712
IMAGO
DEI
inde
quoque
in
corpore,
ad
animae
exem¬
plarem
characterem
formato.
In
qua
fi¬
gurandi
operatione
si
error,
is
non
ima¬
gini,
sed
aliis
causis
aliundè
irruentibus,
tribuendus
sit.
Porrò
quantum
facultati
rationali,
ad
denominandum
Dei
simula¬
crum
sit
concedendum,
suo
limite
de
Ra¬
tione
docui.
Doctior
tamen
Christiano¬
rum
pars,
tenet
animam,
unius
&
trini
Dei
imaginem
proximè
exprimere,
per
suae
substantiae
simplicitatem
uni
vocam,
&
suarum
potestatum
ternionem.
Intel¬
lectus
nempe,
voluntatis,
&
memoriae.
Quae
similitudo
semper
mihi
visa
est
im¬
propria,
ut
mens
excellenti,
propinquo,
&
singulari
valore
sit
Dei
imago.
Siqui¬
dem
imago,
figurae
similitudinem:
non
autem
numerorum
paritatem
involvit.
Quinimò
si
anima
in
sui
substantia
reprae¬
sentet
sacrosanctam
Trinitatem;
intellectus
verò,
voluntas
&
memoria,
ternionem
personarum:
necesse
est,
tres
potestates
animae
non
esse
proprietates,
vel
acciden¬
tia
animae,
imò
esse
substantiam
unicam
ipsamet
mentis:
vel
malè
quadrare
ejus¬
modi
imaginem
typo,
cuius
creditur
ima¬
go.
Considerabam
itaque,
quod
non
qui¬
dem
sola
mens
hominis:
at
totus
homo
conditus
sit
in
imaginem
Dei.
Quapro¬
pter
anima
licet
hoc
sensu
aliquem
terna¬
rium
exprimat
in
suis
potentiis:
nullate¬
nus
tamen
personalitates.
Deinde,
quòd
nulla
persona
Sacros.
Trinitatis
reprae¬
sentet
solam
voluntatem,
aut
voluntas
personam:
nulla
memoriam,
ut
neque
ulla
intellectum
separata
ab
aliis
duabus
proprietate
referat.
Tum
etiam,
quòd
tres
mentis
potestates
considerentur
ple¬
rumque
tanquam
accidentia
animae:
haec
sanè
nequeunt
ullatenus
imaginem,
vel
propinquius
aliquod
suppositum
expri¬
mere,
praeterquam
nudum
ternionem
ac¬
cidentium,
in
substantiam
animae
conge¬
stum.
Quo
sensu
anima
minùs
Dei
imagi¬
nem
denotat,
quàm
quodvis
frustum
li¬
gni.
Quod
per
sui
analysin,
salem,
sulfur,
&
mercurium
tantum
exhibet:
non
autem
(instar
mentis
in
praefata
vulgi
similitu¬
dine)
tres
duntaxat
potestates.
Tres
in¬
quam
substantias
sub
concreti
unitate
con¬
clusas,
atque
diversas,
quae
tamen
in
sui
connexione
unicam
tantum
ligni
substan¬
tiam
faciebant.
Praeterea
Taulerus
ani¬
mam
dividit
in
duas
partes:
inferiorem
scilicet,
sive
exteriorem,
quam
vocat
ani¬
mam:
&
alteram
superiorem
ac
fundum,
quem
spiritum
vocat.
Qua
parte
speciali¬
ter
Dei
imaginem
repraesentare
&
conti¬
nere
ait:
eo
quòd
ad
illam
diabolo
non
sit
accessus:
quia
Regnum
Dei
ibi
esset.
Vtrique
autem
parti
longè
diversos
actus
atque
proprietates
assignat,
quibus
utramque
distinguit.
At
saltem
bonus
ille
vir
ab
ani¬
ma
delet
homogeneitatem,
quâ
potissi¬
mùm
tamen
Dei
similitudinem
exprime¬
re
debet.
Imò
hactenus
Dei
imaginem
ne¬
dum
negat
propagatam
in
toto
homine:
verum
etiam
in
tota
anima.
Certè,
non
fa¬
cilè
credam
dualitatem
in
anima,
nec
alteri¬
tatem
binarii
admittere,
si
in
sui
essentia,
simplicissimae
naturae
divinae
imaginem
exprimere
debeat.
Quin
potiùs
oportet
stet
in
simplicissima
unitate,
&
indivisibili
homogeneitate
immortalitatis
&
indis¬
solutionis
symbolo,
extra
omnem
conne¬
xionem
vel
alteritatem.
Dico
ergo,
quòd
gloriosa
imago
nedum
est
in
anima:
sed
ipsamet
mens
est
essentialiter
gloriosa
Dei
imago.
Ideóque
tam
intima
animae
est
Dei
imago,
quàm
ipsamet
anima
sibi:
con¬
sidero
nempe
mentem,
spiritum
homoge¬
neum,
simplicem,
immortalem,
impartibi¬
lem,
ens
unicum
videlicet,
cui
mors
nihil
addit,
aut
ab
eo
aufert,
quod
sibi
in
sua
simplicitatis
essentia
est
geniale.
Dein
vero,
ut
beatitudinis
participem:
eò
quòd
damnatio
sit
illi
per
accidens,
praeter
insti¬
tutum,
ac
propter
defectum
posterum.
Eiusmodi
ergo
anima
separata
à
corpore,
non
plus
utitur
memoria,
neque
remini¬
scentiâ,
intuitu
loci,
ubi
fuit,
aut
duratio¬
nis.
Sed
unicum
nunc,
continet
ibi
omnia.
Idcirco
si
qua
illi
superstes
esset
memoria,
frustran
ea
in
aeternum,
imò
onerosa
esiet.
Idem