DE
MAGN.
VULNERUM
CURATIONE.
749
torum
non
minùs
laudabilem
esse,
quàm
laqueo
suspensorum.
(3)
Ex
animalibus
si¬
quidem
non
quintum
esse
(quod
simul
cum
spiritu
influente
&
vita,
pereat
essen¬
tia
principalis,)
sed
sola
virtus
mumialis,
id
est,
spiritus
insitus
&
confermentatus,
in
vi
enectis
corporibus
superstes
educi¬
tur.
Quae
de
memoriae
instaurandae
reme¬
diis
prodidit
Goclenius,
ut
fini
concepto
nequaquam
congruentia
agnoscimus,
sic
&
impertinentia
ostentacula
esse,
proba¬
re
nequicquam
diffidimus.
Inter
Theologum
&
Medicum
non
est
quaestio
facti:
concedit
nimirum
uterque
sanationem
vulnerato
accidere:
in
eo
tan¬
tùm
lis
est,
quòd
Medicus
ejusmodi
sana¬
tionem
adstruat
naturalem;
Theologus
verò
velit
esse
satanicam,
idque
ex
pacto
primi
inventoris.
Cujus
censurae
non
ali¬
quam
in
sua
anatome
positivam
adfert
rationem:
satisfactum
arbitrans,
si
penes
se
resciderit,
etsi
resectionis
rudimenta
nulla
coràm
attulerit,
in
eo
videlicet
quiescens,
quòd
asserentis
elumbes
rati¬
ones
submoverit:
quod
nullius
est
ope¬
rae,
nullius
est
artis,
nec
ullius
etiam
est
authoritatis.
Nam
quorsum
facit,
ex
fu¬
tilitate
rationum
alicujus
imperiti,
de
re¬
ipsa
iudicare?
eamque
impiam
declarare,
si
suae
sententiae
ne
unam
quidem
ratiuncu¬
lam
somniârit:
Quid
si
presbyterium
lai¬
cus
incomtis
laudem
rationibus,
easque
aliquis
velut
immeritas
rejiciat,
an
pro¬
pterea
ipsum
sacerdotium
rejiciendum
e¬
rit?
quid
quaeso
res
ipsas
attingit
imperi¬
tia
aut
temeritas
alterutrius;
(4)
Certè
non
se
censuris
Philosophia
substituit,
nisi
cen¬
sorum
adsit
pondus
rationibus
stabili¬
tum.
Ego
itaque,
qui
contra
Theologum
cu¬
ram
magneticam
velut
naturalem
suscepi¬
probandam:
inprimis
Goclenium
excu¬
sandum
ratus
sum,
si
frustra
laboraverit
in
inventione
causae
proximae
hujus
inso¬
liti
effectus.
Quid
mirum,
cùm
Theologus
candem
se
nescire
fateatur,
atque
idcir¬
co
satanam
authorem
conjiciat:
ea
namque
est
infirmitas
nostra,
quòd
plurimarum
&
praestantissimarum
rerum
notitiâ
desti¬
tuti
simus.
Idcirco
etenim
plurimas
res
ad
sacram
ignorantiae
anchoram,
inviti
de¬
flectimus,
&
catalogo
causarum
occulta¬
rum
referimus.
Quis
enim
Theologorum
unquam
causam
risibilitatis,
vel
alterius
proprietatis
formalis,
puta
caloris
in
igne,
demonstrationem
ad
plenam
scivit:
An
non
committitur
petitio
principii,
si
dixe¬
ris:
Calor
summus
igni
competit,
quia
de
ejus
est
natura?
equidem
formarum
essen¬
tiae;
quia
ignotae
sunt
nobis
à
priori,
ideo
&
formalium
proprietatum
prosapia
to¬
ta
ieiuna
est,
&
incognita:
atque
ubi
ad¬
vertimus,
aliquam
passionem
formalem
subesse,
mox
ab
indagine
ejus,
mens
velut
fatigata
frustra,
cessat,
seseque
reponit,
contenta
nomine
occultarum
proprieta¬
tum:
eia
sodes,
an
forte
anatomicus
cen¬
sor
causam
novit,
cur
canis
laetus
cau¬
dam
vertat?
leo
verò
itidem,
quando
ira¬
tus?
felis
quoque
applaudens
eandem
eri¬
gat?
Quid
itaque,
si
ipsus
ne
caudae
mo¬
tus
rationem
novit,
mirabitur
Gocleni¬
um
magnetismi
rationem
dedisse
insoli¬
dam?
ejusque
refutatione,
praesumet
curam
satanicam,
quae
magnetismi
est,
se
sat
superque
demonstrasse?
absit
tanta
iudicii
temeritas.
Agedum,
cur
diabolicam
dicis
curam?
debueras
equidem
rationem
censurae
ad¬
didisse,
nisi
eadem
facilitate,
quâ
diaboli¬
cam
praedicas,
negatum
ab
aliis
exspectes.
(5)
Juristae
solam
affirmativam
confirmatam
expetunt:
at
philosophi
utramque,
ne
ne¬
gantium
quàm
asserentium
major
videa¬
tur
aut
ignorantia,
aut
etiam
protervia.
An
fortè
diabolicam
astruis,
quia
non
po¬
test
intelligi
(à
te)
subesse
rationem
naturalem?
non
credam
ex
infirmitate
tua
de
virtute,
tam
inertem
ferres
senten¬
tiam.
Scis
etenim,
quòd
vitium
nostrum,
infirmitas
intelligendi
sit,
non
rerum.
Satage
ergo
unde
scis,
Deum
ejusmodi
virtutem
magneticam
non
direxisse
in
usum
Ccccc
3.