VITA
737
in
proximum
divinae
majestatis
simula¬
crum
vivens,
nec
morti
obnoxium.
Ideò
nec
mortem
fecisse
dicitur.
Creditum
est
itaque
Adamum,
ante
transgressionem,
fuisse
immortalem,
ex
creatoris
bonitate:
ergo
cognovi,
Adamum
quidem
fuisse
im¬
mortalem,
ante
legis
praevaricationem:
attamen
illi
non
fuisse
naturalem
ex
radi¬
ce
vitae:
sed
arboris
vitae
ergò.
Frustranea
namque
alioquin
hujus
arboris
plantatio
in
Paradiso,
si
aetatum
alteritates,
&
cala¬
mitates,
homo
pati
non
potuisset.
Fuit
er¬
go
arbor
creata.
In
renovationis,
rejuve¬
nescentiae,
imò
in
praecautionis
senii
po¬
testates
atque
necessitates.
Nam
etsi
cor¬
pus
ex
creatione
non
esset
vulnerabile,
nec
morbis
obnoxium:
attamen
paulatim
aeta¬
tum
vicissitudines
sensisset,
nisi
ex
arbore
vitae
continuatus
vigor
fuisset.
Neque
e¬
nim
credibile
rerum
Dominum
mundi
Salvatorem
deterioris
constitutionis
fuis¬
se
Protoplasto.
Quod
autem
mundi
Re¬
demtor
sit
mortuus,
aetatumque
calami¬
tates
ita
senserit,
ut
32
anno,
census
sit
quinquagenarius.
Id
non
ex
sui
natura,
neque
ex
radice
vitae
suae
contigit:
Mors
namque,
ut
&
annorum
caries,
nil
iuris
in
ipsum
habebant:
Sed
ex
infinita
suâ
bo¬
nitate,
quâ
se
vadem
constituerat
pro
pec¬
catis
nostris,
voluit
aerumnis,
adeóque
&
morti
se
subiicere
in
gloriosissima
sui
nati¬
vitate,
in
qua
formam
servi
assumsit
Do¬
minus.
Quantum
verò
recesserit
ab
hu¬
manae
naturae
suae
pristinâ,
ac
genuinâ
illi
dignitate,
qua
in
utero
erat
conceptus
:
ipsus
ostendit.
Quippe
qui
clauso
virginis
utero
spretisque
dimensionum
repagulis,
in
mundum
prodiit,
statim
se
destinatae
mortis
conditioni
substravit,
sensitque
lu¬
bens,
omnem
servilis
naturę
necessitatem.
Vterque
nimirum
Adam,
initio
sui
fuit
immortalis.
Prior
enim
ex
ligno
vitae
con¬
servari
debebat.
Alter
vero
arborem
vi¬
tae
prorsus
in
se
continebat.
Vterque
ni¬
mirum
elegit
mori,
prae
vivere
posse.
Pri¬
or
enim
ex
vitio:
alter
verò
ex
charitate.
Arbor
vitae
itaque,
&
loci
Eden
salubri¬
tas,
Adamum
in
pristino
vigore,
à
morte
vindicassent:
donec
exacto
annorum
nu¬
mero,
felix
ad
patriam
gloriae,
absque
mor¬
te
translatus
abiisset.
Insuper
de
fide
est,
Adamum
de
arbore
vitae
nunquam
degu¬
stâsse:
&
ne
de
illa
ederet,
fuisse
ejectum
è
paradiso,
qui
mortem
iam
oppetere
debe¬
bat.
Imò
tam
perfectae
erat
constitutio¬
nis,
iam
horto
voluptatis
proscriptus,
quòd
ad
aliquot
mille
annos
vixisset
(qui
immediatè
à
manuomnipotentis
plasma¬
tus
citra
naturae
commercium)
atque
lon¬
gè
aetatem
Mathusalem
superasset,
suae
na¬
turae
sponte,
nisi
unius
continuato
seculi
luctu,
ac
moerore,
filum
longissimae
vitae
sibi
praescidisset.
Non
est
igitur
deploran¬
da
mors
Adae
(ut
alioqui
sibi
malè
per¬
suasit
Paracelsus)
eo
quòd
vitalis
spiritus,
atque
scientia
vitae
longae
unà
simul
cum
eo
corruissent.
Contradicunt
nempe,
vi¬
ta
longa
potiri
ex
scientia:
itemque
ex
plasmatione
manuum
Dei,
arborisque
vitae
suffragio
esse
immortalem,
etiam
à
pec¬
cato,
retinuisse
donum
vitae
longae
ob
per¬
fectissimam
ac
nobilissimam
vitae
atque
corporis
constitutionem.
Vnde
tandem
spiritus
floridae
&
exuberantis
vitae,
in
posteros
translatus,
declinante
sensim
vi¬
gore,
per
generationum
traductionem,
vitae
atque
morborum
iniurias,
perque
annorum
cariem,
cooperante
maledicto,
sese
manifestavit
ut
magni
oportet:
quae
semel
viscera
mortalium
ingressa,
mox
eorundem
possessionem
cepit.
Etenim
quorum
vita,
priùs
per
arborem
erat
citra¬
interitum,
mox
quoque
citra
illam,
brevi¬
conscripta
termino
languit,
augmentum,
statum,
declinationem
&
occasum,
alia¬
rum
rerum
more,
subivit.
Sic
nempe
mors,
suadente
diabolo,
in
suum
impe¬
rium
stabilivit.
Venena
enim
sub
arbore
vitae
innocua,
dein
in
medicamentum
ex¬
terminii
suffulta
sunt.
Opinor
enim,
Ada¬
mo
occultatas
fuisse
arboris
vitae
condi¬
tiones,
ac
praesentiam.
Alioquin
ad
hanc
citiùs,
quam
ad
arborem
scientiae
boni
&
mali,
extendisset
manum.
Et
licet
arbor
Bbbbb
vitae