736
VITA
ram,
&
permanebit.
Atque
eâdem
lege
etiam
menstrui
necessitas.
Ante
peccatum
enim
clauso
utero
egressus
fetus,
dolorem
non
causasset.
Quocirca
ex
praemissis
ar¬
gumentari
licet.
Incomparabilem
Dei
Genitricem
virginem,
Arcam
federis,
cor¬
ruptionem
nullam
in
se
unquam
admisis¬
se,
&
per
consequens,
nunquam
menstruo
obnoxiam,
ut
neque
muliebres
incom¬
moditates
passam.
Quippe
quae
meritò
lu¬
nam,
lunaeque
proprietates,
divino
nutu
pedibus
substratam
habet.
Cui
post
De¬
um,
honor
&
laus.
VITA.
SI
de
vita
longâ
tandem
mihi
philosophandum,
intuen¬
dum
primò,
quid
vita;
dein,
&
quae
vita
hominis,
quae
im¬
mortalis
&
Adamica,
quae
deinceps
sensitiva
&
brevis,
quae
morbo¬
sa,
quae
sana,
quae
mundi
vita,
&
quae
vita
aeterna.
Quorsum
ex
meis
praemissis
re¬
petere
convenit
aliquot
documenta.
In¬
primis
ergo
vita
est
lumen
&
initium
for¬
male,
quo
res
agit,
quod
agere
jussa
est.
Hoc
autem
lumen
à
Creatore
rebus
infu¬
sum
datur
unico
instanti,
prout
à
silice
ignis
excutitur,
sub
formae
identitate
ac
unitate
clauditur,
perque
genera
&
speci¬
es
est
distinctum.
Non
est
autem
lumen
igneum,
combustivum,
humidi
radicalis
consumtivum.
Tam
in
pisce
est
vitale,
quàm
in
leone;
tamque
in
papavere,
quàm
pipere.
Nec
etiam
in
nobis
calor
deficit,
ob
humidi
radicalis
consumtionem:
nec
vicissim
humidum
deficit,
caloris
defectu:
sed
sola
duntaxat
potestatum
vitalium,
adeóque
&
luminis
diminutione,
&
extin¬
ctione.
Ignis,
lumen,
vita,
formae,
magna¬
le,
locus,
&c.
sunt
creaturae
neutrae,
non
substantiae,
ut
neque
accidentium
catalo¬
go
comprehensae.
Nec
formam
ideo
in
vi¬
talibus
a
vita
distinguo,
exceptâ
utrobique
mente
humanâ.
Quaedam
scilicet
vita
mu¬
ta
est,
&
vix
apparet,
qualis
occurrit
in
mi¬
neralibus;
quae
tamen
vivere
ac
defungi¬
se,
per
suas
declarant
notas,
&
virium
vi¬
talium
insignia.
Altera
deinde
paulò
est
explicatior.
Qualis
in
rerum
seminibus,
ad
periodum
suae
speciei
tendentibus.
Ter¬
tia
demum
visitur
in
plantis,
seipsas
au¬
gentibus,
&
successiva
multiplicatione
prolificantibus.
Quarta
denique
per
mo¬
tum,
sensum,
arbitralemque
electionem
manifesta
in
brutis,
cum
aliquali
imagina¬
tionis
discursu.
Postrema
tandem,
in
men¬
te
immortalique
substantiâ
nunc
obscura¬
tur,
&
per
animam
sensitivam
sui
vicari¬
am,
quadantenus
explicatur.
Non
est
igi¬
tur
vita
balsamus,
non
mumia,
non
deni¬
que
spiritus
sanguinis,
licet
hic
sit
corporis
conservator.
Eò
quòd
vita
non
sit
materia,
imò
nec
substantia:
sed
ipsissima
rei
forma.
Porrò
de
vita
hominum
immortali
di¬
cturus,
textum
sequar.
Enimverò
quia
in¬
fracti
praecepti
poena,
mors
erat:
Mors
e¬
nim
non
ex
Deo,
sed
ex
conditione
legis
advenit.
Mortem
inquam
non
fecit
Omni¬
potens,
ut
neque
medicamentum
exter¬
minii
in
terra.
Idque
duntaxat
respectu
hominum
est
intelligendum.
Neque
enim
universi
tota
natura
&
conditio,
ob
pec¬
catum
Adae
conspurcari
debuit:
adeò
ut
bruta,
nostri
generis
praevaricatione
sint
morti
facta
obnoxia.
Siquidem
vel
ante
pec¬
catum
bruta
mori
debebant,
quorum
nem¬
pe
quaedam,
aliis
in
escam
&
pabulum
sub¬
stituerat
rerum
Dominus.
Naturaliter
enim
mori
debebant.
Cuncta
quorum
saltem
annihilabilis
vita
atque
forma¬
unum
quid
erant.
Perire
scilicet
formas
illas
fuit
necesse,
quaecunque
corporali
se¬
minum
connubio,
primas
sui
anteceden¬
tes,
&
subsequentes
dispositiones
nanc
i¬
scuntur.
Mors
ergo
brutorum,
digna
non
fuit
vocabulo
mortis,
quae
extinctionem
&
annihilationem
luminis,
non
autem
eiusdem
separationem
cum
separati
con¬
servatione
includebat.
Complacuit
itaque
sibi
immensus,
quòd
hominem
conderet
in