IMAGO
DEI.
710
ctiùs
Dei
imaginem
exprimeret
homine.
Porrò
quicquid
Deus
plus
diligit,
id
est
nobilius:
Sed
Deus
dilexit
plus
homi¬
nem,
quàm
Angelum.
Neque
enim
ad
redimendum
naturam
Angelicam,
factus
est
figura
cacodaemonis,
prout
Agnus
ter
gloriosus,
mundi
Salvator,
assumsit
naturam
servi.
Neque
enim
his
obstat,
quòd
minimus
in
regno
coelorum
sit
ma¬
ior
Ioanne.
Nam
filius
hominis
non
est
minor
Angelo:
etsi
paulò
minus
ab
An¬
gelo
sit
minutus:
Sorte
enim
vivendi,
dum
homo
factus
est,
minutus
est
paulò
minor
ab
Angelo.
Ideò
namque
Angelus
semper
manet
spiritus
ministrans:
nus¬
quam
autem
legitur
amicus,
aut
filius
patris,
deliciae
filii,
templum
Spiritus
san¬
cti,
in
quo
ter
gloriosa
Trinitas
suam
man¬
sionem
facit.
Ista
nempe
est
praerogativa
imaginis
divinae,
quam
Lux
aeterna
im¬
primit
in
omnem
hominem
venientem
in
hunc
mundum.
Enimverò
anno
1610.
post
longam
contemplationis
lassatio¬
nem,
ut
aliquam
mentis
meae
cognitio¬
nem
adipiscerer,
in
somnum
fortè
lapsus,
extra
rationis
usum
raptus,
videbar
esse
in
aula
sat
obscura.
A
manu
laevâ
mensa
erat,
in
qua
lagena,
cui
parum
liquoris
ine¬
rat,
dixitque
vox
liquoris
ad
me:
Vis
honores,
&
opes?
obstupui
ad
vocem
insolitam.
Obambulavi,
mecum
delibe¬
rans,
quid
istud
designaret.
Mox
ad
dex¬
teram,
rima
in
pariete
erat,
per
quam
lux
quaedam
oculos
perstrinxit,
quae
me
li¬
quoris,
vocis,
&
prioris
consilii,
fecit
immemorem.
Quia
vidi,
quòd
superaret
cogitationem
verbo
exprimibilem.
Actu¬
tum
rima
illa
disparuit.
Inde
ad
lagenam
moestus
rediens,
hanc
mecum
abstuli.
Conabar
autem
liquorem
degustare;
mul¬
toque
labore
phialam
aperui,
&
horrore
perculsus
somno
excidi.
Remansit
autem
ingens
desiderium
cognoscendi
animam,
in
quo
desiderio
per
23.
solidos
annos
an¬
helavi.
Tandem
anno
1633.
in
anxiis
fortunarum
afflictionibus,
in
visione
vidi
animam
meam.
Erat
autem
plusquam
lux
in
figura
humana,
cujus
totum
erat
ho¬
mogeneum
activè
cernens,
substantia
spiritualis,
crystallina,
&
lucens.
Con¬
tinebatur
autem
in
altera
nubilosa
parte
tanquam
sui
siliqua,
quae
an
splendorem
ex
se
faceret,
vix
potui
discernere,
pro¬
pter
fulgorem
superlativum
Spiritùs
cry¬
stallini,
intus
contenti.
Istud
tamen
ad
ver¬
ti,
quòd
nota
sexualis
non
esset
nisi
in
si¬
liqua,
non
autem
in
crystallo.
Cujus
sigil¬
lum
erat
Lux
ineffabilis,
sic
reflexa
in
cry¬
stallo,
ut
crystallus
ipsa
fieret
incomprae¬
hensibilis.
Idque
non
quidem
per
negatio¬
nem
aut
privationem
(quippe
quae
respe¬
ctu
nostrae
imbecillitatis
sic
vocantur)
sed
ens
augustum
repręsentabat,
quod
per
ver¬
bum
nequit
exprimi.
Et
dictum
fuit
mihi
Hoc
est,
quod
per
rimam
vidisti
quondam.
Vidi
autem
ista
intellectualiter
in
anima:
quae
si
oculus
videret,
dein
videre
cessa¬
ret.
Somnium
itaque
ostendit
mihi,
ani¬
mae
humanae
pulcritudinem
superare
om¬
nem
conceptum.
Saltem
comprehendi
va¬
nitatem
longi
desiderii
mei:
destiti
itaque
ab
optatu
videndi
animam.
Nam
utut
pul¬
cra
esset
Spiritualis
ista
crystallus:
atta¬
men
anima
mea
nil
perfectionis
ab
ejus¬
modi
visione
sibi
retinuit,
prout
alioqui
post
visionem
intellectualem
mens
ador¬
natur
multâ
scientiae
perfectione.
Cogno¬
vi
itaque,
quod
mens
in
illa
somniali
vi¬
sione
egisset
personam
tertii,
adeóque
non
esset
tanto
optatui
operae
pretium.
Cęterum
quòd
ad
imaginem
Dei
in
mente
spectat,
fateor
iuxta
meam
exiguitatem,
me
nil
unquam
concipere
potuisse,
sive
id
spiritus
esset,
sive
corpus,
sive
in
intellectu,
vel
demum
in
phantasia,
aut
in
mera
in¬
tellectuali
visione,
quod
non
eadem
o¬
perâ
aliquam
sui
repraesentet
figuram,
sub
qua
staret
in
considerante.
Quoniam
sanè
rem
concipiam
per
sui
imaginem:
vel
sive
Intellectus
sese
transmutet
in
rem
intellectam:
saltem
nequivi
considerare
hoc
fieri,
nisi
migraret
de
se,
in
rem
intelle¬
ctam
cum
alteritate
sui,
quae
cùm
esse
ali¬
quod
habeat
actuale,
semper
mecum
stetit
sub