IMAGO
DEI
717
Nam
cessante
desiderio
amoroso,
necessa¬
riò
vel
mox
satietas,
vel
insensilitas
frui¬
tionis
oboriretur;
quod
in
coelestibus
tur¬
pe
foret.
Est
itaque
istud
desiderium
amo¬
ris,
fomes
delectationis
interminabilis.
quâ
consideratione
mens
refert
Spiritum
Paracletum.
Creator
enim
ineffabilis
ho¬
minem
posuit
in
libertate
sui
desiderii,
ut
in
spiritu
vivat
ad
Imaginem
Dei,
in
desi¬
derio
sancto,
&
charitate
perfecta.
Patet
ergo,
operationes
esse
distinctas
à
radice
facultatum,
dum
intelligimus
quae
non
desideramus;
desideramus
verò,
quae
non
planè
noscimus,
&
quae
nollemus.
Volu¬
mus
denique
(dum
volens
vadit
adsup¬
plicium)
quae
non
desideramus:
&
desi¬
deramus,
quae
nollemus
(dum
quis
sibi
crus
amputari
jubet)
Itemque
desiderium
exin
quandoque
superat
voluntatem,
vel
voluntas
desiderium
non
rarò
cogit,
&
vi¬
cissim
se
trahunt
subter
mutua
imperia:
sed
totum
in
mortalibus,
eo
quòd
anima
sensitiva
intellectum:
&
corpus
animam
sensitivam
trahat
in
multiplicem
divisionis
ataxiam.
Sic
namque
contingit
desidera¬
ri
impossibilia,
&
praeterita
optantur
prae¬
sentia.
Etenim
nisi
istud
desiderium
esset
de
radicementis,
non
peccaret
qui
vide¬
ret
mulierem
ante
concupiscendum
eam,
ante
plenae
voluntatis
consensum.
Deside¬
rantur
ergo
plurima,
quorum
causae
non
sunt
volitae;
multaque,
quorum
effectus
à
voluntate
atque
iudicio
recusantur.
In
modo
etiam
aliter
operatur
desiderium,
atque
aliter
voluntas.
In
motu
quoque
dici,
sive
in
duratione,
desiderium
saepe
praecedit,
&
subinde
sequitur
voluntatem,
superatque
vicissim
unum
alterum,
ut
quid
à
se
distinctum
coërceat.
Idque
totum
in
caducis.
In
aeternitate
verò,
ubi
consur¬
git
amor,
sive
desiderium
amorosum,
tan¬
quam
substantia
animae,
nil
est
desidera¬
tum,
quod
non
volitum:
idque
tam
quo¬
ad
actum,
quàm
substantiam
&
essentiam.
Quia
ob
substantiae
simplicitatem,
colle¬
cta
sunt
in
unitatem:
quanquam
in
radi¬
ce
habeant
supposita
diversa,
quod
planè
modum
intelligendi
in
mortalibus
supe¬
rat.
In
homine
denique
est
Regnum
DEI
ineffabile,
id
est,
Deus
ipse,
cujus
perpetuo
splendore
cuncta
in
veritatem
colligun¬
tur.
Ergo
Imago
Dei
primaria
est
in
ejus
anima
immortali;
utpote
cujus
ipsamet
essentia,
&
ipsissima
DEI
Imago.
Quae
Imago
nec
verbis
exprimi
potest,
ut
nec
corde
cogitari
in
hac
vita,
quia
Dei
simili¬
tudinem
aliquam
refert.
In
siliqua
verò
mentis,
sive
in
sensitiva,
atque
vitali
for¬
mâ,
est
Imago
eadem
relucens:
attamen
per
modum
inferioris
naturae
recepta,
de¬
turpataque
per
transgressionem
sive
mor¬
tem.
Vnde
tandem
corpus
etiam
non
qui¬
dem
Dei
Imaginem,
sed
figuram
illius
mutuat.
Ast
anima,
devoluta
in
exterio¬
res
tenebras,
prout
à
lumine
increato,
&
à
virtute
Imaginis
sese
separavit,
ideóque
nativum
lumen,
propter
appropriatio¬
nem,
tanquam
sibi
ex
condigno
proprium
esset,
ita
amisit;
quod
deinceps
nil
intel¬
ligat,
velit,
aut
amet
praeter
se,
&
propter
se.
Damnati
enim
resurgent
non
mutati:
Quia
corpus
illorum
resurgens,
recipiet
determinationes
ab
anima.
Quae
cum
mo¬
do
sit
cum
omnibus
depravatis
affectioni¬
bus,
in
se
duntaxat
reflexis,
per
modum
corporeum:
Imaginem
Dei
velut
in
se
suffocatam,
in
corpore
resurgendo
non
adumbrabit,
nisi
corporeo
modo:
id
est,
figuratenus.
Denique
privata
per
mortis
catarractam,
ab
Imaginationis,
memoriae,
&
voluntatis
liberae
adiumentis:
cuncta
deinceps
intelligit,
vult,
amat,
caecâ
ap¬
prehensione,
sibi
duntaxat
addicta.
Scit
e¬
nim
suam
immortalitatem,
damnationem
verò
sentit,
eamque
queritur
ut
injustiti¬
am
sibi
factam.
Eò
quòd
suus
amor
sit
tantùm
ad
excusandas
excusationes
in
peccatis,
tanquam
patratis
inscitiae
&
in¬
nocentiae
diebus,
cum
multa
naturae
fra¬
gilitate,
hostium
insidiis,
&
sufficientis
gratiae
defectu.
Nec
deberi
ex
condigno
aeternum
supplicium,
pro
momentanea
transgressione.
Tum
enim
furere
incipit,
&
odisse
Deum
perseverat.
Maximè
quod
sciat
Yyyy
3