IMAGO
DEI
714
rum,
anima
principaliter
atque
primariò
Deum
contemplatur
intelligendo,
in
ve¬
ram
Dei
imaginem
est
formata.
Sunt
ta¬
men
&
alii,
qui
Dei
imaginem
in
anima
hoc
pacto
concipiunt.
Vt
cum
lex
sit
imago
Dei:
sex
autem
sit
insculpta
animabus
no¬
stris
per
rationem:
hinc
volunt,
animam
esse
Dei
Imaginem,
quatenus
est
rationa¬
lis.
At
istud
planè
est
improprium,
imò
&
impertinens.
Nam
sic
anima
continens
legem,
contineret
quidem
Imaginem
Dei
sed
ipsamet
ejus
substantia,
non
proinde
esset
condita
in
ipsam
imaginem
Dei.
Non
magis
enim,
quàm
lex
&
ipsa
anima
diffe¬
runt
essentiâ,
&
suppositionalitate.
Odi
sanè
metaphoricas
locutiones,
in
seriis.
Vt,
Deus
creavit
hominem
in
sui
imagi¬
nem,
denotaret,
quòd
Deus
dedisset
homi¬
ni
rationis
usum.
Et
vesanum
natum
at¬
que
deformem,
non
in
sui
imaginem
pro¬
inde
fecisset.
Quin
etiam
dum
anima
cre¬
aretur,
nondum
erat
lex.
Praeterea,
tribue¬
re
rationi
imaginem
Dei,
est
esse
Deo
in¬
iurium
ac
blasphemum.
Prout
de
ratione
ali¬
às
docui.
Nulla
est
enim
similitudo
vel
adaequatio
rationis
cum
Deo,
facultatis
ca¬
ducae,
&
incertae
cùm
substantia
aeterna.
Relictis
ergo
aliorum
opinionibus,
meam
dicam.
Intellectus
habet
sibi
coaequalem
voluntatem,
non
quidem
quae
sit
pote¬
stas,
vel
accidens:
sed
ipsum
lumen
intelle¬
ctuale,
substantia
spiritualis,
essentia
sim¬
plex,
atque
indivisa,
ab
Intellectu
dunta¬
xat
separata,
per
suppositionalitatem
su¬
esse;
nequaquam
autem
in
essentia.
Re¬
perio
insuper
in
anima
&
tertium,
quod
defectu
etymi,
amorem,
sive
desiderium
non
quidem
habendi,
possidendi,
aut
fruendi;
sed
complacendi,
nuncupo.
Duobus
aliis
aequale,
aequaliter
simplex
in
unitate
substantiae:
suntque
tria
super¬
posita,
sub
unica
animae
&
indivisibili
substantiâ.
Non
est
autem
is
amor,
actus
ali¬
quis
voluntatis:
sed
procedit
ab
intellectu
atque
voluntate
substantiali
tanquan¬
distinctus
actus.
Nam
&
in
hac
vita
con¬
tingit,
quod
amemus,
quae
intelligimus
non
amanda,
&
quae
vellemus
non
ama¬
re.
Amamus
quoque,
quae
Intellectum
&
voluntatem
superant.
In
ecstasi
namque
Intellectus
&
voluntas
pereunt,
ac
sopo¬
rantur,
trantisper
atque
suum
regnum
a¬
mori
tradunt.
Etenim
nec
amor
ille
est
passio:
sed
essentia
dominans,
&
actus
glorificans.
Ergo
voluntas
&
amor
hoc
loco
excedunt
potentiarum
ambitum,
nec
commune
quicquam
habent
cum
vo¬
luntate
carnis,
aut
viri:
sed
sunt
tituli
es¬
sentiales,
quibus
(sub
egestate
nominum)
Imaginem
Dei
repraesentat
Mens.
Eo
quòd
Intellectus
Deum
tunc
intelligit,
intendit,
&
omni
penitùs
mente
amat,
u¬
nico
&
indiviso
amoris
actu,
propter
o¬
mnimodam
simplicitatem
suae
substantiae.
Quamdiu
verò
in
carne
degimus,
vix
sub¬
stantiali,
ac
purè
intellectuali
Intellectu
utimur:
sed
potius
potestate
phantasticâ,
qualitate
scilicet
ejus
vicariâ.
In
ec
stasi
enim
saepe
obdormiunt
Intellectus,
vo¬
luntas
&
memoria,
solo
superstite
amoris
actu,
sic
autem
à
tribus
illis
distincto,
ut
tamen
non
stet
sine
Intellectu,
&
volun¬
tate
substantialibus,
sibique
adaequatis.
Siquidem
cum
anima
sit
tota
homogenea
in
sui
substantia:
simplicitatem
istam
pla¬
nè
amitteret,
siainum
trium
esset
extra¬
vel
praeter
alia
duo.
Amor
ergo,
sopitis
a¬
liis
duobus,
est
velut
tum
in
superficie,
aut
potiùs,
duo
alia
imbibuntur,
absor¬
benturque
in
amore.
In
hoc
mundo,
amor
est
desiderio
prior:
quia
est
passio
facul¬
tatis
amativae,
quae
ab
illa
animae
suppo¬
sitionalitate
(quae
verè
verus
amor
est)
procedit,
&
corporeae
facultatis
iconem,
in
hac
vita
repraesentat,
non
secus
atque
Intellectus
&
memoria
modo,
quamdiu
corporis
conjugium,
in
quod
Mens
im¬
mortalis
demergitur,
tertium
quoddam
constituit.
At
post
mortem,
amor
prio¬
ritatem,
ut
neque
distinctionem
à
deside¬
rio
facit:
nec
potestatis
naturam
habet,
neque
habitus
aut
actus
volendi
est,
nec
subsistit
extra
Intellectum:
neque
memo¬
ria,
distincto
habitu
ab
Intellectu,
su¬
perma¬