
in
natura
corrupta
reperit,
accre¬
scit
malitia,
nondum
prae
sui
exiguitate
patens:
trahitque
sub
se
mox
totam
ani¬
mam.
Adeo
ut
serva
adveniat
illi
appe¬
titui;
per
quem
de
majestatis
throno
fuit
expulsa.
Puta
si
ambitio,
vel
concupiscen¬
tia
major,
ferveant
in
desiderii
sartagine;
illa
vel
sunt
spe
possibilia,
absque
spe,
vel
contra
spem.
Si
homo
perseveret
in
desi¬
derio,
haec
duo
posteriora
ipsum
demen¬
tabunt.
Cum
omne
desiderium
corruptae
naturae,
semper
aliquid
fatuitatis
&
anxi¬
etatis
annexum
habeat.
Sin
verò
desiderii
finis
cum
spe
est,
fertur
saltem
in
obie¬
ctum
nondum
praesens,
&
tum
impossibi¬
le,
adeoque
habet
exspectationem
fasti¬
diosam,
atque
molestam
comitem.
Desi¬
deramus
namque
ea,
quae
non
sunt.
Poe¬
nosum
ergo
desiderium,
malum
plerum¬
què
quoque
ex
sui
natura.
&
ex
suo
af¬
fectu
longe
pejus.
Ac
tandem
ex
conse¬
quentia,
malum.
Quia
statim
desideria
sponte
declinant
in
iram,
odium,
vindi¬
ctam,
morositates,
tetricitates,
intoleran¬
tiam,
arrogantiam,
contemptum,
etc.
Semper
enim
desiderium
naturale
ruit
in
pejus,
eo
quod
descendat
à
philautia,
for¬
metur
à
corrupta
natura,
circaque
obiecta
peccati
plerumque
versetur,
anxietates,
exspectationes,
&
molestias
comitetur,
atque
libertatem
volendi
incurvet:
qua¬
tenus
autem
supra
se
&
in
futurum
refle¬
ctatur,
parit
impatientiam,
libertatem
af¬
fectat,
mortificationi
resistit.
Morositates,
angustias,
intolerantiam,
&
subinde
de¬
sperationem
adfert.
Desiderium
bonum
semper
ex
gratia
datur
supernè,
cujus
pro¬
ductum
est
Amor,
nitorque
animae
pro¬
ducens
perfectionem.
Virtutes
ergo,
qua¬
tenus
ex
gratia
obveniunt,
transscendunt
ab
imaginativa,
cum
suis
ideis,
in
intelle¬
ctum:
adeoque
tingunt
animam:
Pro
ut
&
vitia
passionum,
exercitia
peccati,
&
sub¬
ductionis
à
timore
Domini,
tingunt
ani¬
mam,
ut
quasi
belluina
fiat.
(15)
Hinc
lupi
ra¬
paces:
Genimina
viperarum,
dicite
vul¬
pi,
&c.
Idcirco
in
anima
quandoque
erunt
conspicua,
peccata
commissa,
abs¬
que
indagationis
scrutinio.
Sed
peccata
merè
negativa,
quia
non
entia
nec
quic¬
quam
actualitatis
habent,
non
tingunt
animam
(qualia
sunt
obmissionis)
ideo¬
que
haec
sola
in
judicio
extremo
impro¬
perabuntur:
cum
caetera,
solo
visu
distin¬
gnen¬