855
712
IMAGO DEI
inde quoque in corpore, ad animae exem¬
plarem characterem formato. In qua fi¬
gurandi operatione si error, is non ima¬
gini, sed aliis causis aliundè irruentibus,
tribuendus sit. Porrò quantum facultati
rationali, ad denominandum Dei simula¬
crum sit concedendum, suo limite de Ra¬
tione docui. Doctior tamen Christiano¬
rum pars, tenet animam, unius & trini
Dei imaginem proximè exprimere, per
suae substantiae simplicitatem uni vocam,
& suarum potestatum ternionem. Intel¬
lectus nempe, voluntatis, & memoriae.
Quae similitudo semper mihi visa est im¬
propria, ut mens excellenti, propinquo,
& singulari valore sit Dei imago. Siqui¬
dem imago, figurae similitudinem: non
autem numerorum paritatem involvit.
Quinimò si anima in sui substantia reprae¬
sentet sacrosanctam Trinitatem; intellectus
verò, voluntas & memoria, ternionem
personarum: necesse est, tres potestates
animae non esse proprietates, vel acciden¬
tia animae, imò esse substantiam unicam
ipsamet mentis: vel malè quadrare ejus¬
modi imaginem typo, cuius creditur ima¬
go. Considerabam itaque, quod non qui¬
dem sola mens hominis: at totus homo
conditus sit in imaginem Dei. Quapro¬
pter anima licet hoc sensu aliquem terna¬
rium exprimat in suis potentiis: nullate¬
nus tamen personalitates. Deinde, quòd
nulla persona Sacros. Trinitatis reprae¬
sentet solam voluntatem, aut voluntas
personam: nulla memoriam, ut neque
ulla intellectum separata ab aliis duabus
proprietate referat. Tum etiam, quòd
tres mentis potestates considerentur ple¬
rumque tanquam accidentia animae: haec
sanè nequeunt ullatenus imaginem, vel
propinquius aliquod suppositum expri¬
mere, praeterquam nudum ternionem ac¬
cidentium, in substantiam animae conge¬
stum. Quo sensu anima minùs Dei imagi¬
nem denotat, quàm quodvis frustum li¬
gni. Quod per sui analysin, salem, sulfur,
& mercurium tantum exhibet: non autem
(instar mentis in praefata vulgi similitu¬
dine) tres duntaxat potestates. Tres in¬
quam substantias sub concreti unitate con¬
clusas, atque diversas, quae tamen in sui
connexione unicam tantum ligni substan¬
tiam faciebant. Praeterea Taulerus ani¬
mam dividit in duas partes: inferiorem
scilicet, sive exteriorem, quam vocat ani¬
mam: & alteram superiorem ac fundum,
quem spiritum vocat. Qua parte speciali¬
ter Dei imaginem repraesentare & conti¬
nere ait: eo quòd ad illam diabolo non
sit accessus: quia Regnum Dei ibi esset.
Vtrique autem parti longè diversos actus
atque proprietates assignat, quibus utramque
distinguit. At saltem bonus ille vir ab ani¬
ma delet homogeneitatem, quâ potissi¬
mùm tamen Dei similitudinem exprime¬
re debet. Imò hactenus Dei imaginem ne¬
dum negat propagatam in toto homine:
verum etiam in tota anima. Certè, non fa¬
cilè credam dualitatem in anima, nec alteri¬
tatem binarii admittere, si in sui essentia,
simplicissimae naturae divinae imaginem
exprimere debeat. Quin potiùs oportet
stet in simplicissima unitate, & indivisibili
homogeneitate immortalitatis & indis¬
solutionis symbolo, extra omnem conne¬
xionem vel alteritatem. Dico ergo, quòd
gloriosa imago nedum est in anima: sed
ipsamet mens est essentialiter gloriosa
Dei imago. Ideóque tam intima animae est
Dei imago, quàm ipsamet anima sibi: con¬
sidero nempe mentem, spiritum homoge¬
neum, simplicem, immortalem, impartibi¬
lem, ens unicum videlicet, cui mors nihil
addit, aut ab eo aufert, quod sibi in sua
simplicitatis essentia est geniale. Dein
vero, ut beatitudinis participem: eò quòd
damnatio sit illi per accidens, praeter insti¬
tutum, ac propter defectum posterum.
Eiusmodi ergo anima separata à corpore,
non plus utitur memoria, neque remini¬
scentiâ, intuitu loci, ubi fuit, aut duratio¬
nis. Sed unicum nunc, continet ibi omnia.
Idcirco si qua illi superstes esset memoria,
frustran ea in aeternum, imò onerosa esiet.
Idem