855
INTELLECTUS ADAMICUS 707
absque corporum turbulentiis, in spiritus
intelligentiae ipsum adorent. Hominem
verò minuit paulò minus ab Angelis: ta¬
men primario ad gloriam & adorationem
sui, in simulacrum divinitatis elegit, atque
filios adoptivos, tamen infelici ac calami¬
toso vivendi generi subnoxios: utpote
qui intra corpus nunc demersus, vix se
intelligere intelligit, penè suae immortali¬
tatis oblitus, morborum tyrannicis clien¬
telis subditus: ita ut immortalis intellectus
in amentibus, & rabiosis, ferè extinctus
appareat. Complacuit sibi namque Omni¬
potens, ut tanquam per meritorum sca¬
lam, diversae illae mansiones habitentur,
utque homines, erecti per characterem
gratiae, ad excelsiores intelligendi digni¬
tates perveniant. Ad illud videlicet: ful¬
gebunt docti, ut Sol. Primum itaque est,
in fidei operativae simplicitate vixisse abs¬
temium a malis, & fecisse bonum. Dein¬
de ut adorent Deum in nudae veritatis spi¬
ritu, & fide operativa pergant per Ade¬
ptum paterni amoris, iuvantibus meritis
in charitate, etiam nobis non intendenti¬
bus, in intellectu magis magisque illustra¬
ri. Sicque tandem mens in tenebroso hoc
sanguinum carcere solvitur, seseque in¬
tellectualiter adspicit, cum humilitate mi¬
ratur non antea visum lumen, gradi¬
turque tum sine difficultate ad abstra¬
ctiores osculi contemplationes, per igno¬
tas ducta semitas. Vbi in veritate, iusti¬
tiâ, & virtutum unione, sub abstracti spi¬
ritus lumine, Deum, quasi è sopore re¬
surgens, felix adorat. Neque enim, licet
Deus alias recognitiones ab homine,
quàm ab Angelo, volet, proin minùs
gaudere debet in divino beneplacito: sed
laudando pergere, in humili adoratione,
in qua omnis sapientiae intellectus, om¬
niumque spirituum claritas, velut in Cen¬
tro vivali, absorbentur. Hoc itaque gra¬
duum merito, post lapsum, Ineffabilis
coronavit gloriâ & honore hominem, li¬
cet degenerem, substituitque pedibus
eius caetera: neque enim ante lapsum, ho¬
mo unquam eò ad spirasset. Debuit ergo
homo, nec omnium quae scivit initio A¬
dam, neque etiam suiipsius scientiam ha¬
bere, si meritum esse debeat. Quia coro¬
na praesupponit certamen, meritum, &
victoriam. Etenim nonnisi è pugna, gra¬
tiae incrementum, pro victoria reportare
possumus. Concludo itaque, nos in vita
media ac sensitiva constitutos, nil scire,
habere, esse, aut posse: sed tantùm ex
gratia, cooperante merito: quodque, ut
Deus stabiliret, graduum momenta, in
intellectu adorante, praesupponenda e¬
rant. Innocens ergo manibus, & mundo
corde, Deum in veritate spiritûs adoret.
Estque status illius hominis mortalis, lon¬
gè felicior, quàm fuit Adae immortalis.
Paupertas enim ista spiritùs, scit in veri¬
tate sapienter, cognoscit scienter, credit
confidenter, sentit verè, & humiliter fate¬
tur, se merum omnium defectuum sub¬
iectum. id est, inutilem servum & malum.
Hoc itinere occurrit homini ineffabile
Regnum Dei, oceanus lucis, qui dat intel¬
lectûs claritatem non petitam, & augu¬
stiora multò, quàm vota Angelorum o¬
ptent. Haec superant Philosophiam ethni¬
cam, & Atheorum modernorum. Sic est.
Sic se habet Intellectus & Veritas, in qua
Philosophia nostra suum Alpha ponit.
Quod nisi fecerit, inutilis vita longa, tot
seculis ignorata, tot ingeniis neglecta, &
usque in seculi finem non nisi solis Ade¬
ptis nota.
Xxxx 2
IMA¬