IMAGO
DEI
713
Idem
de
Reminiscentia:
quippe
quae
non
nisi
per
rationis
discursum,
in
actum
pro¬
silit:
adeóque
in
aeternitate
non
ampliùs
locum
habet.
Vbi
nudae
Veritatis
aspectu,
sine
occasu,
defatigatione,
atque
defectu,
anima
stat
extra
memorandi
necessitates.
Staret
ergo
anima
beata
extra
praefatum
ternarium
potestatum:
ideóque
nec
am¬
pliùs
Dei
Imaginem
repraesentaret,
cujus
ergò
duntaxat
est
condita.
Imò
penitiùs
inspiciendo,
non
reperio
memoriam
sin¬
gularem
atque
separatam
animae
pote¬
statem:
sed
nudum
reminiscendi
mo¬
dum.
Etenim
immemores,
ideò
ope
i¬
maginationis
(quae
est
intellectus
vicaria)
sibi
memoriam
artificialem
concinnant,
discuntque
longè
fortiorem,
quàm
illo
rum
aliàs
esset
memoria
naturalis.
Quin¬
etiam
recedit
voluntas
ab
anima,
simul
cum
vita,
eo
quòd
accidentaliter
animae
advenerit.
Cùm
Deus
post
creationem
con¬
stituerit
hominem
in
manu
arbitrii
sui.
Quod
sanè
denotat,
voluntatem
proprio
modo
non
esse
menti
essentialem:
sed
ex
concessione,
ut
sit
instar
talenti,
sequa¬
turque
viam,
quam
eligere
sibi
malit.
A¬
lioqui
cum
nulla
res
sit
perniciosior
li¬
bera
voluntate:
quippe
quae
sola
omne
dissidium
inter
Deum
&
hominem
patrat:
certè
ejusmodi
facultas
locum
in
aeterni¬
tatis
beatitudine
habere
nequit.
Quippe
sublatâ
volendi
libertate,
perit
ipsamet
voluntas.
Quid
enim
alioqui
conducet
volendi
potestas,
ubi
nullum
est
liberum
ampliùs
posse
velle:
Sed
(ajunt)
in
coelis
est
voluntas
confirmata.
Id
est,
coelites
non
posse
vellę,
nisi
quod
vult
Deus.
Qui
enim
in
charitate
sunt,
non
possunt
non
velle
quae
sunt
charitatis.
Quod
sonat:
Coelites
non
ampliùs
posse
velle:
solum
autem
Deum
ibidem
velle
ac
nollè.
Ces¬
sat
ergo
voluntas,
dum
volendi
libertas
est
liquata.
Siquidem
voluntas
animae
bea¬
tae
in
aeternum
inservire,
aut
prodesse
ne¬
quit,
dum
nec
in
actum
deferri
potest.
Essetque
ejusmodi
voluntas
duntaxat
o¬
ptatio.
Quae
sanè
in
coelis
non
est,
ubi
o¬
mnium
optabilium
est
plena
satietas
cum
omni
abundantia.
Esset
ergo
voluntas
o¬
nerosa
potiùs
animae
beatae
appendentia.
Sat
esto
igitur
potestate
volendi
in
hac
vi¬
ta
esse
bene
promeritum,
&
in
lucrum
sua
thesaurizasse
talenta.
Notanter
quidem
loquor
de
potestate
volendi:
nam
post
hanc
vitam
assurgit
atque
manifestat
se
voluntas
substantialis,
à
potestate
&
acci¬
dente
illo
volendi
libero
distinctam
ha¬
bens
essentiam.
Nam
sicut
vis
phantastica
cum
vita
interit:
ita
etiam
cessat
illa
vo¬
lendi
potestas
libera.
Itaque
credidi
i¬
psam
animae
spiritualem
substantiam,
refer¬
re
imaginem
Dei,
non
autem
in
potesta¬
tibus.
Nominatim
in
hoc
proximè.
Deus
est
ens
increatum,
unum
incomprehen¬
sibile,
aeternum,
infinitum,
omnipotens,
bonum,
supersubstantiale
lumen,
&
spiritus.
Anima
verò
est
creatura,
una,
indivisa,
dependens,
immortalis,
simplex,
&
dein¬
ceps
aeterna,
substantia
spiritualis,
lucida.
In
Deo
denique
nulla
sunt
accidentia:
sed
singula
attributa
sunt
ipsamet
indistincta,
di
vini
spiritûs
essentia
simplicissima:
quod
&
Platonis
Parmenides
aliquo
usque
intellexit.
Sic
anima,
si
Dei
imaginem
re¬
ferat,
nullum
admittet
in
se
accidens:
sed
tota
ejus
substantia
erit
lumen
simplex
&
ipsus
Intellectus.
Perinde
enim
ut
fu¬
mus,
per
flammam
accensus,
in
figura
&
materia,
est
idem
cum
flamma:
pariter
sic
&
anima
est
nudus,
purus,
atque
simplex
Intellectus,
lumen
&
imago
increati
lu¬
minis.
Adeò
ut
sicut
oculus
nil
verius
aut
propinquius
adspicit,
quàm
Solem:
caetera
vero
omnia
propter
ipsum.
Sic
ani¬
ma
beata
non
intelligit
quicquam
propi¬
ùs,
quàm
ipsum
lumen,
unde
totaliter
ac
immediatè
dependet.
Et
sicut
oculus
no¬
ster
non
fert
Solis
obtutum:
sic
anima
ne¬
quit
intelligere
Deum,
multóque
minùs,
quantisper
potestatum
mediis
alligata,
utitur.
Alioquin
Intellectus
liber
acqui¬
rit
intelligendo
rei
intellectae
figuram,
sese
transformat
commigratione
ad
unita¬
tem
(ut
de
ratione
docui)
Sicque
nimi¬
rum,
Yyyy