INTELLECTUS
ADAMICUS
707
absque
corporum
turbulentiis,
in
spiritus
intelligentiae
ipsum
adorent.
Hominem
verò
minuit
paulò
minus
ab
Angelis:
ta¬
men
primario
ad
gloriam
&
adorationem
sui,
in
simulacrum
divinitatis
elegit,
atque
filios
adoptivos,
tamen
infelici
ac
calami¬
toso
vivendi
generi
subnoxios:
utpote
qui
intra
corpus
nunc
demersus,
vix
se
intelligere
intelligit,
penè
suae
immortali¬
tatis
oblitus,
morborum
tyrannicis
clien¬
telis
subditus:
ita
ut
immortalis
intellectus
in
amentibus,
&
rabiosis,
ferè
extinctus
appareat.
Complacuit
sibi
namque
Omni¬
potens,
ut
tanquam
per
meritorum
sca¬
lam,
diversae
illae
mansiones
habitentur,
utque
homines,
erecti
per
characterem
gratiae,
ad
excelsiores
intelligendi
digni¬
tates
perveniant.
Ad
illud
videlicet:
ful¬
gebunt
docti,
ut
Sol.
Primum
itaque
est,
in
fidei
operativae
simplicitate
vixisse
abs¬
temium
a
malis,
&
fecisse
bonum.
Dein¬
de
ut
adorent
Deum
in
nudae
veritatis
spi¬
ritu,
&
fide
operativa
pergant
per
Ade¬
ptum
paterni
amoris,
iuvantibus
meritis
in
charitate,
etiam
nobis
non
intendenti¬
bus,
in
intellectu
magis
magisque
illustra¬
ri.
Sicque
tandem
mens
in
tenebroso
hoc
sanguinum
carcere
solvitur,
seseque
in¬
tellectualiter
adspicit,
cum
humilitate
mi¬
ratur
non
antea
visum
lumen,
gradi¬
turque
tum
sine
difficultate
ad
abstra¬
ctiores
osculi
contemplationes,
per
igno¬
tas
ducta
semitas.
Vbi
in
veritate,
iusti¬
tiâ,
&
virtutum
unione,
sub
abstracti
spi¬
ritus
lumine,
Deum,
quasi
è
sopore
re¬
surgens,
felix
adorat.
Neque
enim,
licet
Deus
alias
recognitiones
ab
homine,
quàm
ab
Angelo,
volet,
proin
minùs
gaudere
debet
in
divino
beneplacito:
sed
laudando
pergere,
in
humili
adoratione,
in
qua
omnis
sapientiae
intellectus,
om¬
niumque
spirituum
claritas,
velut
in
Cen¬
tro
vivali,
absorbentur.
Hoc
itaque
gra¬
duum
merito,
post
lapsum,
Ineffabilis
coronavit
gloriâ
&
honore
hominem,
li¬
cet
degenerem,
substituitque
pedibus
eius
caetera:
neque
enim
ante
lapsum,
ho¬
mo
unquam
eò
ad
spirasset.
Debuit
ergo
homo,
nec
omnium
quae
scivit
initio
A¬
dam,
neque
etiam
suiipsius
scientiam
ha¬
bere,
si
meritum
esse
debeat.
Quia
coro¬
na
praesupponit
certamen,
meritum,
&
victoriam.
Etenim
nonnisi
è
pugna,
gra¬
tiae
incrementum,
pro
victoria
reportare
possumus.
Concludo
itaque,
nos
in
vita
media
ac
sensitiva
constitutos,
nil
scire,
habere,
esse,
aut
posse:
sed
tantùm
ex
gratia,
cooperante
merito:
quodque,
ut
Deus
stabiliret,
graduum
momenta,
in
intellectu
adorante,
praesupponenda
e¬
rant.
Innocens
ergo
manibus,
&
mundo
corde,
Deum
in
veritate
spiritûs
adoret.
Estque
status
illius
hominis
mortalis,
lon¬
gè
felicior,
quàm
fuit
Adae
immortalis.
Paupertas
enim
ista
spiritùs,
scit
in
veri¬
tate
sapienter,
cognoscit
scienter,
credit
confidenter,
sentit
verè,
&
humiliter
fate¬
tur,
se
merum
omnium
defectuum
sub¬
iectum.
id
est,
inutilem
servum
&
malum.
Hoc
itinere
occurrit
homini
ineffabile
Regnum
Dei,
oceanus
lucis,
qui
dat
intel¬
lectûs
claritatem
non
petitam,
&
augu¬
stiora
multò,
quàm
vota
Angelorum
o¬
ptent.
Haec
superant
Philosophiam
ethni¬
cam,
&
Atheorum
modernorum.
Sic
est.
Sic
se
habet
Intellectus
&
Veritas,
in
qua
Philosophia
nostra
suum
Alpha
ponit.
Quod
nisi
fecerit,
inutilis
vita
longa,
tot
seculis
ignorata,
tot
ingeniis
neglecta,
&
usque
in
seculi
finem
non
nisi
solis
Ade¬
ptis
nota.
Xxxx
2
IMA¬