IOAN.
BAPT.
HELMONTII
748
se.
Complacuit
sibi
nihilominus
author
eo
scriptionis
argumento,
&
continuata
probationis
sterilitate,
idem
opus
anno
1613.
non
nihil
auctius
edidit:
nuperri¬
mè
oblata
est
praedicti
libri
succincta
ana¬
tome,
à
Theologo
quodam
in
speciem
lepidae
censurae
potiùs,
quàm
disputatio¬
nis
concinnata;
petitum
ergo
meum
ut¬
cumque
fuit
judicium,
eo
saltem
nomi¬
ne,
quod
res
Paracelso
inventa,
eundem
spectaret,
&
me
suum
sequacem.
Dicam
ergo,
quid
de
Medico
Goclenio,
&
quid
de
censore
Theologo
sentiam.
Medicus
inprimis
proponit,
&
ostentat
se
probaturum,
magneticam
curam
vulne¬
rum
esse
naturalem:
sed
promissorem
ad
tantum
munus
imparem
inveni:
utpote
quod
nuspiam
vel
tenuiter
saltem
titulo
aut
pollicitis
satisfaciat.
Multa
hinc
inde
rapsodia
colligens,
quibus
vires
quasdam
formales,
quas
sympathiam
&
antipa¬
thiam
vocant,
esse
in
rerum
natura:
at¬
que
ex
earum
positione,
magneticam
cu¬
ram
naturalem
probasse
sat
se
putat.
Mul¬
ta
inquam
ex
Aegyptiis,
Chaldaicis,
Per¬
sis,
conjuratoribus,
&
praestigiatoribus
in
unum
cogit,
quo
ignotum
sibi
magneti¬
smum
comprobet.
Partim
ut
rerum
novi¬
tatis
avidos
animos
oblectando
ex
scopo
seducat,
partimque
ut
authorem
admi¬
rentur,
nedum
triviales
scriptores,
sed
&
quosvis
rariores
alios
trivisse.
Quocirca
perperam
Medicus
sympathi¬
am
(quam
diversimodè,
&
fabulos
è
sae¬
pius
adfert)
cum
magnetismo
confundit;
&
hunc
naturalem
esse,
ex
illa
concludit:
nam
&
unguentum
illud
vulnerarium,
nedum
homines,
sed
&
equos
curare
vidi:
qui¬
bus
certè
non
tanta
est
affinitas
nobiscum
(nisi
asini
simus)
ut
proinde
sympatheti¬
cum
unguentum
nobis
&
equis
communc¬
dici
mereatur.
Malè
itidem
confundit
Medicus
sym¬
pathiam
cum
fascino
&
ligatione,
&
u¬
trumque
cum
magnetismo.
Abstrusiores
scilicet
quosque
effectus
indistinctim
ad¬
fert
anxius,
quò
rationibus
destitutus,
su¬
um
magnetismum
comprobet.
Exemplo
fascinum
à
sympathia,
&
utrumque
à
ma¬
gnetismo
distinguam.
(1)
Canis
antipathiam
sunt
namque
sympath.
&
antipathia
ejus¬
dem
generis
filiae)
cum
gallina
habet:
hanc
nempe
vorat
ille,
&
hęc
canem
fugit.
At
ubi
noviter
pullos
exclusit,
haec
canem
fugat,
quamvis
generosum:
fascino
nem¬
pe
anima
gallinae,
canis
animam
ligante;
non
obstante
antipathia
priore,
disparili
armorum
praesidio
&
robore
inaequali:
nusquam
tamen
in
his
magnetismus
est.
Quae
porrò
Medicus
adfert
de
sigillis,
characteribus
gamaheum,
ceremoniis,
vanis¬
que
ut
plurimum
observantiis:
sunt
pror¬
sus
huc
impertinentia,
&
potiùs
magne¬
tismum
ceu
suspectum,
destruunt
quàm
astruunt:
meum
non
fert
ingenium,
de
his
quicquam
decernere.
Errat
deinceps
Goclenius,
&
quidem
temere
iuxta
ac
ignarè:
somnians
ex
prae¬
scripto
Paracelsi,
telum
quod
sauciavit,
si
unguento
armario
obligetur,
vulnus
cu¬
rari.
Frustra
namque
telum
aut
mucto
praescripto
à
se
unguento
inungentur,
nisi
cruentum,
idemque
cruor
prius
in
dicto
ense
exsiccatus
fuerit.
(2)
Aliud
namque
unguentum
Paracelso
est
sympatheticum,
ratione
cruoris
habiti
è
vulnere;
atque
ali¬
ud
certè
unguentum,
quo
arma
nullo
san¬
guine
tincta
emplastrari
debeant:
vocat¬
que
idcirco
prius
unguentum
magneti¬
cum
&
sympatheticum,
posteriùs
verò
magneticum
armarium:
quod
insuper
mel
&
pinguedinem
taurinam
idcirco
(nec
frustra
quidem)
recipit.
Postremò,
quò
suo
genio
satisfaciat,
descriptum
Paracelsi
immutavit
Gocleni¬
us,
asseverans
usneam
è
folis
craniis
sus¬
pensorum
deligendam
esse,
cujus
sui
&
falsi
inventi
causam
quaerens,
non
vere¬
tur
somniare,
spiritus
vitales
strangulatu
in
calvariam
intrasse,
&
ibi
tantisper
ma¬
nere,
donec
sexennio
abinde
revoluto,
sub
diu
usnea
succreverit.
Paracelsus
con¬
trarium
expressè
docuit,
&
usu
compro¬
batum
est,
usneam
è
cranio
rota
interem¬
torum