708
IMAGO
DEI
INitium
sapientiae
timor
Do¬
mini.
Timor
autem
Domini
incipit
à
meditatione
mortis,
&
vitae
aeternae.
Finem
ve¬
ro
Sapientiae,
multi
cum
Stoi¬
cis,
rentur
esse
cognitionem
sui
ipsius.
E¬
go
verò
finem
ultimatum
Sapientiae,
&
totius
cursùs
vitae
nostrae
bravium,
voco
charitatem,
quae
nos
sola
comitabitur:
ubi
caetera
nos
deseruerint.
Et
quanquam
cognitio
sui
ipsius,
iuxta
me,
sit
duntaxat
medium
ad
Timorem
Domini:
Ab
hac
ta¬
men
est
auspicandus
tractatus
de
vita
lon¬
gâ.
Eò
quod
cognitio
vitae,
cognitionem
animae
praesupponat.
Cum
vita
&
anima
(ut
iterum
dixi)
sint
synonyma.
De
fide
est.
Hominem
ad
imaginem
Dei
creatum,
ex
nihilo,
in
creaturam
viventem,
ejus.
que
Mentem
nunquam
perituram.
Ubi
interim
animae
brutorum,
in
nihilum
per¬
cunt,
cùm
vivere
desinunt.
Cujus
diffe¬
rentiae
pondera,
de
ortu
formarum,
docui.
At
hactenus
non
sat
constat,
in
quo
ista
similitudo
cum
Deo,
nostri
Archetypo¬
sita
sit.
In
anima
enim
sola,
plerique
hanc
excelsam
Iconem
statuunt.
Dicam
quae
sentio,
sub
humili
tamen
protestatione
&
subiectione
censurae
Ecclesiae.
Ita
est.
Cognitâ
iam
aliqualiter
formarum
origi¬
ne,
&
mentem
humanam
apprimè
inqui¬
rere
aequum
est.
At
certè
nulla
cognitio
est
onerosior
eâ,
quâ
anima
seipsam
com¬
prehendit:
Imò
&
vix
ulla
est
utilior.
Eò
quòd
fides
basim
stabiliat,
super
animae
non
perituram
ac
non
delebilem
substan¬
tiam.
Reperi
quidem
plures
demonstratio¬
nes
circa
hanc
veritatem,
libris
divulga¬
tas:
At
nullam
prorsus
earum
propter
quid,
respectu
Atheorum,
unicum,
&
constans
ab
aeterno
numen
negantium.
Plato
equidem
tres
Atheorum
statuit
clas¬
ses.
Primam
quidem,
quae
nullos
credit
Deos.
Alteram
quoque,
quae
quidem
ad¬
mittit
Deos;
nostri
tamen
incurios,
re¬
rumque
parvarum
spretores
nescios.
Ter¬
tiam
tandem,
quae
quanquam
Deos,
re¬
rumque
minimarum
gnaros
credat:
pu¬
tat
tamen
minimâ
precatiunculâ
flexiles.
Creberrimum
hoc
genus
inter
Christia¬
nos,
etiam
qui
se
profitentur
perfectissi¬
mos
hodie;
atque
ideò
audent
quidlibet,
creduntque
religionem
duntaxat
ad
coër¬
cendum
populum,
timore
legum,
obli¬
gationis
fidei,
&
inferni
mulcta.
Hi
enim
onera
humeris
aliorum
graratim
impo¬
nunt,
quae
ne
digito
quidem
attingunt,
loculos
suorum
emungunt,
morientibus
coelum
venale
prostituunt,
rebusque
se¬
cularibus
ubique
sese
ingerunt,
quatenus
religionem
non
citra
statum
subsistere
e¬
derent.
Supremus
meus
optatus
esset,
unico
saltem
momento
degustarent,
quid
sit
intellectualiter
intelligere,
ut
mentis
inmortalitatem
velut
tangendo
sentiant.
Equidem
non
inveni
regulas,
aut
mo¬
dum,
quibus
possem
alterius
intellectum
illustrare.
Contestor
itaque
meritò,
quod
qui
semper
student,
de
veritate
velut
in¬
quirentes,
nunquam
tamen
ad
eius
scien¬
tiam
perveniant:
quia
literâ
inflati
nul¬
lam
habent
charitatem,
Atheismum
oc¬
cultum
fovent.
Hoc
unum
autem
didici,
quòd
Mens
iam
nequicquam
intelligat
per
Imaginationem,
neque
per
figuras
&
imagines,
nisi
miser
&
aerumnosus
tationis
discursus
accesserit.
Ast
ubi
ani¬
ma
seipsam
comprehendit,
deficit
ipsi
ra¬
tio,
&
sui
ipsius
imago,
quâ
sibi
seipsam
repraesentet.
Ergo
anima
se
per
discursum
rationis
nequaquam
potest
apprehende¬
re,
ut
neque
per
imagines.
Etenim
post¬
quam
cognovissem,
quòd
veritas
essen¬
tiae,
&
veritas
Intellectûs
sint
unum
at¬
que
idem:
scivi
intellectum
esse
rem
quandam
immortalem,
procul
à
caducis
separatam.
Anima
quidem
non
sentitur:
credimus
tamen
eam
esse
intus,
non
fe¬
riari,
nec
fatigari,
nec
morbis
agitari.
Somnus
ergo,
furor,
ebrietasque,
non
sunt
immortalis
animae
laesae
symptoma¬
ta: