855
IMAGO DEI. 710
ctiùs Dei imaginem exprimeret homine.
Porrò quicquid Deus plus diligit, id est
nobilius: Sed Deus dilexit plus homi¬
nem, quàm Angelum. Neque enim ad
redimendum naturam Angelicam, factus
est figura cacodaemonis, prout Agnus
ter gloriosus, mundi Salvator, assumsit
naturam servi. Neque enim his obstat,
quòd minimus in regno coelorum sit ma¬
ior Ioanne. Nam filius hominis non est
minor Angelo: etsi paulò minus ab An¬
gelo sit minutus: Sorte enim vivendi,
dum homo factus est, minutus est paulò
minor ab Angelo. Ideò namque Angelus
semper manet spiritus ministrans: nus¬
quam autem legitur amicus, aut filius
patris, deliciae filii, templum Spiritus san¬
cti, in quo ter gloriosa Trinitas suam man¬
sionem facit. Ista nempe est praerogativa
imaginis divinae, quam Lux aeterna im¬
primit in omnem hominem venientem in
hunc mundum. Enimverò anno 1610.
post longam contemplationis lassatio¬
nem, ut aliquam mentis meae cognitio¬
nem adipiscerer, in somnum fortè lapsus,
extra rationis usum raptus, videbar esse in
aula sat obscura. A manu laevâ mensa erat,
in qua lagena, cui parum liquoris ine¬
rat, dixitque vox liquoris ad me: Vis
honores, & opes? obstupui ad vocem
insolitam. Obambulavi, mecum delibe¬
rans, quid istud designaret. Mox ad dex¬
teram, rima in pariete erat, per quam lux
quaedam oculos perstrinxit, quae me li¬
quoris, vocis, & prioris consilii, fecit
immemorem. Quia vidi, quòd superaret
cogitationem verbo exprimibilem. Actu¬
tum rima illa disparuit. Inde ad lagenam
moestus rediens, hanc mecum abstuli.
Conabar autem liquorem degustare; mul¬
toque labore phialam aperui, & horrore
perculsus somno excidi. Remansit autem
ingens desiderium cognoscendi animam,
in quo desiderio per 23. solidos annos an¬
helavi. Tandem anno 1633. in anxiis
fortunarum afflictionibus, in visione vidi
animam meam. Erat autem plusquam lux
in figura humana, cujus totum erat ho¬
mogeneum activè cernens, substantia
spiritualis, crystallina, & lucens. Con¬
tinebatur autem in altera nubilosa parte
tanquam sui siliqua, quae an splendorem
ex se faceret, vix potui discernere, pro¬
pter fulgorem superlativum Spiritùs cry¬
stallini, intus contenti. Istud tamen ad ver¬
ti, quòd nota sexualis non esset nisi in si¬
liqua, non autem in crystallo. Cujus sigil¬
lum erat Lux ineffabilis, sic reflexa in cry¬
stallo, ut crystallus ipsa fieret incomprae¬
hensibilis. Idque non quidem per negatio¬
nem aut privationem (quippe quae respe¬
ctu nostrae imbecillitatis sic vocantur) sed
ens augustum repręsentabat, quod per ver¬
bum nequit exprimi. Et dictum fuit mihi
Hoc est, quod per rimam vidisti quondam.
Vidi autem ista intellectualiter in anima:
quae si oculus videret, dein videre cessa¬
ret. Somnium itaque ostendit mihi, ani¬
mae humanae pulcritudinem superare om¬
nem conceptum. Saltem comprehendi va¬
nitatem longi desiderii mei: destiti itaque
ab optatu videndi animam. Nam utut pul¬
cra esset Spiritualis ista crystallus: atta¬
men anima mea nil perfectionis ab ejus¬
modi visione sibi retinuit, prout alioqui
post visionem intellectualem mens ador¬
natur multâ scientiae perfectione. Cogno¬
vi itaque, quod mens in illa somniali vi¬
sione egisset personam tertii, adeóque
non esset tanto optatui operae pretium.
Cęterum quòd ad imaginem Dei in mente
spectat, fateor iuxta meam exiguitatem,
me nil unquam concipere potuisse, sive id
spiritus esset, sive corpus, sive in intellectu,
vel demum in phantasia, aut in mera in¬
tellectuali visione, quod non eadem o¬
perâ aliquam sui repraesentet figuram,
sub qua staret in considerante. Quoniam
sanè rem concipiam per sui imaginem:
vel sive Intellectus sese transmutet in rem
intellectam: saltem nequivi considerare hoc
fieri, nisi migraret de se, in rem intelle¬
ctam cum alteritate sui, quae cùm esse ali¬
quod habeat actuale, semper mecum stetit
sub