855
MORTIS INTROITUS IN NATURAM
644
Igitur sic de vita longa loquor, non qui¬
dem quae usque in novissimum diem, jux¬
ta Paracelsi temeritatem, extendatur:
Vt neque loquor de vita sana, quae sit à
morbis planè immunis: Sed de illa, quae
sub virium aliquali protectione finem vi¬
tae dilatat aliquandiu. Quae media si pue¬
ro & robusto infanti exhibeantur, eosdem
ad praefatum terminum sunt deductura,
si iisdem uti pergat. (7) Quid si demum cli¬
mata quaedam vitam protrahant, an phar¬
maco, cui vitae longae dos est, id denega¬
bitur? Saepè namque qui anno 50 per¬
spicillis uti cogitur, sponte dein propria
80 aetatis suae anno clarè denuò videt.
Quidni ergò in toto fiet per artem, quod
in oculis contingit spontaneo vigore.
Ego autem semper ratus sum, quicquid
semel fuit naturale (puta in Nestore) pos¬
sibilitati naturae non repugnare. Nec et¬
iam me movet, quod Archiatri hunc lo¬
cum intactum mutumque invenerint, id¬
eóque & reliquerint: (8) Quoniam Scholae
iamdudum desperant sapere supra Gale¬
num, qui tamen instar Seplasiae quid pro
quo substituit, & quidem pro vita longa
libros. De conservanda valetudine edidit
ridiculos. Hanc enim totam circumscri¬
bit frictionibus rectis, obliquis, transver¬
sis & circularibus, magnum nempè in his,
quae suae sunt inventionis, agens motio¬
nem & circulatorem, prout & ignarum
exscriptorem aliorum. Etenim quoties
deficit, unde exscribat seria, miram sic de¬
tegit ingenii pauperiem, ut in figurali fri¬
ctione per aliquot libros delirâsse sit vi¬
sus. Atque ideò posterorum nemo hacte¬
nus libros Galeni de tuenda valetudine
commentario dignos censuit, aut de solo
elevare est aggressus: quin potiùs poste¬
ra interpretatione Galeni istam doctri¬
nam quisque in culinae mangonia, atque
diaetae obedientiam ligavit. Sic nempè
astu Diaboli vita longa in sanitatem tuen¬
dam, atque inde in culinas migravit. Ars
ergò aliquot annorum, brevis, & vita lon¬
ga, si ad spem respiciendum vitae, quam
laxa Ethnicorum doctrina neglexit.
MORTIS INTROITVS IN NATURAM HUMA¬
NAM DECVS VIRGINUM.
INDEX CONTENTORUM.
1. CVr de morte priùs quàm de vita actum. 2. Cau¬
sa finalis non est in naturalibus, ut nec causa¬
rum prima. 3. Absurda aliquot Aristotelis. 4. Au¬
tor substernit hunc tractatum censurae Ecclesiae. 5.
Mortem quidem fecit Deus brutis: non autem pro
homine. 6. Quid etymo mortis designetur. 7. Diabo¬
lus non potuit facere mortem hominis. S. Homo effe¬
ctiuè sibi paravit mortem. 9. Qualis Protoplastorum
immortalitas. 10. Quo medio stabat in homine im¬
mortalitas. 11. Quare mens sit impassibilis. 12. A¬
nimae sensitiuae necessitas. 13. Pomi esus continebat
in se causas secundas ad mortis necessitatem. 14. In¬
ternae pomi illius proprietates. 15. Homo ante lapsum
carebat animam sensitiuâ. 16. Mens imprimit sui ima¬
ginem in semine. 17. Catena ex esu pomi fluens. 18.
Autor quorsum hunc tractatum scripserit.
(1) VIta quidem erat, prius quam
mors esset: adeoque quan¬
quam naturâ & duratione
prior sit vita morte, attamen
pro hoc tractatu mortis introitus in vi¬
tam humanam praecedit vitae, eo quod
non de vita immortali (qualis erat ex in¬
tentione Creatoris ante peccatum Pro¬
toplasti) sed de longaevitate seu de pro¬
longanda vita duntaxat agerem, cujus
quia finis morte clauditur, terminatur ac
definitur, debuit mors, tanquam transpo¬
sitiva termini vitae, suis primùm causis
determinari. (2) Equidem non studui imitari
Aristotelem in hoc, docentem, finem esse
causarum primam. Nam alibi opulenter
demonstravi, quod Aristoteles totiùs na¬
turae fuerit planè ignarus: quamobrem
istud axioma suum tàm intra quàm extra
naturam est falsum. (3) Quoniam si de pri¬
mo motore Deo, omnium Archetypo, de¬
que mundo invisibili sit sermo, certum
esto,