DE
TEMPORE.
637
iuxta
inhaerentem
mobilibus
dispositio¬
nem
affixam
ad
certum
praescriptumque
destinationum
ordinem.
Sed
ejusmodi
affixiones
&
ordines
non
sunt
ipsius
tem¬
poris;
Consequuntur
videlicet
suum
ante
&
post,
suum
tempestivum,
opportunum
&
serò
ad
subsecutionem
motuum
&
mutationum
eorundem,
non
autem
tem¬
poris.
(39)
Nil
namque
potest
cogitari
absur¬
dius,
quàm
quod
unicum
tempus
succes¬
sione
quadam
moveretur,
subsequeretur
atque
seipsum
faceret
Vasallum
ad
infi¬
nita
puncta,
indivisibiliter
quidem,
in
fui
prioritate
&
divisa
inter
se
per
suppositio¬
nalitatem:
quaeque
tamen
in
instanti
mi¬
nimo
singulo
essent
conjuncta,
&
quae
absque
ulla
sui
extensione
perirent
suc¬
cessivè
ante
sui
connexionem:
Et
quod
talis
chymaera
esset
mensura
certissima
cunctorum
motuum.
Imò
quod
tempus
per
ejusmodi
indivisam
punctorum
copu¬
lam
mutuamque
atque
indefinentem
suc¬
cessionem
cogeretur
moveri
atque
sub¬
sequi
successivè:
&
hunc
tandem
in
fini¬
tis
indivisibilis
puncti
motum
esse
distin¬
ctam
omnium
motuum
regulam
&
tem¬
peramentum.
Haec
tamen
adeo
stolida
dogmata
propinantur
adolescentiae
sub
primo
aetatis
vere
pro
naturali
Aristote¬
lis
auscultatione.
(40)
Prioritas
igitur
ne¬
quaquam
terminatur
respectu
temporis,
sed
fati,
relati
in
ordine
ad
motus:
sine
respectu
unius
motûs
ad
alterum.
Nam
motus
localis
non
tangit
essentiam
loci:
sed
res
quae
successivè
moretur
per
lo¬
cum,
dicit
duntaxat
respectum
per
acci¬
dens
ad
locorum
situm;
Interim
respe¬
ctus
situum
sive
loci
ad
locum
manent
stabiles,
immoti,
immutati,
nec
in
minimo
tangunt
locum,
sive
res
sit
mota
in
situ,
si¬
ve
non;
Cum
successio
motus
localis
ex
parte
motus
sit
peregrina
loco.
Potiori
profectò
jure
haec
intelligo
fieri
cum
tem¬
pore,
eo
quod
tempus
non
sit
relativum
ullâ
ratione
internâ,
sed
sit
quid
abstra¬
ctius
aeternitatique
propinquius
in
intel¬
lectu
&
in
re,
quàm
sit
locus.
(41)
Tempus
igi¬
tur
nescit
successionem
nec
ex
parte
mo¬
tûs
nec
rei
motae:
quippe
successio
nil
aliud
est,
quàm
proportio
successivorum
in
ordine
ad
motum;
&
quanquam
insit
motui
ipsa
duratio,
non
proinde
tamen
haec
induit
naturam
successionis
motuum.
Quotquot
autem
putarunt
tempus
ens
successivum
partibileque;
illud
quoque
lassatis
habenis
cum
mundi
interitu
oc¬
casurum
&
periturum
credidere:
aevum
verò
ceu
noram
creaturam
in
ejus
vicem,
absque
successionum
medio
substitutum
ciri.
(42)
Hoc
nempe
sic
autumatum,
nescita
temporis
quidditate.
Etenimdum
hoc
de
tempore
dicunt,
manifestant,
se
non
loqui¬
de
tempore,
&
ignorare
sui
durationem:
quia
tantùm
loquuntur
de
motibus,
ho¬
rumque
vicissitudine,
in
durationis
con¬
tingentia.
Siquidem
etsi
duratio
rebus
insit
&
adsit,
nil
tamen
habet
cum
rebus
commune;
sive
comburantur,
submergan¬
tur,
putrescant,
moveantur,
dormiant,
in¬
cipiant
vel
esse
desinant;
quia
duratio
non
retrospicit
ad
res,
sed
inperfracta,
semperque
sibi
aequalis
persistit.
(43)
Forsitan
enim
illos
abduxit
Textus.
Post
hac
non
erit
tempus
amplius,
non
attendentes
tempus
ibidem
sumi
pro
diebus
anni,
pro
meteoron
vicissitudine,
&
opportunitate
poenitendi.
iuxta
tritam
nimirum
locutio¬
nem.
Non
autem
quod
cum
mundi
inte¬
ritu
cessaret
duratio,
quae
modo
est,
sem¬
per
fuit,
&
erit.
Nam
aevum
quod
Ange¬
lis
deputatur,
nullatenus
diversificatur
à
duratione,
quam
temporis
vocant.
Co¬
gita
nempe
animam
corporis
inquilinam,
diem,
noctem,
nec
item
senium
experiri,
ut
neque
successionem
habere:
Est
tamen
in
unica
&
eadem
duratione,
&
in
eodem
nunc,
quo
altera
anima,
à
corpore
separa¬
ta,
exsistit.
Quippè
loci
&
mutatio
condi¬
tionis
animarum
nequicquam
tangit,
af¬
ficit
durationem,
aut
candem
sibi
obligat,
ut
proin
in
sui
essentiam
migret.
Sed
ea¬
dem
duratio
aeternitatis
fluit
emanativè
in
omnia,
&
sustentat
singula:
sui
proinde
tamen
simplicitatem
non
amittit,
quan¬
quam
Mmmm
3