IMAGO
DEI
711
sub
aliqua
figurâ.
Enimverò
quamvis
mentem
incorporalem,
&
immortalem
substantiam
conceperim:
non
potui
ta¬
men,
simulatque
individuam
ejus
exsisten¬
tiam
cogitarem;
eandem
considerare
om¬
ni
orbatam
figurâ:
imò
nec
quidem,
quin
responderet
figurae
humanae.
Nam
quo¬
ties
anima
separata
videt
aliam
animam,
Angelum,
vel
cacodaemonem,
oportet
quod
illa
sciat,
haec
sibi
adesse,
ut
ani¬
mam
ab
Angelo
distinguat,
itemque
a¬
nimam
Petri
ab
anima
ludae.
Quae
distin¬
ctio
non
potest
gustu,
odore,
auditu,
tactuque
fieri:
sed
solâ
visione
animae
pro¬
priâ:
quae
visio
figurae
alteritatem
neces¬
fariò
includit.
Nam
cum
Angelus
ita
sit
in
loco,
ut
simul
non
sit
alibi.
In
eo
quo¬
que
includitur
necessariò
quaedam
circum¬
scriptio
figuralis,
non
minùs
quàm
lo¬
calis.
Deinde
consideravi
mentem
huma¬
nam
figuratam
hoc
modo.
Etenim
cor¬
pus
humanam,
ut
tale,
nequit
sibi
dare
figuram
humanam:
ideò
enim
sculptore
externo
opus
habuit,
qui
intra
materiam
seminis
clauderetur,
atque
in
eam
de¬
scendisset
aliunde.
Is
tamen
in
quantum
materialis
sortis
esset,
nec
ex
se,
neque
ex
massa
corporis,
figurandi
virtutem,
ut
neque
imaginem
haurire
poterat:
o¬
portet
igitur
aliquid
praecedat,
quod
planè
immateriale,
reale
tamen,
&
effecti¬
vum
initium
esset,
cui
deberetur
potestas
figurandi,
per
impressionem
sigillarem,
in
seminis
Archeum.
Patrantis
anima
er¬
go,
dum
deorsum
labitur,
lustratque
cor¬
pus
seminis
per
libidinem,
sigilli
sui
figu¬
ram,
atque
figurae
suae
sigillum,
ibidem
adumbrat
(quae
unica
secunditatis
semi¬
num
causa)
unde
tam
superba
statura
foe¬
tus.
Nam
si
anima
ipsamet
in
se
non
esset
figurata:
sed
figura
corporis
velut
spon¬
te
oriretur,
truncus
aliquo
membro
non
posset
nisi
truncum
generare.
Eò
quòd
generantis
corpus
non
integrum,
saltem
in
Spiritu
insito,
illius
membri
deficiat.
Si
itaque
semini
figura
inseritur:
certè
à
vitali
magis,
prioreque
initio,
istam
sus¬
cipiet
imaginem.
Si
verò
anima
quandam
figuram
semini
imprimat,
non
mentie¬
tur
exoticam,
vel
alienam
faciem:
sed
suiipsius
depinget
similitudinem.
Sic
nam¬
que
&
brutorum
animae
faciunt.
Ac
li¬
cet
nostra,
suae
originis
ergo,
sit
supra
naturae
leges:
quo
pede
tamen
semel
est
ingressa
naturae
limen,
illique
est
incor¬
porata,
deinceps
suis
quoque
legibus
sta¬
re
cogitur.
Eò
quòd
generationum
vita¬
lium
univocus
sit
progressus,
atque
finis.
Nec
enim
alioquin
absurditatibus
caret,
quod
tanti
operatio
(qualis
est
humana
generatio)
citra
consensum
&
coopera¬
tionem
mentis
contingeret.
Quod
si
ita
est,
necesse
quoque
est,
semini
secundita¬
tem
dari
ab
anima,
per
figurae
suae,
alia¬
rumque
vitalium
determinationum
par¬
ticipationem,
Vnaquaeque
nimirum
ani¬
ma,
adhoc
sui
imaginem,
in
spiritu
semi¬
nis
sigillat,
ut
materia
ad
requisitam
re¬
ducta
maturitatem,
adumbratam
pul¬
critudinem
ostendens,
simulque
patrantis
similitudinem,
queat
à
Creatore
forma¬
lem
lucem
impetrare,
sive
animam
illius
speciei,
cujus
similitudo
in
figura
expri¬
mitur.
Credimus
etenim
de
fide,
mentem
nostram
esse
veram
substantiam,
non
interituram:
Substantiae
autem
novam
ex
nihilo
creationem,
soli
competere
Deo.
Vnde
non
plures:
sed
unicus
omnium
est
Pater
spiritualis,
qui
in
coelis
est.
Qui
si
sibi
complacuit,
quod
solam
mentem
ad¬
optârit
in
sui
imaginem:
videtur
&
con¬
sequens,
immensum
atque
ineffabilem
Deum
etiam
esse
figurae
humanae:
idque
argumento,
à
posteriori.
Cum
corpus
cerae
instar
sit,
cui
sigillum
imaginis
men¬
tis
est
impressum:
mens
autem
habeat
suam
imaginem,
essentialemque
perfe¬
ctionem,
ab
eo,
cujus
simulacrum
prae¬
se
fert.
At
quia
corpus
subinde
defectuo¬
sum,
ac
monstro
simile
est:
putârunt
ple¬
rique
gloriosam
Dei
imaginem
totam
con¬
sistere
in
potestate
rationali.
Non
consi¬
derantes
Dei
imaginem
proximo,
ac
per¬
fectiori
modo
consistere
in
anima,
atque
inde