MORTIS
INTROITUS
IN
NATURAM
644
Igitur
sic
de
vita
longa
loquor,
non
qui¬
dem
quae
usque
in
novissimum
diem,
jux¬
ta
Paracelsi
temeritatem,
extendatur:
Vt
neque
loquor
de
vita
sana,
quae
sit
à
morbis
planè
immunis:
Sed
de
illa,
quae
sub
virium
aliquali
protectione
finem
vi¬
tae
dilatat
aliquandiu.
Quae
media
si
pue¬
ro
&
robusto
infanti
exhibeantur,
eosdem
ad
praefatum
terminum
sunt
deductura,
si
iisdem
uti
pergat.
(7)
Quid
si
demum
cli¬
mata
quaedam
vitam
protrahant,
an
phar¬
maco,
cui
vitae
longae
dos
est,
id
denega¬
bitur?
Saepè
namque
qui
anno
50
per¬
spicillis
uti
cogitur,
sponte
dein
propria
80
aetatis
suae
anno
clarè
denuò
videt.
Quidni
ergò
in
toto
fiet
per
artem,
quod
in
oculis
contingit
spontaneo
vigore.
Ego
autem
semper
ratus
sum,
quicquid
semel
fuit
naturale
(puta
in
Nestore)
pos¬
sibilitati
naturae
non
repugnare.
Nec
et¬
iam
me
movet,
quod
Archiatri
hunc
lo¬
cum
intactum
mutumque
invenerint,
id¬
eóque
&
reliquerint:
(8)
Quoniam
Scholae
iamdudum
desperant
sapere
supra
Gale¬
num,
qui
tamen
instar
Seplasiae
quid
pro
quo
substituit,
&
quidem
pro
vita
longa
libros.
De
conservanda
valetudine
edidit
ridiculos.
Hanc
enim
totam
circumscri¬
bit
frictionibus
rectis,
obliquis,
transver¬
sis
&
circularibus,
magnum
nempè
in
his,
quae
suae
sunt
inventionis,
agens
motio¬
nem
&
circulatorem,
prout
&
ignarum
exscriptorem
aliorum.
Etenim
quoties
deficit,
unde
exscribat
seria,
miram
sic
de¬
tegit
ingenii
pauperiem,
ut
in
figurali
fri¬
ctione
per
aliquot
libros
delirâsse
sit
vi¬
sus.
Atque
ideò
posterorum
nemo
hacte¬
nus
libros
Galeni
de
tuenda
valetudine
commentario
dignos
censuit,
aut
de
solo
elevare
est
aggressus:
quin
potiùs
poste¬
ra
interpretatione
Galeni
istam
doctri¬
nam
quisque
in
culinae
mangonia,
atque
diaetae
obedientiam
ligavit.
Sic
nempè
astu
Diaboli
vita
longa
in
sanitatem
tuen¬
dam,
atque
inde
in
culinas
migravit.
Ars
ergò
aliquot
annorum,
brevis,
&
vita
lon¬
ga,
si
ad
spem
respiciendum
vitae,
quam
laxa
Ethnicorum
doctrina
neglexit.
MORTIS
INTROITVS
IN
NATURAM
HUMA¬
NAM
DECVS
VIRGINUM.
INDEX
CONTENTORUM.
1.
CVr
de
morte
priùs
quàm
de
vita
actum.
2.
Cau¬
sa
finalis
non
est
in
naturalibus,
ut
nec
causa¬
rum
prima.
3.
Absurda
aliquot
Aristotelis.
4.
Au¬
tor
substernit
hunc
tractatum
censurae
Ecclesiae.
5.
Mortem
quidem
fecit
Deus
brutis:
non
autem
pro
homine.
6.
Quid
etymo
mortis
designetur.
7.
Diabo¬
lus
non
potuit
facere
mortem
hominis.
S.
Homo
effe¬
ctiuè
sibi
paravit
mortem.
9.
Qualis
Protoplastorum
immortalitas.
10.
Quo
medio
stabat
in
homine
im¬
mortalitas.
11.
Quare
mens
sit
impassibilis.
12.
A¬
nimae
sensitiuae
necessitas.
13.
Pomi
esus
continebat
in
se
causas
secundas
ad
mortis
necessitatem.
14.
In¬
ternae
pomi
illius
proprietates.
15.
Homo
ante
lapsum
carebat
animam
sensitiuâ.
16.
Mens
imprimit
sui
ima¬
ginem
in
semine.
17.
Catena
ex
esu
pomi
fluens.
18.
Autor
quorsum
hunc
tractatum
scripserit.
(1)
VIta
quidem
erat,
prius
quam
mors
esset:
adeoque
quan¬
quam
naturâ
&
duratione
prior
sit
vita
morte,
attamen
pro
hoc
tractatu
mortis
introitus
in
vi¬
tam
humanam
praecedit
vitae,
eo
quod
non
de
vita
immortali
(qualis
erat
ex
in¬
tentione
Creatoris
ante
peccatum
Pro¬
toplasti)
sed
de
longaevitate
seu
de
pro¬
longanda
vita
duntaxat
agerem,
cujus
quia
finis
morte
clauditur,
terminatur
ac
definitur,
debuit
mors,
tanquam
transpo¬
sitiva
termini
vitae,
suis
primùm
causis
determinari.
(2)
Equidem
non
studui
imitari
Aristotelem
in
hoc,
docentem,
finem
esse
causarum
primam.
Nam
alibi
opulenter
demonstravi,
quod
Aristoteles
totiùs
na¬
turae
fuerit
planè
ignarus:
quamobrem
istud
axioma
suum
tàm
intra
quàm
extra
naturam
est
falsum.
(3)
Quoniam
si
de
pri¬
mo
motore
Deo,
omnium
Archetypo,
de¬
que
mundo
invisibili
sit
sermo,
certum
esto,