855
IMAGO DEI
714
rum, anima principaliter atque primariò
Deum contemplatur intelligendo, in ve¬
ram Dei imaginem est formata. Sunt ta¬
men & alii, qui Dei imaginem in anima
hoc pacto concipiunt. Vt cum lex sit imago
Dei: sex autem sit insculpta animabus no¬
stris per rationem: hinc volunt, animam
esse Dei Imaginem, quatenus est rationa¬
lis. At istud planè est improprium, imò &
impertinens. Nam sic anima continens
legem, contineret quidem Imaginem Dei
sed ipsamet ejus substantia, non proinde
esset condita in ipsam imaginem Dei. Non
magis enim, quàm lex & ipsa anima diffe¬
runt essentiâ, & suppositionalitate. Odi
sanè metaphoricas locutiones, in seriis.
Vt, Deus creavit hominem in sui imagi¬
nem, denotaret, quòd Deus dedisset homi¬
ni rationis usum. Et vesanum natum at¬
que deformem, non in sui imaginem pro¬
inde fecisset. Quin etiam dum anima cre¬
aretur, nondum erat lex. Praeterea, tribue¬
re rationi imaginem Dei, est esse Deo in¬
iurium ac blasphemum. Prout de ratione ali¬
às docui. Nulla est enim similitudo vel
adaequatio rationis cum Deo, facultatis ca¬
ducae, & incertae cùm substantia aeterna.
Relictis ergo aliorum opinionibus, meam
dicam. Intellectus habet sibi coaequalem
voluntatem, non quidem quae sit pote¬
stas, vel accidens: sed ipsum lumen intelle¬
ctuale, substantia spiritualis, essentia sim¬
plex, atque indivisa, ab Intellectu dunta¬
xat separata, per suppositionalitatem su¬
esse; nequaquam autem in essentia. Re¬
perio insuper in anima & tertium, quod
defectu etymi, amorem, sive desiderium
non quidem habendi, possidendi, aut
fruendi; sed complacendi, nuncupo.
Duobus aliis aequale, aequaliter simplex
in unitate substantiae: suntque tria super¬
posita, sub unica animae & indivisibili
substantiâ. Non est autem is amor, actus ali¬
quis voluntatis: sed procedit ab intellectu
atque voluntate substantiali tanquan¬
distinctus actus. Nam & in hac vita con¬
tingit, quod amemus, quae intelligimus
non amanda, & quae vellemus non ama¬
re. Amamus quoque, quae Intellectum
& voluntatem superant. In ecstasi namque
Intellectus & voluntas pereunt, ac sopo¬
rantur, trantisper atque suum regnum a¬
mori tradunt. Etenim nec amor ille est
passio: sed essentia dominans, & actus
glorificans. Ergo voluntas & amor hoc
loco excedunt potentiarum ambitum,
nec commune quicquam habent cum vo¬
luntate carnis, aut viri: sed sunt tituli es¬
sentiales, quibus (sub egestate nominum)
Imaginem Dei repraesentat Mens. Eo
quòd Intellectus Deum tunc intelligit,
intendit, & omni penitùs mente amat, u¬
nico & indiviso amoris actu, propter o¬
mnimodam simplicitatem suae substantiae.
Quamdiu verò in carne degimus, vix sub¬
stantiali, ac purè intellectuali Intellectu
utimur: sed potius potestate phantasticâ,
qualitate scilicet ejus vicariâ. In ec stasi
enim saepe obdormiunt Intellectus, vo¬
luntas & memoria, solo superstite amoris
actu, sic autem à tribus illis distincto, ut
tamen non stet sine Intellectu, & volun¬
tate substantialibus, sibique adaequatis.
Siquidem cum anima sit tota homogenea
in sui substantia: simplicitatem istam pla¬
nè amitteret, siainum trium esset extra¬
vel praeter alia duo. Amor ergo, sopitis a¬
liis duobus, est velut tum in superficie,
aut potiùs, duo alia imbibuntur, absor¬
benturque in amore. In hoc mundo, amor
est desiderio prior: quia est passio facul¬
tatis amativae, quae ab illa animae suppo¬
sitionalitate (quae verè verus amor est)
procedit, & corporeae facultatis iconem,
in hac vita repraesentat, non secus atque
Intellectus & memoria modo, quamdiu
corporis conjugium, in quod Mens im¬
mortalis demergitur, tertium quoddam
constituit. At post mortem, amor prio¬
ritatem, ut neque distinctionem à deside¬
rio facit: nec potestatis naturam habet,
neque habitus aut actus volendi est, nec
subsistit extra Intellectum: neque memo¬
ria, distincto habitu ab Intellectu, su¬
perma¬