IMAGO
DEI
716
modum.
Siquidem
mens
est
unus
actus,
purus,
simplex,
formalis,
homogeneus,
&
indivisus,
in
quo
proximè
Imago
Dei,
essentialiterque
subsistit.
Adeò
ut
in
ista
Imagine,
etiam
omnes
potestates
nedum
deponant
naturam
attributorum;
verùm
etiam
suas
suppositionalitates
colligunt
in
unitatem
indistinctam.
Eò
quòd
anima
in
se
sit
lux
quaedam
substantialis,
atque
substantia
ita
lucida,
quod
non
sit
distin¬
cta
suppositis
ab
ipsa
luce:
ejusque
intel¬
lectus
ita
est
lux
animae,
ut
ipsa
anima,
quae
nil
nisi
lux
est,
sit
tantum
merus
intel¬
lectus.
In
qua
sui
ipsius
luce,
anima
sepa¬
rata
à
corpore
tota
per
totam
se
videt,
in¬
telligit:
nec
cerebro,
aut
corde,
opus
in¬
bet:
in
quibus
organis,
scilicet
sua
sub¬
stantia,
proprietatum
prosapiam
tantùm
assumere
videtur.
In
corpore
nimirum
ipse
intellectus
abstractus,
corporalibus
organis
demersus,
iisdemque
cum
utitur,
vim
qualitativam
repraesentat
ac
assumit,
quae
dicitur
Imaginatio,
quae
ex
societate
potestatis
phantasticae,
ipsius
animae
sensi¬
tivae,
&
intellectûs
splendore,
in
organis
degenerato,
consurgit
quadam
combina¬
tione,
in
potestatem
qualitativam.
Proin¬
de
namque,
imaginando
lassatur
ista
fa¬
cultas,
&
succumbit,
sic
ut
demens
fiat,
&
pili
canescant:
mens
autem
semel
se¬
parata,
nunquam
intelligendo
fatigatur.
Quinimò
in
vivis
nedum
lassatur
imagina¬
tio:
sed
etiam
à
seipsa
non
habet
species
intellectivas,
nisi
quas
ab
obiectis
haurit:
adeoque
vis
intellectualis,
quae
imaginan¬
do
cum
animae
sensitivae
functione
phan¬
tastica
concurrit,
sequitur
indolem
orga¬
ni,
atque
vitae
sensitivae
arbitrium.
Iuxta
atque
regulariter
in
natura,
effectus
se¬
quitur
debiliorem
partem
suarum
causa¬
rum.
Sed
anima,
quicquid
ad
noscendum,
memorandum,
volendumque,
sive
pro
semel,
aut
pro
saepius
requirit,
id
totum
à
seipso,
&
non
ab
alieno
habet.
Neque
enim
in
anima
abstracta,
oritur
voluntas
à
ac
intellecta:
imò
nec
inest
animae
volun¬
tas
ad
rem
intellectam:
sed
est
bonitas
a¬
moris
formalis.
Quae
quidem
non
est
pro¬
pria
passio
animae,
non
habitus,
non
pro¬
pensio,
neque
ulla
qualitas:
sed
substan¬
tialis
actus
bonitatis,
per
quem
anima
bea¬
ta
substantialiter,
univocè,
&
homoge¬
nealiter
est
bona:
non
autem
qualitativè¬
Hancque
praerogativam
habet,
ex
quo
est
imago
typica
divinitatis.
Corpora
verò
tam
quae
creduntur
composita,
quàm
me¬
rè
simplicia,
perpetuâ
labuntur
sponte
in
formarum
attributa,
in
heterogeneitatum
vicissitudines
demum
atque
dissolutionem
prona.
Constat
iam
ergo,
unde
animae
status,
dignitas,
conditio,
atque
imaginis
divinae
praerogativa
in
vivis
obnubilentur.
Caeterum
desiderium,
sive
amor,
de
quo
hîc
loquor:
non
est
functio
potestatis
ap¬
petitivae,
nec
ipsamet
desiderandi
pote¬
stas
qualitativa;
sed
est
pars
substantialis
mentis,
vel
potiùs
ipsamet
mens,
fluens
ex
intellectu
&
voluntate.
Quia
illa
tria,
sub
unitatem
à
Creatore
sunt
indivisibili¬
ter
conjuncta,
simplicitate
quàm
maxima.
In
vivis
tamen
sive
mortalibus,
est
ab
in¬
tellectu
&
voluntate
in
functionibus
se¬
parata,
propter
organi
conditionem,
&
animae
sensitivae
naturam.
Siquidem
nunc
saepe
desideramus,
quae
intellectus
iudi¬
cat
non
desiderabilia,
&
voluntas
optaret
non
desiderari.
Necesse
est
autem
res,
quarum
operationes
sunt
discretae,
eas¬
dem
in
radice
sui
esse
discretas,
per
mo¬
dum
quo
singula
separantur.
In
anima
quidem,
sola
suppositionalitate
relativa.
In
corpore
verò;
iuxta
corpoream
&
qua¬
litativam
naturam.
Ideóque
substantiale
istud
desiderium
sive
amor,
est
animae
in¬
tima
essentia,
eidem
consubstantialis
&
coaeva.
Adeò
licet
in
coelis
sit
desiderabi¬
lium
plena
satietas,
&
fruitio
perpetua:
non
cessat
tamen
proinde
istud
desideri¬
um
in
anima,
quod
est
studium
compla¬
centiae:
nec
passionem
propterea
infert
animae,
plusquam
ipsa
charitas:
quippe¬
in
radice
sunt
conjuncta
ut
unum
&
idem.
Nam