LUNARE
TRIBUTUM
734
ac
praeterea
cadaverosum
virus
acutum,
erosioni
aptum.
Quatenus
autem
se¬
mel
sigillo
vitalis
Archei
potiebatur,
quo
dein
privatum,
vim
fermentalem,
poten¬
ti
contagio
plenam;
hostilesque
acerbita¬
tes
nanciscitur.
Cruor
enim
iste,
diversis
malitiae
gradibus,
varia
intus
miserae
mu¬
lieri
pathemata
concitat.
Nam
ubi
semel
ad
venarum
uteri
hospitia,
à
caetero
cru¬
ore
sequestratus,
malignitatis
praefatam
acrimoniam
suscepit,
atque
inde
retrogra¬
do
revulsionis
motu
(qui
fit
vel
per
largas
venaesectiones,
vel
uteri
symptomaticas
excandescentias
profluviorum
concitatrices)
intra
venae
cavae
caudices
resorbetur:
syn¬
copes,
palpitationes,
convulsiones,
&
non
rarò
strangulationes
horribiles
efficit.
At
si
cruor
menstruus,
nondum
ad
uteri
venas
deductus,
aut
planè
à
reliquo
secretus,
adeóque
necdum
ultimam
perniciem
ha¬
buerit:
Inordinatione
quapiam
detine¬
tur,
variaque
symtomata
passim
conspi¬
cua
excitat.
Ex
praefatis
igitur
liquet,
prae¬
gnantes,
nutrices,
infirmas,
exsangues,
emaciatas,
impuberes,
&
Rotulas,
carere
menstruis,
quia
&
superfluis.
Falsum
quo¬
que
est,
Omnem
cruorem
menstruum,
absque
distinctione
esse
venenosum,
vel
innocuum.
Itemque,
quod
in
utero
nu¬
trimur,
grandescimus
ex
menstruo.
Siqui¬
dem
cruor
muliebris
non
ante
conditio¬
nem
habet
menstrui,
quam
dum
nutritio¬
ni
ineptus,
vita
effetus,
vinctusque
duci¬
tur
ad
cloacam.
Neque
enim
qui
vinum
potat,
bibit
acetum,
licet
hoc
ex
illo
fiat.
Ut
neque
excrementis
vescitur,
qui
cibos
edit.
Imò
quod
amplius
est.
Cruor
qui
in
vel
mox
à
partu
excernitur,
non
est
menstruus,
defectu
conditionis,
eò
quòd
non
sit
à
praecedenti
lunae
cursu
super¬
fluus.
Dein
etiam,
quia
non
coacervatus,
carnosus,
non
aluminosus,
non
tingens
lintea,
nec
à
toto
segregatus,
nec
ad
loca
Vteri
proscriptus
in
expulsionem.
Ille
enim,
qui
copiosus
sub
&
post
partum
ex¬
cernitur;
quoque
retento,
mox
dein
fe¬
bris
delira
interitum
minatur,
cruor
qui¬
dem
est;
non
tamen
matris
menstruum:
relictus
enim
est
à
fetu,
qui
cum
ab
em¬
psychosi
proprio
victitaret
orbe,
culinam
habuit
extra
se,
in
vasis
uteri.
Quapropter
aliam
sibi
ad
scivit
proprietatem,
quàm
matris,
&
quàm
menstrui.
Hospes
enim
ille,
cruoris
menstrui
quidem
habet
speci¬
em:
alienae
tamen
familiae
adoptivus,
&
matri
factus
exoticus,
seriò
est
expellen¬
dus,
non
alias
sanè
quàm
ipsaemet
secun¬
dinae.
Omissus
verò
atque
derelictus,
cor¬
rumpitur,
&
mortem
infert.
Caeterùm
cùm
in
praegnante
nullum
prorsus
sit
menstruum,
per
consequens
nec
foetus
ille
alitur:
sed
puro
sanguine
matris,
putoque
cruore
dein,
prius
adhuc
suis
culinis
de¬
purato:
falluntur
ergo
Scholae,
docentes
exanthemata,
morbillos,
seu
variolos,
unicuique
propemodum
mortalium
de¬
beri,
propter
tributum
alimenti
menstrui.
Etenim
observabant,
ratò
aliquem
bis
fe¬
riri
isto
morbo,
rariúsque
fortè
ab
illo
ex¬
cusari:
quapropter
communem
indagan¬
tes
causam,
effectum,
unde
fetus
nutrire¬
tur
initio,
in
menstruum
retulere.
Ast
in
omnibus
citra
rerum
cognitionem,
sibi
mutuo
subscripsere,
in
fabulas
&
conje¬
cturas
lapsae
sunt.
Inprimis
namque
non
considerârunt,
impossibile
fere
isto
mor¬
bo
immunem
fieri
quempiam,
si
pariter
menstruo
nutriantur
indifferenter
omnes.
Deinde
quod
certo,
uno,
ac
statuto
velut
criseos
termino
affligerentur.
Fateor
qui¬
dem,
variolos
è
veneno
scaturire,
virusque
secum
ducere,
suo
fermento
cruorem
in¬
ficere,
aliosque
adstantes
(praecipuè
verò
pueros)
contaminare,
quodque
veneno¬
rum
interna
essentia,
non
sit
demonstrabilis
à
priori:
adeóque
per
effectus,
proprietatem
veneni
metiamur.
Prout
à
fructibus
arbo¬
rem.
1.
ergo
venenum
variolorum
esse
dunta¬
xat
humanae
speciori
proprium.
2.
Naturam
facile
pronam,
ad
fabricandum
illud.
3.
accendi
autem
circa
stomachum,
adeóque
in
centro
corporis.
4.
Partes
semel
hoc
ve¬
neno
obsessas,
illud
à
se
repellere
ocissi¬
mè
versus
superficiem.
5.
Officinas
illius
vene¬