DE
TEMPORE.
632
luntque
Tempus
numero
similius,
quàm
continuo;
Quasi
species
simiarum,
qua¬
tenus
homini
similes
sunt,
esset
inter
homines
referenda,
non
autem
inter
belluas.
Ridiculum
itaque
Tempus
à
numero
non
separasse
toto
coelo.
Pu¬
tarunt
tandem
numeros
ejicere
unita¬
tem:
dum
tamen
unitatum
connexio
o¬
mnes
pariat
numeros.
In
quo
&
istud
sto¬
lidum,
quod
zero
pro
unitate
habeant,
dum
mille
zero
subscripta
ne
unitatis
principium
contineant.
Postremo
&
hoc
frivolum,
quod
Binarius
à
ternario,
spe¬
cie
differat,
ut
&
hic
à
quaternio,
licet
duo
binarii
quaternarium
faciant
&
fiant:
Idque
non
quidem
per
generationem
no¬
vientis:
sed
per
colliquationem
utrius¬
que
Binarii:
quare
nec
species
in
nume¬
ris
agnosco;
sed
tantum
solas
alteritates,
commiscibiles
&
reductibiles.
Non
enim
patitur
natura
se
ad
Scholarum
lubitum
subter
regulas
coërceri:
(13)
ut
scilicet
nume¬
ri
ex
se
generarent
Species
specificas,
quarum
singulae
essent
mera
totidem
in¬
dividua.
Species
itaque
ejusmodi
atque
metaphoras
à
natura
alienas
scio.
Tem¬
pus
itaque,
quod
in
puncto
infinitè
indi¬
visibili
consisteret,
à
Scholis
pro
columna
Physices
reputarunt.
Quapropter
magis
confirmor,
quod
quicquid
Scholae
à
Gen¬
tilibus
desumunt,
sit
inutile
Sophiae
labu¬
men.
(14)
Et
enim
si
alioquin
in
actu
indivisibi¬
libus
&
infinitis
durationis
punctis,
ali¬
quod
infinitè
correspondens
minimum,
ligaret
proportionata
infinitudine
pun¬
cta
Temporis
per
subsecutionem
duratio¬
nis
(praeter
plurimas
absurditates)
tem¬
pus
necessariò
suum
actuale
esse
habe¬
ret,
antequam
esset,
id
est,
esset
non
qui¬
dem
in
esse,
sed
totum
simul
in
fieri:
imò
nec
quidem
sic
fieret,
esset,
aut
esse
posset,
ut
esset,
sed
ut
periret
antequam
esset.
(15)
Igitur
Tempus
(contra
Scholarum
prae¬
scriptum)
nec
longum
nec
breve,
nec
an¬
te
nec
pòst,
nec
mensura
nec
mensurabile
est.
Piguit
sanè
detegere
debuisse,
quod
reperiam,
nisi
crassam
inscitiam
absurdita¬
tibus
atque
impossibilitatibus
stipatam.
Quare
compulsus
fui
vera
scribere
ex
commiseratione
luventutis
per
creduli¬
tatem
abductae.
(16)
Inprimis
itaque
Scholae
iubent,
tempus
suae
considerationis
esse
motuum
mensuram,
cum
iam
ex
supposi¬
tis
falsitatis
convictis
constet,
quod
tem¬
pus
nequeat
metiri,
nec
iudicare
de
duo¬
bus
motibus
eadem
duratione
(sic
lo¬
quar)
factis,
uter
alter
sit
celerior.
Nam
secundum
praefatas
suppositiones
tem¬
pus
necessariò
se
semper
propinquiùs
jungeret
motui
celerrimo:
eò
quod
sit
indivisibili
propinquior
ac
similior.
De¬
nique
si
successio
temporis
concursu
&
auxilio
indivisibilis
infinitudinis
contin¬
geret,
&
quod
omnis
motus
iuxta
dura¬
tionem
conscriberetur
termino,
&
quod
nulla
sit
adaequatio
sive
proportio
finiti
ad
infinitum;
miniméque,
ubi
utrumque
eiusdem
durationis
obtuitu
considera¬
tur;
necesse
est
ex
Scholarum
doctrina,
Tempus
fore
Primi
motûs
aut
mobilis
mensuram
incommensabilem,
vanam,
mendacem
&
incomprehensibilem.
(17)
Quip¬
pè
definiunt
Tempus,
ut
sit
mensura
mo¬
tuum,
in
relatione
ad
durationem,
ac
vel¬
ut
per
accidens
appropriaretur
motui
&
successioni
per
se,
nempe
propter
dura¬
tionem.
Enimvero
si
motus
fit
ita,
super
aliquod
immobile,
ut
hinc
Arist.
conje¬
cerit
(licet
falsò)
Primum
Motorem
ne¬
cessatio
immobilem:
quidni
stabilitatem
etiam
durationi
donent?
Sub
qua
nimi¬
rum
omnes
motus
&
successivorum
pro¬
portiones
debeant
commensurari;
(18)
Semi¬
nibus
quippè
universis
ab
initio
inest,
ne¬
dum
principium
cuius
vis
motus,
sed
&
sua
durationum
determinata
periodus,
cuique
motui
propria:
cum
omnis
varie¬
tas
quarumcunque
alterationum
pendeat
ex
tarditate
vel
celeritate
motuum.
Igi¬
tur
motuum
duratio
includitur
semini¬
bus
essentialiter,
intimè,
originaliterque,
velut
principium
formale
atque
directi¬
vum
eorundem;
(19)
Non
autem
quod
tem¬
pus