VIS
MAGNETICA.
613
advectum,
turbet,
moveat,
ac
confusum
reddat.
Etenim
vitis
aliquando
receperat
potentiam
crescendi
&
multiplicandi
se,
ante
natas
stellas.
Erantque
vegetabilia
ante
stellas,
harumque
putantum
influxum.
Quocirca
etiam
in
essentia
nequeunt
esse
conjuncta,
quorum
unum
absque
alio
consistere
potuit.
Imò
floret
vitis
alibi
tempestivius:
annisque
pluvialibus
aut
frigidioribus
tardius
floret
vitis
nostra,
cujus
tamen
florem
ac
scenas
efflorescen¬
tiae
vinum
imitatur,
adeoque
nec
Astra¬
respicit,
ut
ad
illorum
nutum
se
turbet.
Denique
nec
vinum
auscultat
efflorescen¬
tiae
capparùm
quorumlibet,
ac
solius
vi¬
tis.
Adeóque
non
in
causam
universalem.
mundanae
vicissitudines
oeconomicam
re¬
ctricem
auram
confugiendum,
ut
scilicet
potius
ad
adynata
&
absurda
recurta¬
mus,
quàm
ad
proxima
symboli,
unitatis.
que
commercia,
licet
hactenus
Scholis
impervia.
Porrò
in
Cerevisiis
id
longè
ma¬
nifestius
adhuc
apparet.
Cum
olim
avi¬
nostri
vidissent
ex
hordeo,
quomodolibet
ebullito,
non
nisi
inanem
ptisanam,
vel
pultem
etiam
coqui;
meditati
sunt
hor¬
deum,
prius
germinari
debere
(quod
tum
Maltam
vocant)
nudè
demum
cerevisias
suas
vinorum
aemulas
coxerunt.
In
quo
inprimis
aliquot
notabilia
coincidunt.
Nimirum
excitatur
in
hordeo
germen
ve¬
getabile,
quod
siccato
deinceps
hordeo
interit,
spemque
crescendi
amittit,
tanto
que
magis
per
commutationem
in
fari¬
nam,
ac
dein
per
posteram
ebullitionem,
despondet
à
virtute
crescitiva:
attamen
his
non
obstantibus
retinet
spiritum
vi¬
nosum,
aquae
vitae,
ac
inebriantem,
quem
tamen
nondum
actu
possidet:
sed
tan¬
dem
dierum
numero
vi
fermenti
acquirit.
In
unico
scilicet
unius
grani
gremio,
uni¬
cus
spiritus
diversis
potestatibus
insigni¬
tur,
castraturque
una,
relicta
altera.
Quod
sanè
ad
huc
longè
mirabilius,
elucescit.
Vbi
cere
visia
ex
malta,
sese,
non
secus
atque
alias
vinum
solitum
est,
turbat
dum
hor¬
deum
floret.
Adcóque
hinc
conspicua
est
potestas
in
absens
longè
dissitum.
Siqui¬
dem
sunt
urbes,
à
quibus
amoena
prata
ar¬
cent
hordei
sationem
per
multa
milliaria,
tantoque
potentius
probant
cerevisiae
consonantiam
sui,
cum
absente
hordeo
florido:
quantum
castratio
potentiae
ger¬
minandi,
crescendique
spes
abstulere:
ac
demum
aqua
vitae,
detenta
ac
reclusa
in¬
tra
cerevisiam,
cadum,
carceremque
cella¬
rii,
non
potest
sospite
cerevisia
divagari
per
aliquot
leucas
ad
florentem
hordei
aristam,
ut
inde
redux
procellosa,
resi¬
duam
cerevisiam
multa
turbet
confusio¬
ne.
Certè
longè
tranquillius
est
iter,
pro
consensu
magnetico
inter
quaedam
agen¬
tia
procul
invicem
distantia:
quàm
est
somniare
peregrinantem
aquam
vitae
è
cere
visia
cellarii
ad
florens
hordeum,
in¬
deque
redire
ad
pristina
pennarii
&
cere¬
vlsiae
receptacula.
Atqui
opportunè
ae¬
quem
lucidè
magnetismum,
sui
operatio¬
nem
in
distans
confirmat,
signum
à
prae¬
gnantis
appetitu
foetui
impressum.
Esto¬
scilicet
gravida,
quae
cerasum
appetat
a¬
lienum,
digito
sibi
frontem
scalpat.
Ex¬
tra
dubium,
foetus
in
fronte
signatur
ce¬
tasi
imagine,
quae
deinceps
singulis
annis
viridescit,
albescit,
flavescit,
ac
tandem
ru¬
bet,
iuxta
tenorem
arborum.
Et
adhuc
multo
mirabilius
easdem
vicissitudines
maturitatum
exprimit:
quod
idem
foe¬
tus,
in
Hispania
(ubi
cerasus
floret
sub
fi¬
nem
Februarii)
imitatus
sit
praefatas
ce¬
rasi
scenas
longè
citius,
quàm
penes
nos.
Adeóque
confirmatur
per
hoc
nedum
a¬
ctio
in
distans:
sed
&
conformitas
essen¬
tiarum
cerasi,
in
trunco
ligneo
&
carneo:
consanguinitas
entis,
parti
per
imagina¬
tionem
instantancam,
&
per
nuclei
suc¬
cessiuam
annorum
seriem
explicati.
Sanè
non
debent
doctiores
ad
cacodaemonem
reiicere,
quae
sua
debilitate
ignorant:
nam
sanè
utrobique
occurrunt
in
natura,
quae
nostra
tenuitate
explicare
non
valemus.
Non
enim
insolenti
temeritate
caret,
ad
diabolum
referre
dona
DEI
in
natura,
quaecunque
nostra
exiguitas
non
capit.
Prae¬
Iiii
3