855
DE MAGN. VULNERUM CURATIONE.
749
torum non minùs laudabilem esse, quàm
laqueo suspensorum. (3) Ex animalibus si¬
quidem non quintum esse (quod simul
cum spiritu influente & vita, pereat essen¬
tia principalis,) sed sola virtus mumialis,
id est, spiritus insitus & confermentatus,
in vi enectis corporibus superstes educi¬
tur.
Quae de memoriae instaurandae reme¬
diis prodidit Goclenius, ut fini concepto
nequaquam congruentia agnoscimus, sic
& impertinentia ostentacula esse, proba¬
re nequicquam diffidimus.
Inter Theologum & Medicum non est
quaestio facti: concedit nimirum uterque
sanationem vulnerato accidere: in eo tan¬
tùm lis est, quòd Medicus ejusmodi sana¬
tionem adstruat naturalem; Theologus
verò velit esse satanicam, idque ex pacto
primi inventoris. Cujus censurae non ali¬
quam in sua anatome positivam adfert
rationem: satisfactum arbitrans, si penes
se resciderit, etsi resectionis rudimenta
nulla coràm attulerit, in eo videlicet
quiescens, quòd asserentis elumbes rati¬
ones submoverit: quod nullius est ope¬
rae, nullius est artis, nec ullius etiam est
authoritatis. Nam quorsum facit, ex fu¬
tilitate rationum alicujus imperiti, de re¬
ipsa iudicare? eamque impiam declarare, si
suae sententiae ne unam quidem ratiuncu¬
lam somniârit: Quid si presbyterium lai¬
cus incomtis laudem rationibus, easque
aliquis velut immeritas rejiciat, an pro¬
pterea ipsum sacerdotium rejiciendum e¬
rit? quid quaeso res ipsas attingit imperi¬
tia aut temeritas alterutrius; (4) Certè non
se censuris Philosophia substituit, nisi cen¬
sorum adsit pondus rationibus stabili¬
tum.
Ego itaque, qui contra Theologum cu¬
ram magneticam velut naturalem suscepi¬
probandam: inprimis Goclenium excu¬
sandum ratus sum, si frustra laboraverit
in inventione causae proximae hujus inso¬
liti effectus. Quid mirum, cùm Theologus
candem se nescire fateatur, atque idcir¬
co satanam authorem conjiciat: ea namque
est infirmitas nostra, quòd plurimarum
& praestantissimarum rerum notitiâ desti¬
tuti simus. Idcirco etenim plurimas res
ad sacram ignorantiae anchoram, inviti de¬
flectimus, & catalogo causarum occulta¬
rum referimus. Quis enim Theologorum
unquam causam risibilitatis, vel alterius
proprietatis formalis, puta caloris in igne,
demonstrationem ad plenam scivit: An
non committitur petitio principii, si dixe¬
ris: Calor summus igni competit, quia de
ejus est natura? equidem formarum essen¬
tiae; quia ignotae sunt nobis à priori, ideo
& formalium proprietatum prosapia to¬
ta ieiuna est, & incognita: atque ubi ad¬
vertimus, aliquam passionem formalem
subesse, mox ab indagine ejus, mens velut
fatigata frustra, cessat, seseque reponit,
contenta nomine occultarum proprieta¬
tum: eia sodes, an forte anatomicus cen¬
sor causam novit, cur canis laetus cau¬
dam vertat? leo verò itidem, quando ira¬
tus? felis quoque applaudens eandem eri¬
gat? Quid itaque, si ipsus ne caudae mo¬
tus rationem novit, mirabitur Gocleni¬
um magnetismi rationem dedisse insoli¬
dam? ejusque refutatione, praesumet
curam satanicam, quae magnetismi est,
se sat superque demonstrasse? absit tanta
iudicii temeritas.
Agedum, cur diabolicam dicis curam?
debueras equidem rationem censurae ad¬
didisse, nisi eadem facilitate, quâ diaboli¬
cam praedicas, negatum ab aliis exspectes.
(5) Juristae solam affirmativam confirmatam
expetunt: at philosophi utramque, ne ne¬
gantium quàm asserentium major videa¬
tur aut ignorantia, aut etiam protervia.
An fortè diabolicam astruis, quia non po¬
test intelligi (à te) subesse rationem
naturalem? non credam ex infirmitate
tua de virtute, tam inertem ferres senten¬
tiam. Scis etenim, quòd vitium nostrum,
infirmitas intelligendi sit, non rerum.
Satage ergo unde scis, Deum ejusmodi
virtutem magneticam non direxisse in
usum
Ccccc 3.